Alle inzendingen over overig

In het museum staan we stil bij de suppoosten: een gangster een strandmeisje met slaapogen en een net niet omvallende man die opschrikt en weghinkt naar de zaal met glazen grafstenen We zien mensen somber wachten, op het einde nog genieten van een sigaar de ramp lachend verdringen aan de piano, bij hun man schreeuwend hun gelijk halen…

Soms zou ik het zand willen zijn de glimlach op jouw gezicht in alle zomerse werelddelen om je met mijn vrijheid te bevrijden vol zonneschijn en sproeten omdat je in de nacht verlegen bent aan de kust met een geliefde ik moet me nu losmaken uit het silhouet van jouw gedaante je zou een boom kunnen zijn of een reus onder de zon nu…

Doe het maar uit angst: verwelkom vreemdelingen – in je eigen huis.…

de ploeg merkt niet dat de aarde in asfalt overgaat hij ploegt met slechts meer lawaai voort de vis hapt zo lang hij kan naar adem als hij tegen wil en dank op het droge belandt de wanen van de dwaze held botsen op de werkelijkheid niet voor de dolende ridder op de rand van de slaap wordt alles even anders…

Mensen onthouden al het moois dat ze denken: in Pakhuis Weemoed.…

Noem ze wit of zwart de wolken mooie woorden en verzwijgingen waarin ik gemakshalve blijf staan terwijl een stap dichterbij eenvoudig is Ik hoef niet veel misschien wel niets van jou te weten om kleur te durven bekennen: bruin mijn gedachten, bont mijn gevoel, zonder roze schaamte – mijn allerhoogste en mooiste, eerlijke…

op het lege veld spitst de grijze honkvaste haas zijn oren nu de sneeuw smelt worden de doden zichtbaar we pendelen tussen ontwapenende lenteanemonen en ondergronds verzet…

als je even te veel zeurde of klaagde en het mijn vader niet behaagde zei hij met geveinsde spijt: had ik je maar in de haag gepist ja pa had ‘t maar gedaan maar dan wis je kwam z’n gniffel er weer achteraan: dan was je nu een hagedisje ma hield niet van dat grapje je doet dat kind verdriet het voelt zich niet welkom snap je…

Het geluid van één klappende hand hoorde ik – en mijn wang werd rood.…

Niet in een getto, woestenij of krottenstad geboren zijn is een feit, geen gunst: niemand hoeft mij te vermanen omdat ik niet zelf de akker ontgon de wegen niet plaveide en fruit eet van bomen die ik niet heb geplant Wel in een getto woestenij of krottenstad geboren zijn is een feit, geen schuld: niemand hoeft mij te vermanen omdat ik…

Ze houden niet meer van elkaar, maar gelukkig – verwekten ze mij.…

we wijzen naar elkaar jij naar mij ik naar jou zij naar ons wij naar hen maar niemand heeft ’t gedaan toch is het door iemand ontstaan echter niemand wijst naar zichzelf iemand is verantwoordelijk die iemand heet ‘wij allen’: jij en ik zij en ons wij en hun we blijven tegen beter weten in geloven dat God wel iets zal regelen…

er is een reden waarom zij hier is twee mensen bedreven in enkele minuten de liefde of iets wat er op leek ze hoopten op het uitblijven van een levend resultaat er is geen reden waarom zij hier is het is een uitzicht dat alleen zij kan zien…

Dit tussen de bedrijven door is waar het volgens mij om gaat Jouw juiste woorden van tijd tot tijd in een bed van zachte energie waarin ik me veilig voel: jij mag alles van me weten maar voor nu is het te ingewikkeld een mooi raadsel noem je mij Mijn vader is geweldig maar hij ziet me niet ik moet me klein maken me oprollen in mijzelf…

