11100 resultaten.
Over dat
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
473 je streelde
met een bijna
achteloos gebaar
mijn wang
terwijl jij
in zinnenlange
monologen tegen
de wereld sprak
je mening gaf
over van alles
en natuurlijk
over dat
jouw visie
warm belichtend
hopend op
mijn zwichten
nooit raak
jij uitgepraat
over de liefde
van een kant
maar die strelende
hand heeft mij toch
de das…
Ogen straalden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
509 nog weet ik
de lantaarn met
zijn schemergeel licht
dat langzaam
omlaag dwarrelde
in vlaagjes mist
onze stemmen
dempten tot
een lief gefluister
waarin warme
genegenheid kon
groeien in halfduister
ogen straalden in
een heldere avondlach
toen je zei ja je mag…
Nooit geknakt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
466 ik heb haar
zien groeien
op de kale rots
altijd winderig
in armetierig licht
met nauwelijks zon
waar anderen
wiegden schichtte
bliksem in donderslag
zag hoe fier
zij bloeide terwijl
toch alles tegen zat
zij is nooit geknakt
tegenslagen kleurden
haar karakter strak
zij heeft vrucht
gegeven om haar
kracht door te laten leven…
Jouw intiemste lach
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
562 ik heb je
meegenomen
uit het licht
van gisteren
vandaag
is nog te pril
voor jou
we schemeren
als man
en vrouw
bekenden we
niet onbemind
de nacht
schaduwde vaag
jouw intiemste lach
in zachtjes openen
het duister
gaf mij kracht
met jou weer
mezelf te zijn…
Onze paradijzen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
480 ik ga mee
met de mensen
volg het bewegen
weet niet waarheen
zie spanning
in hun ogen
voel de drive
waarmee ze lopen
hoor de stemmen
maar versta ze niet
ken de tonen van
hun eenheidslied
ze zijn op weg
met duizenden
in een cadans
die doet huiveren
ook zij
willen leven
net als wij
in weelde baden
maar de grenzen
zijn gesloten…
Kerstkoopzondag
netgedicht
4.5 met 29 stemmen
826 kopen, kopen tot je morgen
toch weer weet: "het is te laat,
veel te laat om echt te leven,"
