534 resultaten.
ik vaas ze in glazen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.099 ik wil bloemen
zo gaan schikken
dat ze spontaan van
kleur verschrikken
dat ze uit de knop
gaan blozen, geurig
zullen minnekozen in
het groene bladerenbed
kies een ruiker
of een klein boeket
vertel me de kleuren
ik meng ze op palet
schilder dan linten
voor frivoler vertier
ik vaas ze in glazen
voor doorzichtig plezier…
de ééndagsbloei te vangen
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
1.425 nadat ik met de regen
de woestijn bezoek probeer
ik op mijn schildersdoek
de ééndagsbloei te vangen
het zal er weer om spannen
of ik alle kleuren krijg die
de natuur voorhanden heeft
omdat ze vier seizoenen geeft
slechts uren zal een jaar
gaan duren waarin de lente
zomert en de herfst oogst, de
lange winter alles weer verdroogt…
Schoning
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.001 Kronkelingen die geleidelijk stromen
tot een geheel. Schildering
van een perfect tafereel binnen
een wazige wereld. De richting
die vanzelf ontstaat evenals de weg.
Waarheid
Je voelt ze met de kracht van
duizend paarden, dravend door
gedachtegangen – hoofd op hol –
Echtheid
De scherven van eenzaamheid weer bij
elkaar tot een pijnlijke…
Compositie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.112 Vergeet
voor even
de waaier wiens vlagen
je horizon liet driften,
het spiegelbeeld
fluitspelend op herinneringen.
Ik vorm je in de groei
van nevelig licht
dat valt in de stilte
van een deuropening.
Open je mond vol lach, luister
naar mijn veelkleurig stem-
geluid - dat beeld geeft
aan je donkere omlijsting -
en kus onze poëzie…
met scherpe punt geëtst
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.504 het doek is wit
een maagdmodel
nog niet geopend
het licht nog fel
een schets
met scherpe punt
geëtst om tekening
te geven met reliëf
dat roze scheurt
vulbaar openbloeit
en in contouren groeit
van pijn naar samenzijn
creatie roept
de schilder als hij
zijn model verkleurt
en wegzet in een hoek
waar op de grond
de druppels bloed…
Weddenschap
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.289 Vandaag heb ik met mijn kleuren gewed,
zij verleiden mij tot het vormen,
van een beeld vol raadsels.
Begrepen of onbegrepen,
worden zij geboren,
mijn engelen leiden een eigen leven.…
Zoals ik je daar zie
netgedicht
2.6 met 22 stemmen
1.484 Zoals ik je daar zie
op de bedauwde aarde
je ogen dansend op de grens
van vaag vertakte bomen
zie ik een flauwe lach
Zoals ik je daar zie
kent eenzaamheid zijn waarde
verwrongen vingers van een mens
een trieste vuist vol dromen
gevuld met zelfbeklag
Zoals ik je daar zie
de knieen opgetrokken
vanuit het zachte groen
verschijnt een ander…
je glooit de heuvels tegen blauw
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.217 je bent mijn lentekoningin
en zonnebloemt tegen
het groen van de cypressen
je glooit de heuvels
tegen blauw, verstrooit
de zon in ochtenddauw
als water lijnen raakt
de scherpte in kleur vervaagt
komt harmonie naar voren
in rijpend geel
penseel je zacht
het wuiven van het koren
wolken zijn geboren
gelijnd uit losse hand
warmte…
de wijn was zuurder dan
netgedicht
2.9 met 108 stemmen
20.681 de wijn was
zuurder dan de druiven
oogden in hun glans
de schrale grond
gaf hen geen kans
te zoeten in de zon
koude nachten zetten
zwaar bevochten sappen
niet in suikers om
groene bladeren tierden
weinig zomer, het scherpe
vocht ontwaakte zelfs de dromer
maar in de
nasmaak proefde je
de strijd der elementen
het donkerrood…
Ik snijd in dit ivoor.
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
1.070 Ik snijd in dit ivoor
de glimlach van een bruid
en een prauw om mee te varen
en een schouder waaraan ik slaap,
en een hand die stil wordt als maanlicht
in de witte schilfers ivoor,
en een oog, en een mond, en een oor,
en een voet voor de dans in het maanlicht
in de witte schilfers ivoor.…
Portret
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.436 Dit is een nogal hulpeloos portret,
dat wat bedoeld is als gezicht
is niet echt ontregeld of verminkt.
