10183 resultaten.
LAIS CCLXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
617 “Schlaf und Tod, die düstern Adler / Umrauschen nachtlang dieses Haupt”
Georg Trakl, Klage
Slaap en dood, uw zwarte zeilen ruisen
en vermalen worden 's nachts in het hoofd
woorden tot korrels, letters tot gruis en
buiten stormt het Niets, stom als beloofd:
koud en stil wordt het leven weg geroofd.
Lijven rijten open op de tanden
van…
LAIS CCLXVI
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 ” Wenn es Abend wird,
Verläst dich leise ein blaues Antlitz.”
Trakl, Verklärung
Blauw, violet met purperen vruchten
vouwt de avond zich langzaam de handen
en vogelzang waart weids door de luchten.
Streng de nacht bekruipt de trage wanden
en zon bloedt uit in wazige randen.
De peulen der graven barsten open
in het wit van de maan. Lijken lopen…
LAISCCLXV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 Van het gebeuren meende het dat het
geschapen was, en van die schepping dacht
het zelf het doel en de betrachting, ja, hét
van het te zijn. Tot plots, o stille dag,
gezegend uur, toen het het echte zag.
Het echte heeft geen naam en ook geen doel.
Het echte is niet iets, niet eens gevoel
dat je in rust alom ervaren kan,
met het gebeuren mee van…
LAIS CCLXIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Nu het zich afwendt van het bestaande,
vindt er vreugde plaats en tijd. Er ontstaat
gelegenheid, ruimte voor wat gaande
is. Het bedachte was slechts wrede daad
want verstokte woorden koesteren haat
voor wat hen van het onbestaande scheidt,
omdat hun zin nooit naar het echte leidt.
Pas wanneer LAIS hen klank en waarde
geeft, laten zij voldaan…
LAIS CCLXII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
548 Het wrede ik ontdeed zich van zichzelf
en werd onzijdig het, categorie,
decimaal bestaan, een tien zonder elf,
abstractie van de spiegel, weg van wie
het ziet, zag, gespiegelde reflectie,
beeld in een regel die elk beeld ontkent,
spectraal gezichtsbedrog, het zijn ontwend.
Als haar ogen het tot man herlezen:
tot marteling wordt lust, en vorm…
LAIS CCLXI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Van achter het masker, uit de gaten,
aan hun git gebonden zijn de woorden,
slaan een laken rond niets dan hiaten,
verwijzende naar verlaten oorden,
pracht van niets waartoe het nooit behoorde.
Lyriek ontkent net zo haar verwoording,
haar zang gaat dwars doorheen elk woordending,
het perforeert elk 'ik' en de persoon.
Maar, bazuin, leg niet…
LAIS CCLX
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
562 O kwade wijven vol van nijd en spijt,
hoe wrang uw tongen rollen in hun hol!
Hoezeer het schrokken van uw haat u leidt,
dat u zich in uw gal verslikt en bol
uw rode hoofd laat draaien als een tol,
dat zweren van verwijt te barsten staan
in uw bevroren schoot, tekort gedaan
door het wier pen u nu ter dood benijdt,
omdat het u bij leven koud liet…
LAIS CCLIX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
538 Het werd het liefst van al door haar versierd,
niemand anders kon het meer bekoren.
Het werd heelal voor gans haar sterrensliert.
Geheel had het zich aan haar verloren:
het werd haar vod, haar vuil, haar toebehoren.
Het speelde mee dat het haar niet deerde,
veinsde dat het echt alleen begeerde,
dat niets van het haar hemel waardig was,
dat het…
LAIS CCLVII
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
578 Het krast het uit. Het is erg aangedaan.
Het knipt de draden door, er komt niets vrij.
Verbanden zonder reden van bestaan?
Zij leeft het uit en het kan daar niet bij.
Het is er niet, er slaapt dood aan zijn zij.
Was het niet meer dan van het lot een gril?
Er was niet eens Parijs, laat staan april.
Het legt zich bij de boeken neer. Ze zei
het…
LAIS CCLVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
659 Uw wereld is de wereld niet. Het heeft
zichzelf in deze verzen omgezet
en kwam zo vrij van 't web dat het omgeeft
en het tot prooi verlaagt. Rol uit uw wet,
het biedt daartegen nauwelijks verzet.