want van kopen word je arm,
dus leer maar om meer te delen,
want van delen word je warm...…
Vroegere decors
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
485 ik verwater
er klinken
geen klaterende
spitsvondigheden meer
kleuren roepen
tevergeefs om het
dansante gaan
ik blijf gewoon staan
in het kijken
kan ik nog
enkel vergelijken
met vroegere decors
de innoverende
details ontgaan mij
raken niet meer
aan mijn vitaliteit
waar ik eerder de
werkelijkheid beleefde
in speelse dromen…
Ik ben niet gek
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
514 rood schemeren
de flarden nog uit
ons heftig gesprek
en nee
ik ben niet gek rijg zo
de woorden weer aaneen
om terug te komen
maar dan met feiten die
jij zal moeten onderschrijven
onze zinnen vallen uiteen
ooit door gif verbonden
waarheid heelt het zere been
we zijn naar de zon gegaan
zagen het rood verdwijnen
alsof het gesprek…
Haar magie
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
519 vroeger met
het grote mes
schilde ik de lagen
in hoog tempo weg
had altijd haast
om tot de kern
te geraken geheimen
zichtbaar te maken
tegenwoordig
laat ik stilte overwegen
snijd voorzichtig de partjes
zoals zij ooit zijn geregen
al doende deel ik
het mysterie van
dichtbij in bewondering
komt haar magie tot mij
met respect geopend…
En schaduw ik
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
471 ik lijk langzaam
te vervagen
niet meer
in staat om
de lasten van
dagen te dragen
begroet nog
altijd het
opkomen van zon
laat me raken
door zijn warme
koesterende stralen
maar als wij
samen schijnen
is hij het licht
en schaduw ik
in dat decor
het kleine mijne
ik ben geen schim
uit vroeger tijden
die donker geeft
omdat hijzelf…
Met donker afgevlakt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
400 ik heb de wolken
niet geschoren
dat deed de wind
in onderkanten plat
met donker afgevlakt
mijn macht reikt niet
over dag en nacht
weet van de schemering
was al vroeg het kind
van iedere rekening
speelde tussen
zwart en wit
wist van geen wijken
grijzen zag ik niet
zij hadden geen gezicht
het naamloos land
van gaan en komen
voedde…
Zij zongen licht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
504 ik zag je bewegen
met een lach
ontsprong jij
de tonendans
jouw muziek
was leven
in het vrolijk
kokette gaan
klonk al applaus
je ogen feestten
in hun warme blik
zij zongen licht
er is geen wereld
die jij niet
veroverd hebt
zij lagen aan je voeten
aanbaden stilte
jij hebt alles al gezegd…
Om de liefde wil ik leven
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
2.184 Zullen wij met z'n allen mijn liefde delen?
We zijn heerlijk samen met velen
en de liefde deint steeds meer uit
vooral bij het zachtste geluid
van een hartslag of een kus
die stop ik in een envelop in uw bus!…
De notenkrakers
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
575 bazuinen en
engelenscharen
vliegen elkaar
nooit in de haren
waar trompetten
schallen komt
een aankondiging
die geldt voor allen
als de grote trom
zich roert weet dan
dat de allerkleinsten
al uren zijn gevloerd
minzaam strijken
violisten met
hun stok en lossen
zo hun tekorten op
de dirigent trekt
pas aan de bel als
ook het…
Volks en licht vulgair
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
468 ik wil mijn dromen slijten
zij zijn voor mij
steeds meer een last met
iedere keer een andere cast
in de meest
bizarre decors worden
afschuwelijke scenes uitgelicht
die ik in vergeten niet meer wist
het taalgebruik is
volks en licht vulgair
er is geen enkele zelfreflectie
in hun irritante beter weten air
godzijdank is er
gelukkig…
Als epiloog
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
477 ontluisterend
is de klap als er
wordt gezegd dat je niet
meer past in haar bestaan
je valt pardoes
van eigen trap die je
uit vage beelden in
elkaar geknutseld had
de doos met dromen
kan weer dicht
slechts een enkeling
is moeizaam uitgekomen
en dan nog
in het verkeerde licht
want haar gezicht heeft
altijd boekdelen gesproken…
Zo leven wij
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
484 ik wist de zon
zag zijn licht maar
gaf hem geen groet
liep langs bomen
hoorde de bladeren
negeerde hun groen
ontmoette mensen
ieder was druk met
zichzelf wakker te wensen
zo leven wij
langs elkaar heen
zonder in de wereld te zijn
als wij dit
niet meer missen
is ons unieke voorbij…
Vileine frustraties
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
434 ze deinden
hotsten en klotsten
in een spastisch bewegen
er klonk oerwoud gegrom
uit kelen die geen
vocalen ooit hebben gelezen
in het luchtledige boven
de menigte schreeuwden
dwazen hun vileine frustraties
in stilte stikten
de slikkers in hun
onuitgesproken agressie
ik heb dit vaker gezien
psychopaten die een gewoon
mens niet…
Het speelse
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