Jeugd is goddelijk, met haar kracht en haar passie – maar ze komt te vroeg.…

Donkerblauw: een Frans pakje Gauloises. Lichtblauw: een Nederlands pakje Gauloises. De Franse Gauloise is losser gestopt, maar pittiger dan de Nederlandse. Trek een Franse Gauloise uit een pakje en je leest meteen: Gauloise. Trek een Nederlandse Gauloise uit een pakje. even wachten tot onderaan. Gauloise staat op iedere sigaret, Gauloises…

minnaar: Galathea, zie de dag komt aan. Galathea: Neen mijn lief, wil nog wat marren, 't Zijn de starren, Neen mijn lief, wil nog wat marren, 't is de maan. minnaar: Galathea, 't is geen maneschijn. Galathea: Hoe, 't is nog geen één geslagen, Wat zou 't dagen? Hoe? 't Is nog geen één, 't en kan de dag niet zijn. minnaar:…

Borden met codes wijzen het bouwverkeer: daar – was eerst de heide.…

weer de nachttrein gemist stond toch op tijd op het perron de deuren gingen niet open het lot heeft het blijkbaar zo beslist en daar sta ik weer verlaten de reis naar dromenland gewist en niemand heeft in de gaten hoe vervelend dat is en ‘s morgens vroeg rijst de vraag en die ergert mij zelf het meest de vraag: heb ik mij vergist – bestaat…

Moeder en dochter zien toekomst en verleden – in elkaars ogen.…

In alle stilte neem ik mijn rust. De zon schijnt lichtelijk door de ramen. Eigenlijk heb ik daar bewust voor gekozen. In al mijn overdenkingen, neem ik gedachtes en herinneringen met mij mee. Het is soms zo bijzonder wat stilte doet. Het is een voorrecht, om dat te mogen blijven doen. Stilte en soms rust nemen is heel goed…

zijn kleine hoofd stil en onafgebroken gericht naar de geel- oranje parasol wind en zon spelen doorzichtig met het blad van de oude boom in de nabijheid wachten de grootouders kalm op het kind dat niet los komt van het schaduwspel dat zon wind en dansend blad door de parasol met hem spelen…

het water sluit zich achter de vis daar waar hij net nog zwom de lucht vult de plek waar de leeuwerik naar de hemel vloog haar zo juist beklom de plek van donker wordt als ze wegvloeit weer ingenomen door het licht van de zon zo zal ook de plaats waar de mensheid zich bewoog weer ingenomen worden door dat waaruit de wereld ooit bestond…

Een deur halverwege de trap heeft een trap gekregen twee mannen komen mij tegemoet en passeren me met een korte groet Boven staat politie op de vloerbedekking ligt zand naast een bloempot op zijn kant personeel drentelt met koffie Iemand is foto's aan het maken een ander dozen aan het tellen en overal hangen er vellen Niet Aanraken…

Noem mij, noem mijn naam, ik heb je lief lief laat me – uit jouw mond heten.…

Onder water onder druk gezet door mama dreig ik met een wurgslang om mijn nek zonder leven dood te gaan Ik ben een geboren heldin Onder stoelen onder tafel red ik elke dag opnieuw met de allergrootste moed de hele wereld. Wacht maar tot ik groot zal zijn, een heldin Onder warme schapenwol onder sterren en wolken word ik weerloos als…

Sommige mensen voelen zich klein en hebben geen durf of willen zich niet op de voorgrond laten zien. Dat mag natuurlijk, daar is niets op tegen, maar ieder mens heeft zijn capaciteiten. Houd je talenten niet verborgen, want je hebt maar één kans in je leven om je te laten zien. Durf en wilskracht heb je er voor nodig, dat is waar…

Slootwaterhemel, maanverlichte weg, bomen – stil oud geworden.…

Overal broeit het Drukkend en zwaar Geruisloze woorden Beducht ongrijpbaar Tussen de zinnen Een subtiel gebaar Een snuif, een kuch Een blik naar elkaar Ze branden naar binnen Puncteren mijn huid Vullen mijn hoofd Oorverdovend luid Alleen in mijn schoenen Sta ik en ervaar Gesluierde meningen Beklemmend voelbaar…

neem iedere ruimte die je nodig hebt om te zijn wie je bent ruimte is ruimer dan je denkt dans vrij niet die voorgeschreven passen die niet de jouwe zijn die nooit zijn gekend weiger een maatpak driedelig of niet wees niet wie je niet wezen wil laat je niet inblikken - verstikken wees eerlijk en durf oranje foeilelijk te vinden…