Netgedichten over haiku

Een kwestie van tijd wind en regen jagen door mijn tuin bij vlagen…

Twee zwanen rusten overdag op een fietspad ongeroerd totdat…

Bijna elke dag denk ik er net te laat aan: haar nieuwste vangnet…

Daar op een steiger staan bouwvakkers die fluiten naar een mooie vrouw.…

Toekomst is reeds daar en het verleden voorbij, maar nu het moment...…

De avond schittert kauwen vliegen gezamenlijk naar een flatgebouw.…

Zomerse buien druppelen naar de wortels de bloem is gespaard…

De geur van rozen een gebrom hoog in de lucht zo teder de wind…

De zomeravond langs de waterkant geeft zicht op een souvenir.…

De tijd kent geen grens. Eindeloos gaat die verder. Maar niet voor de mens...…

Stapje voor stapje. Alle beetjes die helpen. Neem gerust de tijd.…

ik dut in de tuin de kinderen spelen lief ... ijsklont in m'n nek!…

Stille eeuwigheid een oude ziel in droomtooi zwijgend in een steen.…

Stilstaan dan doorgaan, als maar weer verder totdat de kim is bereikt.…

Een zalm zwemt van zee voor de paai naar een beekje tegen de stroom in.…

Witte berenklauw wiegt zacht in avondkoelte, bloeit vol kevertjesliefde.…

Brug over water verzonken weerspiegeling landschap in wording…

Listig denkt de mol onontkoombaar ondergang de reiger verslindt…

De zonsondergang verlicht één kant van het bed de schaduwzijde.…

Rozen volbloedig zes tot acht al op een stok wat een genade…

Geweest op plekken omringd door natuurschoonheid zonder toeschouwers.…

Wie zich verzoent met onuitstaanbare buien herbergt bakken zon…

Tis een hele kunst Om nergens aan te denken Probeer het maar eens: Alles vergeten Alle aandacht focussen: Scherp als een laser…

Een sprong in de nacht zweven langs stille dromen één vallende ster.…

groots buitenleven in mijn eigen paradijs vijftig tinten groen…

Geest zweeft uit de fles druppel van haar laatste traan het zonlicht omhelst.…

boomkruinen schurken tegen lichtblauwe wolken zomer in aantocht…

Zijn inborst leefde vroeg in de lentemorgen in de dauw van mei.…

Hoofd vol gedachten: vijver vol opgewonden kwakende kikkers…

Het bollende wit van lelietjes der dalen glanst fijnzinnig, teer, omhult lief en kunstzinnig een klein, onzichtbaar venijn.…