1419 resultaten.
Afwijzing
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
586 Kom mij niet nader,
want als een tere huid
zijn mij bossen en rivieren.
Ik ben kwetsbaar en
van mijn kleding ontdaan.
Onbeschermd
achtergelaten
door mensen en goden.
Ik ben dof geworden,
zonder glans,
een open wond.
Raak mij niet aan.
Mijn zwakte
is mijn verborgen kracht.
Verschroeiend is mijn hitte.
Je bent niet bestand
tegen mijn…
De aanslag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
410 Het lied van de angst
dat zwarte gaten slaat
De explosie
Een geluid dat snijdt
door botten en vlees
Vanuit de lucht?
Op de grond?
De mens als speelbal
van de waanzin
Een zwarte vogel stijgt
op van aarde
Getallen worden handen
vol bloed…
Herfst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 Het is weer herfst
de goudgele weg
waarin we terugvallen
naar de aarde
naar de geur
van de grond
naar het uitdovende licht
wachtend met een hart
vol bloesem, een zaad
gelijk een lentedag
Terug naar de heuvels
waar het groen is
en bloemen…
Zonsondergang
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
411 als rode wijn
boven de aarde uit
gloeit de zon
daar branden de wolken
in nevel en licht
drinkend uit de bron
de wortels
van de wijnstok
nog voor de ondergang
een glas vol zon
dan wentelt de aarde
zwaar en donker
duisternis…
Niets meer dan de grote zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
514 Ik verlang naar een zee
zonder horizon
Waar de lucht overgaat
in water
Ik verlang naar de kleur
van de ochtendzon
Naar het rood van de avond
Ik wil zoekraken in de golven
Ik wil alle woorden verliezen
Ik wil schepen tot zinken brengen
Hun lading in rook doen opgaan
Er is een teveel
Aan alles
Ik wil niets meer dan water
van de grote…
Op1
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
506 De politiek verhardt
maar binnenkort worden er
zachtere koekjes gebakken
Om het allemaal te beëindigen
branden we onze eenzaamheid af
Zonder vlammen
Onder gezellige schemerlampen
heerst woede
Ondertussen is er veel vertier
Alles wordt heldere overwogen
Het blijft voorlopig verborgen onder de schedels
Niemand begrijpt wat er gezegd…
Verwachting
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
571 Laten we er zijn
als er sneeuw ligt
Laten we er zijn
bij de eerste lentedag
de eerste bloem
het vroege ochtendlicht
Laten we onder de bomen gaan liggen
Laten we er zijn
op een zomeravond
aan zee
Laten we gekleurde bladeren zien vallen
Laten we in de wind gaan staan
en in de regen
Alles stroomt
Alles uit de tijd gelicht
en vol betekenis…
Een oorlog
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
444 Een oorlog is een huilend kind
onder het puin
van stukgeschoten steden
Na het kabaal de stilte
De wereld valt
in spiegels uiteen
Wat eens was
is zwarte rook
Waarom het ging
blijft onbegrepen…
Diogenes!
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
591 Om naakt te zijn
keer ik terug
naar het gras
naar de grond
om alleen te zijn
met de aarde
Hier sta ik dan
slechts in water en lucht
in de ijskoude wind
in de hitte van de zon
in een zandstorm
en in de striemende regen
Waar vind ik een mens?
