15535 resultaten.
LAIS CCXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
487 In de afgrond van de herhaling wordt
de herhaling de afgrond van het her
en der herhaalde en ’t herhaalde wordt
rot dan bovenop en in het verder
herhaalde, waar met nostalgie die er
niets toe doet, de mens het ziet als heelal,
en wij claimen het als heil maar het zal
herhalen slechts de code die het is:
kleur en wisseltoon, kosmische mal,
waarvoor…
LAIS CCIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
404 Het wordt verward met zijn verlangen daar:
er is een storm op handen, er is gas
dat smeekt om een vonk, er is gebrek aan haar,
een lijf dat niet rust, kennis die is, was
als ’t geweten van een genomen pas.
Vingers verdwalen in haar zilte woud
en dwalend maakt het haar tong vurig koud.
Het roert gevoelens open die het mist
doorbreekt samenhang…
LAIS CCXXIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
409 Er was gebrek, onleefbaarheid. Het werd
woest weer verliefd. “Jij geeft geen zier om mij!”.
Haar schater klonk in schichtigheid van hert
(een godheid glijdt er af, teloor, voorbij).
Het ziet haar lijf, de ziel kan er niet bij.
Heur haar streelt thans haar naakte schouders daar
waar handen ijlen naar zijn handen maar
het komt niet aan. Een hese…
LAIS CCXXV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
433 De klok tikt en meet de oneindigheid
die de dag verhardt en het uur verstilt.
Vier jaar maar, fluistert de verbetenheid.
Millennia waren zij jager en wild
en ’t nadert nu, gekleed als zij in vilt.
Ze speelt graag zee en weigert de rivier.
Zij schenkt het niets met tranen van plezier.
Haar zucht verlucht de geur van een ander,
doch in dit zilte…
LAIS CCXXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
423 In de pit van het zwart voltrekt het niets
dat het wordt zich volkomen, uitgeklaard,
ontdaan van de obsessie met elk iets
dat het niet is, en stilte openbaart
zich in het eindeloze, onvervaard.
In ’t git van het wit verhardt het gebrek
zich tot een kauwen op de lege bek:
niets wordt zo materie, materiaal.
Het maalt zich stuk voor haar, offreert…
LAIS CCXXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 Van een verzengend mystiek gegeven
wordt het ontvangstantenne als zij lacht.
Stroeve droefenis, het buitenleven
verstoort te bruut die zwarte hemelpracht:
’t Maakt zwijgen aan, dat elk spreken versmacht.
Het was bij haar en vroeg, zij gaf wat loog,
maar ’t was eerst hij die zich met haar bedroog.
Gevangen nog in flarden van een hels betoog,…
LAIS CCXXVIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 Guirlande is de kronkel in heur haar,
spiraal van zwart in goud, en haar gelaat
vertaalt de wouden in haar zwijgen daar,
het ogenblik waarin zij leesbaar staat,
maar zij getrouw hem haar niet lezen laat.
Het ziet hen wel, maar wacht daar het haar kent.
Het is geen ik, zo’n vent die langzaam went,
maar wel bekend met wat er is, bestaat.
En zij…
LAIS CCXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
408 Het danst omdat er leven is maar nee
de dood heeft hem nu gans omkranst, verniet
en in het duister sterft het zachtjes mee.
Het hoort de stilte toeslaan op zijn lied
met leed dat het verweesd toen achterliet.
’t Wordt ook omstandigheid van zijn bestaan.
Het ziet zijn schaduw in de volle maan:
leegte loopt leeg in wat al leegte was.
Zij had voor…
LAIS CCXXX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
448 Dit is dus waarop het heeft zo lang gewacht.
Dat het hier was, is, en zich leven laat
voor wat het voelt, dat zij het hiertoe bracht,
dat het druipt waar zij ledig lacht en praat,
dat zij humaan werd en dus vol van haat.
Het laat zichzelf als niets verdwijnen en
ontbindt de zang tot aardig lied voor hen.
Het wordt wat lucht, of water waar zij…
LAIS CCXX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
414 ’t Verlangen loopt verloren in een land
dat nergens is, niets dat niets betovert.
’t Beminde reine snelt van hand naar hand
en de stilte die het nu herovert
is geschrift dat enkel schrift verovert.
