Netgedichten over haiku

Mediteren is de kikker én de vijver de sprong én de plons…

Hoe ouder de boom des te blijer en malser de blaadjes in mei…

In het hoge gras blijft dat verkruimelde wit opeengedrongen, wiegt losjes, toch standvastig. Fluitenkruid verwondert steeds.…

jezus dreef ze uit nu zitten ze in banken zich rijk te slapen Een interessant interview met Joris Luyendijk in TROUW prikkelde mij tot bovenstaande haiku. Zie http://bit.ly/1HOswe6…

het indringende zó in het oog springende van het eerste groen…

het mist zo zacht gelukkig staan de bomen nog bij zichzelve stil…

Kwaak en Plons helemaal verkikkerd op elkaar…

geknakte narcis verlaten op koude grond toch fris gebleven…

zij vergist zich niet: zij ziet de hovenier adam ziet ze nieuw…

zich vertakkend vertolken ze voor mij wanhoop biddag van de bomen maar morgen komt het groen…

kissing the earth... maar wie kust het koele kale raakvlak dan? noodzakelijk een engel hij tuit toch de lippen al…

de wind waait en waait het water stroomt en stroomt door alles van mijn ziel…

Een beek stroomt eeuwig, stort zich in zee en heelal. Zo blijft steeds Gods Woord.…

Het seizoen bepaalt het kan vriezen of dooien als sneeuw voor de zon.…

Oplevende bloem het ontsluiten van leven geslaagde aarde.…

wie ziet de stille in den lande gaan de bode van achteren vrij van zwaartekracht?…

Gezegend verdriet door de mooiste regenbui geeft morgenrood weer.…

Het kastdeurtje zwaait heel vroeg open: morgenrood glanst in wijnglazen.…

Sloffen door gangen langs een antiek meubelstuk stil circuleren.…

binnen jouw dromen verdragen lichte vleugels iedere zwaarte de verbondenheid met nu en leven losgelaten…

Moeilijke woorden verspraken in het duister onverstaanbaar zacht.…

Adem condenseert tekent gevoel op het raam één druppel zet koers.…

de as verschoof in het verzonken vuur en zie een vonk de eenzame monnik gaat door de deur naar de nacht…

wat komt er na de laatste ademtocht die ik nog hoor? vindt zelfs de mus een huis en tsjilpt ie in het koor?…

(tanka) Langs heel de zandweg glanst een dichte rij struiken in 't vroege zonlicht, dat zacht siddert en voortglijdt: stil smeulende smidsvuren.…

een rij regendruppels hangt heerlijk aan de waslijn te drogen…

leg er een knoop in! vóór het zingen de kerk uit geeft de stemming weer ik neem geen blad voor mijn mond en verwijs naar jouw verstand…

die vredevogels loerend bij de haringkar azend op afval bij nadering schieten ze in een wervelwind omhoog…

het gevoel verdwijnt alarmbellen rinkelen spoed is geboden…

Verbonden riep zij het kind in hem naar boven tot de dood ons scheidt.…