Maar ik, die ernaar kijk, vindt het een dwergengelaat,
weliswaar niet qua formaat,
maar met de trekken van boosaardigheid en grotbewonerij.
Waarom is die streep diagonaal?
Er is daarvoor geen reden, tenzij
de schilderes - het is een vrouw…
Klee
gedicht
3.1 met 59 stemmen
13.835 Als een heimelijke kleur
wonen bij Paul Klee, en niets
meer zeggen. Een lijn zo zacht
door zijn lichaam voelen
en machinale diertjes
vol veertjes doen springen
tot een mijnramp van ontroering
ontstaat.…
je bent uit licht geboren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.317 je bent uit licht geboren
ogen sprekender dan woorden
in fijne lijnen tekenen de jaren
je liefdes en de kleine pijnen
ik penseel geluk in
de kuiltjes van je wangen
om daarmee de warmte in
je glimlachjes te vangen
in zachtrood bloeien
sensuele lippen open
het puntje van je tong heeft
deze weg ondeugend veel gelopen
je houding draagt…
een mond zonder gezicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.095 de schreeuw is niet
van jou alleen
ze splijt de rotsen
en vergruist het steen
echoot door de dalen
jankt door merg en been
bloed schandt in
het niet verstaan
kruipt bergenhoog
geen regen wist het
onbegrip maar sluiert
slechts haar eigen mist
het stugge linnen gidst
je streken in gebarentaal
nagelt de verkeerde kleuren…
Liefde maakt kleurenblind
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.414 Ik ontneem je met ‘n diepe kleur
de louter van het maagdelijk wit
koortsachtig door de drang verhit
geconcentreerd op naakt primeur
ik streel je houding in verlangen
schets je weelderig lijf bevlogen
haal al wat ligt in mijn vermogen
naar boven om je pracht te vangen
zorgvuldig glans ik je ogen fel
maar verstijf in de intense streek…
roze kleurt van paars naar zwart
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.455 ik schilder
maar dit jaar want
woorden zeggen weinig
mijn paletten staan al klaar
de tubes leeggedrukt
in kleuren van het leven
penseel in grove schets wat
door seizoenen is gegeven
ik mes emoties in een
woest begin waarin het roze
kleurt van paars naar zwart
omdat de werkelijkheid verwart
dan sprankelt lente in het groen
bloeien…
De maskers
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
9.659 (naar 'De intrige' van James Ensor)
Het mombakkes, vaderlands goed,
staat ons goed.
Op Vastenavond zijn wij gevlekte honden.
Wij verven ons kind een monstersnoet;
zoals wij zal het leren zijn zonden te vermommen.
En wijzelf en ons lief zitten vastgebonden
in de snuit die blaft,
de slurf die ratelt,
de oren die slingeren,
het rubberen…
Even artiest
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
881 wanneer ik 's ochtends soezewaak
meng ik mijn dromen met panache
tot een dichttalende gouache
zich beeldend op mijn wazig vlies
zodra de zon in pastel blaakt
vervloeit mijn strelend zinnespel
tot een zachtvloeiend aquarel
waarin ik mij dronken verlies
na muzewenk en ruggespraak
sla ik een kader om het doek
zoek een licht-obscure invalshoek…
kunstenaar
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
802 vandaag weer naar de schildersclub
ouderen, met veel ervaring
zelf ben ik de huppeldepup
voor mannen een openbaring
als bijna jongste van de groep
schilder ik, als enige, abstract
eens per jaar ga ik onder de loep
velen vinden mij bekakt
vrouwen zijn niet mijn doel
naakt schilderen doe ik graag
mannen zijn er, waar ik me bij voel
schilderen…
atelier
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
744 De deuren van het atelier
staan weer open
cursisten hebben een formulier
zij kunnen gewoon doorlopen
de nieuwelingen;
ze zijn nog wat verlegen
en voegen zich in de kringen
na goed te overwegen
een vaste clan
pakt alvast de spullen,
zoals een kwast en een pen
nu even niet meer lullen
de lessen vangen aan
alle nieuwe zijn aanwezig…
over bloesem
