942 resultaten.
'Wenn Ich einmahl soll scheiden'
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.357 verlijden is uniek
geen repetitie, geen generale
direct de première
maar zonder applaus
wel een pandemonium van stilte
rust, eerlijkheid en heerlijkheid
zal me ten deel vallen, hoop ik
Maar mijn hand die mag je grijpen
gretig vasthouden
zelfs graag en intens
om uiteindelijk los te laten
voel maar een beetje wat ik nu voel
tot het laatste loslaten…
Beschadigd door het leven
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
861 Je moet je verleden kunnen accepteren, loslaten, een plaats geven en er van leren.
Het leven is te mooi om gevoelens te blokkeren, om mensen uit je leven te weren.
Durf jezelf te zijn, leg je masker opzij, breek je muur af voor de juiste, en laat de slechte buiten,
zodat het verleden zich niet blijft herhalen.…
In stilgezette auto
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
369 Je lacht, zo zacht
dat mijn schaamte loslaat.
“Wij houden van jou,” zeg je,
alsof het altijd al
de uitkomst van dit verhaal was,
“op wie je ook verliefd wordt,
jongen, meisje,
alles daartussen
of daarbuiten.
Jij bent jij,
en dat is genoeg.”…
DE PROFUNDIS.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.670 Maar neen, maar neen, zolang 't begeren
ons hart niet loslaat als zijn lage prooi,
zolang zult gij tot mij, of ik tot u wel keren
zolang ons spel slechts schendend is en mooi.…
Omkeer bij Kreuz Langenfeld
hartenkreet
3.7 met 26 stemmen
2.196 Drie uur 's nachts
De snelweg Oberhausen - Köln
Je hebt me genegeerd
Je genegenheid leek wel zoek
Had geen tijd voor me
Wel voor je boek
Je las een roman
Romantiek in de praktijk
kwam er niet van
Ik was kwaad
Stapte in de auto, ging rijden
Hopend m'n rust te vinden
Dat andere gedachten me bevrijden
Zal m'n woede nooit op jou loslaten…
En de Engel knikt
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.398 Haar vasthouden en nooit meer loslaten. Ik wil haar prachtige lippen proeven, verdrinken in haar ogen.
Ik kijk om me heen en zie een Engel staan.
Ik kijk naar de engel, zij kijkt naar mij.
Opnieuw raast er door mijn hoofd. Is dit goed?
Wil zij dit nog wel?
Dan spreekt de Engel haar naam en de Engel knikt.
Ik juich van binnen.…
VLEUGELS VAN SATIJN (oorspronkelijk gedicht van Kerima Ellouise - muziek: Guido De Pelsmaeker - zanger: CROOM)
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
788 nu de lucht geklaard is,
laat ik d’aarde los
én... misschien ben ‘k morgen,
al voorbij de zon
mag ik jou nog even dragen,
voor ik gewichtloos word
of wil je nog wat praten,
over die mooiste nacht,
toen jij mij vleugels gaf
nu de lucht geklaard is,
laat ik alles los
jij tooide mij met vleugels,
hoog en wijd gespreid
zodat ik m’n…
als ik stil ben
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
824 vertrouweling
die je wás – bént én blijven zult
lieve pap
als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister
vóel ik je
vóel ik jouw lichaam – jouw liefde – jouw handen
vóel ik jouw zorg – jouw verdriet en jouw vreugde
jouw pijn – jouw kracht en jouw onmacht
jouw stilzwijgen en jouw gelatenheid – jouw bescherming
vóel ik jouw loslaten…
Flitsberg
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
396 het kan ook Dylanesk lijken voor wie de klassiekers
niet kent] gedicht dat door de overdaad aan gewicht
bezwijken zal als de pijlers, het kleurverloop door en met
mijn leven getekend, niet overeind blijken te staan,
wat zich raden laat; de meter slaat aan op aardse kleuren,
bruin, oranje, gelig, groen, alsof de lente de herfst
niet loslaten…
de dag is gekomen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
858 De dag is gekomen dat mijn benen het begeven
Omdat de weg van leven langer is dan ik lopen kan
Laat het loslaten jou niet weerhouden
De weg naar de einder verder te gaan
De dag is gekomen dat mijn longen leeg zijn
Omdat de weg van leven een langere adem vraagt
Laat het verlies jou niet beletten
Want de vaart der volkeren kent geen einde…
ZWART
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
192 Een tango van eindelijk loslaten.
Zo lang ik nog kan blijven doorgaan,
blijf ik dan toch nog maar even bestaan….…
Om nog eens gezien te worden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
269 Ergens vergeet een blad dat het groen is,
als het zich laat dragen door de fluistering van herfst.
Het verlangt naar één laatste blik,
één zachte bevestiging van zijn bestaan,
voor het oplost in de onvermijdelijkheid van vallen.
In wijde spiralen dwarrelt het naar beneden,
als een traag vloeiend verhaal
dat de wintergrond met stille gaven zal…