Het ijle vliedt het lege in, verdriet
lost op in pijn en leed verdwijnt in ’t lied
dat niemand lezen wil, dat niemand schrijft.
Zij is haar niemandsland…
LAIS CCXXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 Het schrijft haar neer: zij daalt in binnenrijm,
haar huid is volle glijvlucht vederklank
die in stralen spreekt. Zij is hun geheim.
Het bergt haar naam in bladen zilverrank,
haar letters druipen, nat van minnedrank.
Men mag haar lezen hier, maar de woorden
worden sluiers, knopen letterkoorden
tot alle tekst in haar gevangen is.
Later kan het…
LAIS CCXXXIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
416 Het raakte haar: de woorden schoten los
van elke zin en letters verdwenen
in de flits van genot: ring in het bos
waar niets nog ademde. Zacht het wenen
van de nacht fluistert heel allene
dat het ene is verdwenen. Heilsfeit:
de eeuwigheid spleet open in de tijd.
Verlangen had het uit zichzelf gebracht,
verleden tijd die niemand hem benijdt.…
LAIS CCXXXIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
396 Het raam. Rondom raast hongerig de storm.
Het zag haar dolen in het huis dat huilt.
Het vrat zich door de tijd heen als een worm.
Lust is wanhoop waarin angst zich verschuilt.
Het schone heeft zich met zichzelf vervuild.
Alle wegen lopen dood in Rome.
De mensen zijn doden die nog dromen.
Een wolk scheurt weg, de straal verbindt het oog
met…
LAIS CCLXXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
442 Gans de wereld liep in het verloren,
alles dwaalde, wemelde en het zocht
vergeefs zijn plaats, lichamelijke sporen,
maar de tijd had het slechts dood verkocht.
Elke zang zonk weg in het grauwe krocht.
Alles van waarde is gratis. Ik geef
voortaan dus maar mijzelf weer prijs en streef
als iedereen het zachte sterven na.
Voel je mijn klank? Zie…
LAIS CCLXXXIX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
500 De ochtend breekt, aanhoor mijn schittering:
scherven met lijfelijke resten, klaar
licht, ijzig brandende herinnering.
Zotte maan, haar zweten, het rosse haar,
het droge ja (je hebt toch geen bezwaar?).
't Niets niest. Niets helpt goed. Ik kan 't ermee doen,
een vet verhaal dat eindigt in een zoen,
vrouwentongen om te likkebaarden,
passie tussen…
LAIS CCXC
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 In Onterecht woon ik, en Nergens ga
ik ’s zondags heen: die ene dag van licht
telt de weken duisternis en week na
week vergroot in mij ’t gruwelijk inzicht
dat ik ontbonden word en zonder zicht
op toekomst, bij ontstentenis van hoop
vernauwt aldus mijn nare levensloop.
Mocht morgen mij alsnog jouw beeltenis
d’ ogen schroeien, dan wordt mijn…
LAIS CCXCI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
454 'k Zie de stemmen en de melodieën
strak verstrengelen tot bazuin en klank.
Eén toon verbrijzelt alle elegieën,
't geluk, 't gegeven leven zonder dank.
Negeer vertwijfeling, blaas weg mijn stank,
kots mijn denken uit in 't hopeloze,
breek de oude ketting van het boze,
verzet mijn hart tot slag in het gelid.
Mijn lijf is offerande, verkozen
word…
LAIS CCXCII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
431 In eindig licht zie ik de ondergang
bewegen van verlangen naar de dood
en stilte sneeuwt haar wonderlijke zang:
“o dwarreling, gebrek aan deel of nood,
het ruisen van uw wit vergeet ik nooit”.
En handen plooien rust in de handen.
En aarde onttrekt zich aan de landen.
En zeeën ruisen als een zijden kleed.
En stormen vuur verglazen de stranden…
LAIS CXLVI
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 Schrikbarend sluit het lot de schemering
gans dof en lusteloos het nachtvel in
en aan het grauw van die ontluistering
voegt zij nog wreed naar waarheid toe de zin,
dat alles weerloos sterven moet daarin.
Er rest ternauwernood herinnering:
haar beeld verwrongen door een woekering.
Zij wringt zich daarin om en om en vrij
en scheukt…
Zonder hoop is er geen leven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
575 ‘Zal de woestijn bloeien als een roos?’
