Ik noem het daglicht
Ik noem het daglicht
Omdat ik weet van het donker
Ik moet op de tast gaan
Ik sta op de uitkijk
Ik staar naar de horizon
Ik lees de krant
Over het aardse, het gerommel
Gebarentaal van dieren in nood
Over vogels die op de vlucht slaan
Het heeft geen naam
Ik noem het droogte, ik noem het hitte
Ik noem het tijd op mijn horloge
Ik noem het kinderen der onwetendheid
Ik noem het wereld, ik noem het werkelijkheid
Een naam voor iets wat nog komen gaat
Ik noem het wachten
O moedertje aarde, zing het lied van de aarde
We voelen de grond niet meer
O regen, regen in onze voeten
Wind, blaas onze gedachten uit
Machtige zeeën
We zijn de betekenis voorbij
Dat de zon ons weer leert lopen
Dat de zee ons leert zwemmen
Morgen ga ik een gesprek aan met vogels
... Aarde , milieu. Zie: Dichtbundel Lopen in Cirkels ...
Schrijver: Anton de Bruin31 januari 2026
Geplaatst in de categorie: milieu

Er zijn 3 reacties op deze inzending:
Graag gelezen, Anton.
De sneeuw
De sneeuw het smetteloze wit
niet te beschrijven
Dat onbezoedelde witte kleed
niet meer met woorden te bevuilen
Alleen je ogen staan vol licht