Jouw kamerdeur

Hij kan nog bij jullie groepje
nee, die vlooi uit Roosendaal willen we niet
ik zwijg en wordt ergens bij geplaatst
waar minder weerstand heerst

een zelfbeeld dat crashed
na dagelijkse vernederingen

Het beursgebouw was de school
het was niet eens vooroorlogs
maar de vroege jaren tachtig braken me
en bepaalden de stiltes die ik meenam

toen ik in latere jaren bij jou mocht komen

Wat er echt leefde in me
hoorde je niet en je kreeg het niet te zien
de aandacht van jou was te kostbaar
om met diepe woorden te verstoren

zo kon jij mij niet plaatsen

Jouw beursgebouw heeft misschien ook bestaan
in genadeloze dagen vol kille krachten
ik had je zoveel willen vertellen
je duizend keer willen omarmen

en je zeggen dat je zoveel meer dan leuk was

Maar jij kende mijn gebroken schooldagen niet
net zomin als ik iets van jouw zwijgen wist
of wat daar achter verborgen lag
ik praat tegen de wind die me gek maakt

omdat hij jouw naam niet met zich meevoert

en niets veranderd aan mijn echohoop
dat je een klein teken geeft hoe het was
met welke ogen jij mijn rode wangen zag
met wat voor handen jij nadien

de deur van jouw kamer sloot

Schrijver: Gerhard Burgers, 26 oktober 2026

gbernardusbgmail.com

eenzaamheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9