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
972 zoals op vroege japanse prenten
tederheid tot zijn recht komt
en mij telkens in vervoering brengt
zo zou ik willen dichten
in ogenschijnlijk fragiel woordgebruik
dat stand houdt door de eeuwen heen
maar degelijke hollandse dichters
maken dikwijls vierkante gedichten
in louter hoekige zinnen
waarmee ik niet wil zeggen
dat de verzen niet…
Sieben
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
725 Het beest
zalig in al
zijn gedaanten
heeft de ketens
in al zijn razernij
verbroken
waarschijnlijk
waren deze niet
godsgelijk ingewijd
Balancerend boven
zwavel pseudo werelden
ontneemt hij ons de
blik op de waarheid
rondom hel en
verdoemenis
Zijn knechten getuigen
van pure harteloosheid
Het zoete vlees
rot tot in de kern
hangt…
Rembrandt's passie
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
832 in het koninklijke blauw en roodgeel en goud,
toont zich Oktober, stille maand van de herfst,
voorzichtig glurend langs bronsgroene bladeren,
traag en verstild tekent het silhouet van
een ijle vlucht kraanvogels zich af, je hoort
ze hoog en ver roepen, langs het pastelblauw
van deze vroege, ja bijna droeve avondlucht;
mijn vriend, de Noordenwind…
Nachtwacht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
884 De kapitein wenkt de luitenant
Ze maken zich op voor de mars
Ze breken uit de stijve lijst van die tijd
Het doek wervelt rond één moment
De rode schutter vult het musket met kruit
Na het schot blaast hij het schoon
De tamboer staat klaar voor de roffel
Ze praten zo druk dat ze de schilder vergeten
die hen vangt achter vernis
dat verduistert…
Not amused
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.127 ik verf de koeien groen
als weerschijn van hun thuis
de luchten Ruysdaelblauw
gegrond met wit van dauw
bloed wordt Dalirood
als monding van de dood
rozen vlijen op een grond
-weet dat drie d verwondt-
geheel in lichte toets
niet hoorbaar pianissimo klavier
gelijk doek en ezel zit ik hier
morgen haal ik het van papier…
De schepping
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.574 Opgaan in beweging
Het loslaten van bewustzijn
Zonder doel
Af gaan op wat ontstaat
Uit gevoel
Jezelf verliezen in kleuren
Die zich vormen
Door op te gaan in elkaar
Beweging naar de kern
Door expansiedrift teruggedreven
Naar de bron
Naar het niets
De duistere zwartheid
Van waaruit alles wat ons
Leven brengt begon.…
olieverf op doek
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.135 er liggen klodders op linnen
dikke streken met schaduwvlekjes
verspreid als over een ruwe wand
verf vangt stof
een vies vlies
het haakt in de plooien van een bruidskleed
de geslepen diamant die dof op haar borst hangt
een kam met wijde tanden
heeft een marmeren spoor getrokken.
de tubes liggen half leeg geknepen naast schroefdopjes…
het Joods Bruidje
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.226 is zo raadselachtig
dat na elke restauratie
moet kunnen gekeerd
naar het voorgaande mysterie
de man op het schilderij
naast het meisje
droeg een zwarte hoed
met er onder
een roodbruin kapje
de zwarte verf bleek
toen men echt keek
van na 1930....
de zwarte hoed werd afgezet
kwam een laagje zwart
wél uit de tijd
van de heer Van Rijn…
Aquarel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.502 Zittend bij de rand van schaduwrijk groen,
dat zacht verglijdt naar herfstbruin geel,
stijg ik dromend op in het wazig visioen,
dat zich ontrolt onder je waterig penceel …
Wijl de opgaande zon verblindend glanst
in het schilderspalet dat je ponsend beroert,
tekent de hoekige donjon zich stilaan af
in je ardeense landschap dat me vervoert…
Jij
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
872 Ik zag je in een schilderij,
jouw blik zo krachtig en zo puur.
Ik weet nog steeds niet wie je bent,
maar onze ontmoeting was vol vuur.…