522 vaak als jij
je hart laat spreken
tekenen lijnen
al in je gezicht
een lieve lach
geven je ogen
net even dat zicht
aan woorden die niet
uitgesproken zijn maar
oplichten in zielenkracht
het speelse
in jouw mimiek zingt
zo zijn eigen lied
voor ieder die jou
van dichtbij kent
jij vonkt uniciteit
door lichaamstaal
laat jouw stukje…
In het ongewisse
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
507 ik wil het
weten vergeten
maar de ankers
laten niet los
trekken nog
steeds hun sporen
onuitwisbaar ook
op de harde rots
ooit zou ik
de lijnen kappen
in het ongewisse
verder gaan
maar ik had
niet de moed om
alles te verbreken
de rode lijn is gebleven
heb me geschikt
in een leven
waarvan de schaduw
steeds voor mij zal staan…
Het kittig hooggehakte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
541 ik zag dat
je verschijnen
iets kittigs had
maar of dat
stukjes ondeugd zijn
zal nog moeten blijken
jij bent met niemand
te vergelijken alles is
uniek en nieuw aan jou
op en top vrouw
maar toch doortastend
in een warm ervaren
slagvaardig bij
problemen en koesterend
met zijdezachte hand
het kittig hooggehakte
liet jij snel…
Het monumentale
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
424 soms hoor ik
het zachte geluid
van huid dat langs
een sluier glijdt
zie ik wit
bewegen zonder wind
een hand die in bedaagde
rust de opening vindt
zelfs stilte houdt
de adem in als dit
onaangekondigde bezoek
haar boodschap doet
er is geen angst meer
in het levenslang wachten
wel een lach met
de allerlaatste krachten
als welkom…
De vonk ontbrak
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
456 ik zag bladeren
dwarrelen maar
voelde geen wind
wist dat zon
scheen en miste
zijn koestering van voorheen
geluiden genoeg
helaas sprak niets me aan
voelde als leven zonder bestaan
jij voor even weg
kende je verbondenheid met
alles dat in jouw omgeving was
de vonk ontbrak
die altijd schitterde en
een heel intense warmte gaf…
Deze kleine werelden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
541 ik heb hem
jarenlang zien staan
tot hij zijn laatste
knieval heeft gedaan
de knoest als
overblijvend monument
het leven heeft hem niet
verwend in zijn bestaan
maar hij stond
steeds meer in de weg
ik heb uiteindelijk zijn
sterkste wortels blootgelegd
met hakken zagen
en breken hoopte ik zijn
aanwezigheid te vergeten
het is me niet…
Zwakheid, verlangen
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
1.698 Het moeilijkste is zwakheid te tonen
het zijn van warme handen, vingers
die niet houden kunnen, knieën die
omknikken, angstige ogen en, finaal
de monstrans van zwakte: twijfel
Gemakkelijk is het kracht te meten
elkaar strelen en diep voelbaar zijn
heet tot genotvolle uitputting; sterk
als steppegras; groen, filigraan mooi
zo is passie:…
Ook Lucifer is engel
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.065 Te snel noemt men mij engel
want om in ‘t licht te komen
moet ik hemelshoge treden
met eigen voeten nemen
Soms val ik, moe van ‘t klimmen
al bestaan er geen gevallen engelen
behalve ik dan, Lucifer
geworpen van de hemeltinnen
Zelfs in het diepste van die val
land ‘k zacht op glans en warm
herinner ik mij de zoete geur parfum
en Eva…
Voor liefde steeds met pijn betalen
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.722 Laat rustig mij in ‘t duister liggen
en stil mij met mezelf alleen
de liefde moet ik tweemaal buigen
met wierook wijn en zacht geween
Kom alsjeblieft niet hier terug
blijf eindelijk voor altijd weg
’Tot nimmer meer’ klinkt nooit te vlug
al wil ik niet dat jij ’t ooit zegt
Slechts deze nacht die mij verlicht
heb ‘k nodig en ook de kleur…
februariman
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.059 als dit mijn laatste lente was:
'k zou naar de populieren gaan
aan oudgekende vennen
nog eenmaal streelde mij hun geur
die steeds de morgen wekte
de zwaluwen en mij
(op handen draag ik zacht
dit als herinnering)
als dit mijn laatste zomer was:
'k zou met hem naar 't zuiden trekken
glasblauw getijden vertrouwde ik
hibiscusdonker warmde…
de aarde raakt vervuild
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
982 de stille blauwe hemel verengt zich
geleidelijk alsof een muur hem afgrendelt
verspert het hoofd en werkelijkheid
langzaam als mortel op de steen
waarin de tijd zich dringt
lucht uit het water trekt
nog kan er veel gedaan
voor het verstikken nadert.…
een droom van liefde
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.480 het werd zo doods
en eenzaam droef triest leeg
dat zelfs de tijd bleef staan
een schrik breidde zich uit
’t was wonderbaar
hoe doodsangst zich
vereende met wat kinderdromen
tot steden heel onwerkelijk stil
en bossen kreunden zwarte bomen
de mensen staarden
uit hun monden ’t zinloze van taal
emotieloos en niets was nog te voelen
’t leken…