't Zal knagen in het lijf, oud spijt dat blijft
omdat uw haat erin werd ingelijfd.
Kabaal? De taal staat van uw misbaar krom,
het is niet het dat lelijk…
LAIS CCLII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 Doorheen de ogen der omwonenden
met dol de dreun erin der maatschappij,
LAIS wordt wet, zichzelf verschonende,
in ieders denken bijgezet en blij
en dwars door nijd en los van spijt, wordt zij
een vrij gegeven, zo straal en blakend
rein haar naam, haar faam is wereldbaken.
En in dit rijmgraf ligt wat levend was:
plooitjes en wat haren in het…
LAISCCL
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 In de storm waarvan het oog is, stille
kern van het gebeuren, een vlakke hand
op het hout van de tafel, een kille
diepte in de blik op het rotte land
dat snakt naar wat er in de mens verzandt,
in het branden dat het stookt in haar lijf,
in het gemis waarin het staande blijft,
in de daad die aan elk woord ontgaat, staat
strak en klaar haar naam…
LAIS CCXLIX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 In de nare tombe van het bestaan
waar mufte heerst en van de nijd het kwaad
verzegeld met de letters van de waan,
geketend aan de regels van de haat,
komt plots weer leven vrij. Een vlinder laat
de wanden los, vouwt de vleugels open
en dat, wat niemand nog kon hopen,
gebeurt : het diertje komt bij hen terecht
en de code gaat in hen weer lopen…
LAIS CCXLIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
549 De liefde is een rare lamp waar al
het donker zacht in glimt en glooit rondom:
schaduw maakt in haar klaarte vrije val
en waar de liefde liefde plooit rondom
de wantrouw als verzinsel wijkt alom.
Wanneer zij zelfs maar even heeft gebrand
brengt zij een zaligheid in ons tot stand
waarin beweging wordt tot werveling,
waarin de hand in hand na…
Stripverhaal
snelsonnet
1.3 met 3 stemmen
1.397 Ze willen graag een stripper laten komen
De dames zijn doortastend in de zeden
Ze zijn dan ook al jaren ingereden
Iets waar een echte man slechts van kan dromen
Ach dames, kijk, het duurt misschien wel even
Uiteind´lijk wordt de knuppel toch geheven…
KRAAKHELDER
snelsonnet
4.4 met 11 stemmen
1.158 Er mag niet illegaal worden gewoond,
vindt een groot deel van onze politiek.
Maar tegelijk wil men, hoe sympathiek,
dat overtreders wél worden beloond.
Wie kraakt die krijgt, zo wordt er nu beloofd,
drie jaar een gratis dak boven het hoofd.…
Een fijne dag
snelsonnet
3.9 met 7 stemmen
1.712 De laatste tijd, als ik een boodschap doe,
Doe ik twee dikke watjes in mijn oren.
Het woordje “super” kan ik niet meer horen,
En van “een fijne dag” word ik doodmoe.
Gevaarlijk stijgt de druk dan van mijn bloed,
“Komt helemaal –wordt mij verzekerd– goed”.…
Onderhuidse chip
snelsonnet
3.8 met 5 stemmen
774 Een Zweeds bedrijf promoot een kleine chip
- uitsluitend voor de handigheid bedacht –
die naast de rechterduim wordt ingebracht.
Een handomdraai; hij zit er in een wip.
Dit brandmerk toont dat men ons slechts beschouwt
als vee. En niemand die daar nog om rouwt.…
Wij-gevoel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
547 Spreeuwen honderdvoud
Rondedans in avondzon
Wij-synthesevlucht…
Lubbers, tv-serie over oud-premier!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
542 Denkend aan Holland
in de jaren negentig
denk ik aan Lubbers
maar vooral
aan zijn vrouw Ria
Zij die bewees
te kunnen delen
in de verlangens
van haar man Ruud
Van 'die' vrouw Beatrix
tot het dagelijks
"vrouwen-billen-knijpen"
"all over the world"
Maar Ria sprak telkenmale
"Als ik maar niets te kort kom"
waarop Ruud de whisky…
Hoofdtransplantatie
snelsonnet
3.9 met 8 stemmen
725 Wanneer ik dan besluit van hoofd te ruilen
En men mij na de operatie ziet,
Ben ik dan nog Wim Overweg of niet,
Of is het resultaat ook om te huilen ?