Ik lach om de machtigen der aarde
Ze blokkeren het zonlicht
Ze maken slechtst schaduw…
Regen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
636 Geef mij de regen
een zomerregen
waar ik nat kan worden
liggend in het gras
Laat mij wachten
op de regen
van de ochtend tot de avond
Ik zal wachten
als de bladeren van bloemen
waarin ik de samenhang
kan zijn met alles
een ontkiemen
een belofte
voor de volgende dag
Dan zal ik drinken
van het water
Dan zal ik dichter bij
de aarde…
Schaduw
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
497 Er is niets aangenamer
dan onder de bomen te zijn
in de schaduw
beschut
tegen het felle licht van de zon
Daar zijn wij
ongezien en onbespied
in het halfdonker
in een schemering
waar alles ineen vloeit
zich samenvoegt
waar harde contouren verdwijnen
lieflijk en zacht
een nieuw zintuig zich opent
waar geheimen worden bewaard…
Eens op een dag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
474 Eens op een dag zal ik
een nieuw landschap voor je weven
met een vruchtbare schone grond
met weidevogel en insecten
Rivieren zullen door mijn handen gaan
Wij zullen lopen
lachend over een grasveld
met duizenden bloemen
Ik die opzoek ben
naar de witte vlinder
uit mijn jeugd
in een landschap van containers
en tegen muren staar…
Bladeren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
502 Het zijn de bladeren in de wind
en de geur van bloemen
Het is het eerste ochtendlicht
en een zachte regen in het gras
Het zijn de wolken,
een langzame schaduw
en het tikken van leeg horloge
Het is de glimlach als ‘s avond
weer de zon gaat dalen…
Schrijven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
592 Zal ik nog één keer schrijven over de dag
die bijna voorbij is?
Zal ik schrijven over de wind en de meeuwen?
Over het blauw van de lucht en de wolken?
Zal ik nog één keer schrijven hoe
onze stemmen weerklonken?
Hoe wij onze namen schreven
vlak bij de zee toen de zon ging dalen?…
Heraclitus
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
500 De rivier is nooit dezelfde
zoals mijn voeten en mijn handen
Steeds weer ander woorden
Woorden die stromen
over mijn lippen van de dag
naar de nacht
Als iets verdwijnt
dan is het geweest
zoals het laatste licht
als de dag is weggeslopen
En dan
over geluk gesproken
als het leed al is geschied
Ik zou moeten huilen van het lachen…
Vertraging
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
576 Ik heb zoveel asfalt gezien
Zoveel wegen
Zoveel snelheid
Zoveel ondoordringbare stenen
Ik heb met zachte handen
in de verbeelding
het landschap uitgedacht
Alles was vloeibaar
Meerduidig
Alleen maar stroming
van een rivier naar zee
Kijk hoe de kleuren zich vermengen
met lucht en water
Hoe de horizon verdwijnt
Niets is hetzelfde…
Een jaar lang dromen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
539 Zullen we een jaar lang dromen
over sneeuw, bloesems, schaduwen in de zomer
en vallende bladeren in de herfst?
Want een boom weet niet hoe laat het is
Tijdloos waaien de takken in de wind
Aan de stoeprand is het zaterdag
Maandag begint bij de voordeur
Aan het eind van de straat is het al overmorgen
Achter de horizon is het kwart over…
Vlinders
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
547 De vlucht van de vlinder
uit het oog
verloren
de grijze lucht wordt steeds grijzer
steeds witter
Eens was het vier uur in de middag
een zomer
in een zeer blauwe lucht
en vlinders
een vlucht vol vleugelkleuren
O kinderen der onwetendheid
het is langzaam heel langzaam wit geworden
enkel nog afwezigheid
vol tranen…
DeepSeek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Het diepe zoeken
in de spiegel
stel ik mijzelf de vraag
in de ogen zoekend
vind ik het antwoord
als een complex probleem
vat ik mijzelf samen
in documenten
in redenerende modellen
wiskundige berekening
als antwoord
in kleinere begrijpelijke delen
Ik verstuur mijn data
en bewaar een kopie
van het originele bestand
Het diepe…
