De lucht vol
vreemde sterren,
verhalen die dansen
tussen dimensies
en onzeker zelfbeeld
in brokken uiteen.
Sporen in gesteente:
opnames, dranghekken,
vrijheid begraven
onder dwang en angst.
Medicijn-erosie,
slijtgaten in het landschap,
elke bijwerking een afdruk,
zwaar als basalt in de rugzak.…
Hij kan nog bij jullie groepje
nee, die vlooi uit Roosendaal willen we niet
ik zwijg en wordt ergens bij geplaatst
waar minder weerstand heerst
een zelfbeeld dat crashed
na dagelijkse vernederingen
Het beursgebouw was de school
het was niet eens vooroorlogs
maar de vroege jaren tachtig braken me
en bepaalden de stiltes die ik meenam…
verloren is
schemering sterft weifelend,
ver beneden hemelse lichtbakens
ten afscheid bereid...dans jij met mij
gouden tijden willen jou niet laten sterven
's nachts zo dicht, zie ik het levendig voor ogen
afgewend van het volle leven
sta jij in al mijn dromen
onder de hoge lichtblauwe horizon
in de verte, het al zo wankele zelfbeeld…
onderbuik gevoel zo krachtig
Welke ik mag zien voor wat het is
Een geschenk, gewoonweg prachtig
Ik liet mij kleineren, beheren en controleren
Dit ziekelijke toegestaan
Gestript van mijn stem, licht en kleuren
Dit alles met mij laten gebeuren
Daar is waar ik de fout ben ingegaan
Wat had ik dit graag anders gedaan
Mijn eigenwaarde, zelfbeeld…