Ik denk, dit overwegend: “Laat eerst maar,
Voorlopig staat mijn kop er ook niet naar.”…
Tot ziens
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.319 Ik schrijf de woorden
die ik wil horen
die ik wil zeggen
die nooit tegen mij worden gezegd
Ik voel een groeiend gemis
voor iets waarvan ik voel
waarvan ik steeds zekerder weet
dat ik het niet heb gehad
Ik wil een zachtjes houden van
een geruststelling
een liefde net zo fysiek
als het romantiek was
Een liefde die overloopt
van zeggen…
Levend fossiel
snelsonnet
4.4 met 8 stemmen
587 Een onderkaak van eeuwenlang geleden
Kwam aan het oppervlak in Winterswijk
De onderzoekers rekenden zich rijk
Met een fossiel dat opdook in het heden
Mijn vrouw zei: zat dat ding dood in de grond
Thuis loopt er één al jaren levend rond…
Haiku
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
64 De zon is onder.
Zit de schoonheid ook binnen?
Licht verraadt het niet.…
Melancholiek.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.131 Ik herinner mij woorden van jou
van mij, wat we zeiden.
Maar leiden nu ons eigen leven.
De avondschemering boven de tuin
en het huis waar ik een gedicht lees
van M.Vasalis, schoonheid en verval...
Even een traan, het regent en ik kijk
naar het natte gras.
Alles wat zuiver was, de grond, de
aarde, jouw ogen en je haren.
Wat er is, is een…
LAIS CLXXXIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
376 De vrede is de vrede die in haar
berust, en daar, aan randen van zichzelf
zichzelf herkent, ontroering brengt, gebaar
is, als van liefde. Zij vormt daarmee gewelf
waar ieder schuilen kan, en ook zij zelf.
Zij heeft in ons verdriet verdriet vergaard
en pijn met pijn als harde steen verzwaard.
Het heeft zichzelf in haar bestaan herkend
en zijn…
LAIS CLXXXIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
409 Als een baken boven zwarte meren
staat in zijn oogwenk pal de scheve klok
die geen stonde nog de hel wil weren
uit de krappe vrede van zijn dichtershok.
Die elke schreeuw van pijn verguist tot tok,
die maalt met tijd de leugens van zijn vrouw
en breekt en braakt en voert zijn eed van trouw.
Het bouwt gestaag zijn geile kathedraal,
en mengt zijn…
LAIS CLXXXV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
358 Zijn adem wordt haar adem zonder kus.
Zijn lichaam wordt haar lichaam bij haar zucht.
Het wordt in haar een niets, een lege lus
van tijd in tijd en het verschuift in lucht,
vermengt de zon met git tot wolkenvlucht:
“laat ons in elkaar verweven zweven,
laat ons in elkaar elkaar beleven.
Jouw adem met mijn adem in een lus,
jij zucht, ik word uit…
LAIS CLXXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
416 Elk ogenblik in de geschiedenis
wordt één met wat het heden overkomt.
Zijn woord was voor haar lijf gevangenis.
Het schrijft wat het voelt, haar stilte is mond,
zijn tong is siddering in haar gekromd.
Het heeft de kroon met doornen afgedaan
en zwart zijn hoofd bloedt uit in haar bestaan.
’t Malen der motoren heeft het afgezet
het zweeft en glijdt…
Kamp Moarre *
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 ‘Hastû noch berneklean,’ frege se.
‘Nee, gelokkich net. Us bern binne al grut.’
Wat sucht ik dat faak. Suchten fan ferlichting,
suchten fan spyt, lyts wienen se lang lyn.
At harren hert kloppe tsjin myn wang
oan myn liif, rûn alle soarch út my wei,
gjin gewicht, nearne ferweecht mar yts.
Hjir yn Moarre is allinne mar stiltme
en kâlde lucht…