Wilde bloemen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
571 Kijk, hoe de tuinman worstelt
met de grond
zijn bloembed uitgedacht in rijen tulpen
Kijk, hoe zijn bloemen in het gelid staan
Hoe woest hij schoffelt tegen
wilde bloemen die overal ontluiken
Bloemen, veelkleurige weelderige
verlangend naar water
Het zijn wilde bloemen
Zomaar uit de aarde
Hoe bont, veelzijdig en uitzonderlijk…
Pas als mijn voeten pijn doen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
761 Pas als mijn voeten pijn doen
mijn handen willen grijpen
er een ijzige wind staat
koude golven over mijn lichaam
de zon op mijn voorhoofd brandt
en ik doorweekt ben van de regen
pas dan zal ik jouw in de ogen kunnen zien
we zullen wandelen in dezelfde ruimte
dezelfde hoogte breedte diepte
Het sneeuwt als er sneeuw valt
het regent…
Ik noem het daglicht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
412 Ik noem het daglicht
Omdat ik weet van het donker
Ik moet op de tast gaan
Ik sta op de uitkijk
Ik staar naar de horizon
Ik lees de krant
Over het aardse, het gerommel
Gebarentaal van dieren in nood
Over vogels die op de vlucht slaan
Het heeft geen naam
Ik noem het droogte, ik noem het hitte
Ik noem het tijd op mijn horloge
Ik noem het…
Samen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 Toen waren wij samen
in de nacht
handen en voeten
ogen en lippen
Toen waren we samen
één adem één ritme
in het hoge gras
uitgestrekt boven de wolken
tot in in diepte van de zee
Toen waren wij samen
de tijd vooruit gevlogen
hebben we veel gelachen
wijn uit de aarde gedronken
Toen waren wij samen
dag en nacht
dansend
moe geworden…
23 februari 1821
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
357 Laat in de avond
heb ik mijn ogen gesloten
in de avond toen de lente al kwam
niet ver van de Spaanse trappen
heb ik de dood in de ogen gekeken
Mijn Griekse urn laat ik achter
mijn eeuwige stralende ster
voor eeuwig staat mijn naam
geschreven in water
Ik heb mijn ogen gesloten
maar ik voel mijn bloed
door jouw aderen stromen…
Yperiet
gedicht
1.0 met 1 stemmen
3.725 Naar preskop met bruin brood.
---------------------------------------
uit: 'De benen van de hemel', 2016.
--------------------------------------
preskop: soort zure zult.…
Herfstmuziek
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
711 Schrompelend geel
en stervend bruin
zingt ritselend in de wind
stijgend, dalend,
krijgertje spelend
achterstevoren
van klinkers naar zand,
opnieuw blaast een windvlaag
in fluittoon door steegjes
het dorre bruin
krijgt een nieuwe kans,
rollebolt, knispert
speelt haasje-over
met diep donkerpaars
in vliegende vaart,
duikelend, springend…
Het bos
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.086 Rustig zittend
De touwen langzaam optrekkend
Het ritselen van de bladeren, het ruisen van het water
Zacht en mooi
De touwen langzaam optrekkend
Overal bruin,groen en een glinsterende blauwe lijn
Zacht en mooi
De kar
Overal bruin, groen en een glinsterende blauwe lijn
In het prachtige bos
De kar
Verdrietig, denkend aan vroeger
In het…
Herfstmuziek
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
753 Schrompelend geel
en stervend bruin
zingt ritselend in de wind
stijgend, dalend,
krijgertje spelend
achterstevoren
van klinkers naar zand,
opnieuw blaast een windvlaag
in fluittoon door steegjes
het dorre bruin
krijgt een nieuwe kans,
rollebolt, knispert
speelt haasje-over
met diep donkerpaars
in vliegende vaart,
duikelend, springend…
Verwoestend
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
876 Alles verstikkend
van zuur vergeven
sla ik wonden
die ongeneeslijk zijn,
injecteer ik groen
met druppelend vocht
tot een wisse dood
het bruin zal verven…
onheil
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
711 een wat donker bruin
vermoeden waait het
blad van de kastanje
ritselend haar aan
dat de zomer
allengs stilt en zich
onontkoombaar in de
herfst moet laten gaan…