Een lied wat zo opgewekt wordt gezongen
In de Nederlandse Geloofstempels
Nu met honderdduizenden bloeiende klaprozen
In zovele oer Nederlandse landschappen
Zie ik het wel voor me in die Negev-woestijn
Bloeiende rode rozen, honderdduizenden
Maar zo kwetsbaar als de klaproos is
Zo kwetsbaar zijn in…
De Dood
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 Kijk hem grijnzen met z’n knuppel,
minnende mensen die liefde geven,
hij is de laatste druppel
maar hij wacht nu nog even.
Minnende mensen die liefde geven,
hij zou zo toe kunnen slaan,
maar hij wacht nu nog even,
laat ze hun gang maar gaan.
Hij zou zo toe kunnen slaan,
iedereen lacht, zingt, speelt en vrijt,
laat ze hun gang maar gaan…
Crooner in bad
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
649 Hij werd gevonden in een achtertuin.
Een papegaai dient van zich af te lullen.
Zwijgt hij of wordt hij kort van stof
dan gaat hij bij de oude prullen.
Vond hij ons heksje Caro mooi?
Hoewel nog wat verlegen
hupte hij snel nader in de kooi
en toonde zich wel toegenegen.
`Onno' werd zijn roep- en doop-,
`Zel' wat flauw zijn achternaam.…
Perpetuum Immobile
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
616 ~ na gedane arbeid ~
Mijn harde schijf een megazee
Een oceaan die niet meer stijgt
Zodra mijn tekstverwerker zwijgt
Perpetuum Immobile
Een laatste woord van Zonnegod
Adieu, gij kleine laptopzot.…
Bezoekerscentrum Dwingelderveld is Top
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Ik voel opwinding
ten top
in dit bezoekerscentrum
maar ga zo wel
afdalen, afdwalen
in de stilte van
het dal, het veld
van
Dwingelo!
Rijksdichter van het Koninkrijk der Nederlanden…
van harte - globetrotter
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
529 drieënveertig prachtige lentes jong
ben jij een vrouw vol energie en kracht
met een motor als brullend vehikel
ben je ook wereldreiziger in hart en ziel
dit heerlijke avontuur met jou delend
is jouw knuffelbeer altijd dicht bij jou
werd zelfs met husky’s voor een slee
onlangs nog het mooie Lapland verkend
als een moeder zorgzaam en betrokken…
KROONPRINS
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
299 Alsof de rode loper
was uitgelegd op
't Landgoed NIENOORD in het Westerkwartier, Groningen
het rood mooi contrasterend
met het maagdelijk wit van
'n dik pak gevallen sneeuw
Er hing vorst in de lucht
zo voelde ik ook mij in de
B&B Landgoed Boerderij Oosterheerdt
in 'n vorstelijke slaapkamer
met 'n vorstelijk bed & bad
regendouche & vorstelijke…
Scherpe foto
snelsonnet
3.1 met 20 stemmen
2.545 Een tijger neemt het recht in eigen hand
Door, zonder arm der wet, zelf in te grijpen
En bij een man zijn arm eraf te knijpen
Die vindt dat wel een beetje irritant
Omdat defensie hem zal weigeren
Hij kan nu niet zo goed meer tijgeren…
Te Heet Onder De Voeten
snelsonnet
3.3 met 10 stemmen
1.138 Bij Moskou denk je vaak aan sneeuw en ijs
en aan die koele Slavische gezichten,
maar volgens de recentste weerberichten
is deze stad een tropisch paradijs.
De dode Russen vallen van de daken,
maar met de hitte heeft dat niets te maken.…
Eva's string
snelsonnet
4.9 met 7 stemmen
1.269 Onthullend onderzoek heeft blootgelegd
dat zeer veel mannen in hun stoutste dromen
graag Eva in een string voorbij zien komen.
Maar in mij zit een stemmetje dat zegt:
‘Kom op..dat heeft zo’n meisje toch niet nodig,
die string lijkt mij volkomen overbodig’.…
Denken aan de dood
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
896 Elke dag, bijna ieder uur
moet ik denken aan de dood
de dood van anderen maar ook
de dood van mezelf, m'n eigen wezen
Ze willen me pillen geven
om dat gevoel weg te drukken
maar het zal ze niet lukken
want 'midden in het leven staan we in de dood'!
en dat is doodgewoon voor mij!…