Dan teken ik cirkels, logo’s, lijnen die niets van mij willen,
behalve dat ik er ben.
Ik leer dat herstel niet loopt,
maar wiegt,
golft,
me soms neervlijt in een mellow mist
waar series mij vasthouden
en ik even niets hoef te zijn
voor niemand.
Op de hei wandel ik mijzelf voorzichtig bijeen.…
dood haar ging rijpen
en dat ze spoedig zou herleven in
wat voor vorm dan ook, even gaat het
woordje karma door mijn hoofd, maar
karma behoeft geen naam, het is het
lot, een uitgeplozen voorziening
in de manifestatie wanneer alle
voorwaarden zijn samengekomen
Tietje, Jantje, Albrechtje, etc…
ze zijn niet dood, ik zie ze dansen
in een cirkel…
ZWANEN-KEUZES
Uit verre noord-oosten-se streken
waren ze volumineus neergestreken
in cirkels, rondjes of rechte banen
niet 24, geen 32, maar 48 zwanen
zang uitgezonderd, orkest des te meer
als ’s werelds grootste zwanen-meer
uitvoerend muzikaal theater maken
ballet, spel en overige hals-zaken
met als uitvalsbasis dat mooie meer
met oogverblindend…
zijn kringloopkop
“iedereen is van de wereld,”
papegaait hij terug
voor de lol sloopt hij groene kastanjes
en werpt ze me voor de voeten
(doen ze om hun snavels scherp te houden)
ja, ik ben ook een papegaai,
sloop alles om mijn snaveltje soepel te houden,
en zing daarna een valse noot,
die trilt door merg en been
het heelal loopt in cirkels…
De grijze wieken... in de weke lucht
is hoorbaar het talmende gerucht
van hun arbeiden; zij komen aan,
vier vakken in de lucht wegslaan
de uitgestokene en zij schrijven
hun cirkeling, nu zij weer drijven
op stromen, die hebben meegevoerd
de zonversplintering, het ontroerd
ademen van land en zee, de gave
waarvan de kostelijkheid met laven
strijkt…