9511 resultaten.
Hulde! (goeroe 4)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
443 Terwijl het schouderklopjes regent
en hij als ziener wordt bejegend
ziet hij zijn eigen duisternis
en kijkt hij waar de uitgang is.…
Hartschaduw
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
481 In de schaduw van je hart
leef ik in stil geluk
omdat ik niet echt besta
maar er wel altijd ben.
Heel soms krijg ik zonlicht
en bloei ik even op
maar hoe eerlijk stil ben ik
in de schaduw van je hart?…
Visionair (goeroe 2)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 Zijn kaken zijn in steen gehouwen.
Zijn voorhoofd is een blok beton.
Zijn lippen zijn omlaag gevouwen.
Zijn denken is van bordkarton.…
God als de maat der dingen
hartenkreet
2.7 met 14 stemmen
778 Denk niet dat je een ster geworden bent
zo één van stralend licht en wijsheid
Maar een zeester, die zich krakend
om schelpen windt, ja zo één
Daar zie ik jou wel voor aan
want God bekommert zich
niet om kleine dingen
wel om het niets…
- Nagels van roest -
hartenkreet
3.8 met 26 stemmen
875 De nagel in de muur,
slaat men dikwijls
ongewild ernaast, en de
kracht die je uitoefent
wordt niet doorgegeven.
De betonmuur is harder
dan men dacht,
mysterieus,
de nagel buigt als
een ongewoon ijzer
roestig, hard,
met een spitse punt.
Ruwe nagels
vormend in een muur duwen
slaan in met bruut geweld.
Druk die je op de kop
van…
- Ijssculptuur als jeugdherinnering -
netgedicht
4.1 met 44 stemmen
656 Ijstransparantie van sculpturen glas
deed alsof het glas niet gebroken was,
een treurig lied vol jeugdherinnering,
zoals een ijsculptuur romantisch zeggen wil,
met grote lichtblauwe onschuldbloemen.
Een kindsheid, kind zijn is soms niet echt,
schaakblind aanleverd, diep ongerecht.
Herinneringen aan en uit de kindertijd,
het grote herenhuis…
- Als waarheid leeft -
hartenkreet
4.2 met 41 stemmen
1.491 Jouw lippen kan ik lezen,
waarheid
gedragen door hoop en
vertrouwen in eigen licht.
Is waarheid beter dan zwijgen?
Je gedachten en de zorgen
voel ik onbezwaard geborgen.
Als waarheid leeft,
bestaat ze met zekerheid
op een onaangename manier
ontwijkt het fundamenteel begrip.…
Masker
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
531 Verlies gedachten
in een verlangen
waar ijle lucht
geen weet van heeft.
Waar helder blauw
zich met sneeuw vermengt
en smelt
tot warm water.
Pijnloos trekkend
verdwaalt het hart
in een wereld
waar een masker onnodig is.…
- Voorbij de andere tijd -
netgedicht
4.1 met 50 stemmen
589 Voorbij het laatste hoofdstuk
de grens trekken naar plaatsen
onweerstaanbaar licht weerkaatsen.
Mahoniekleurig onbeweeglijk
als door modderstromen lopen.
Kunst ontwaakt dromerig als
een bevallige tuinschilderij,
eeuwig verzandend in razernij
als romantisch “gevoelige klap”.
Voorbij een andere tijd,
schrijft de wijze steen op een brief…
- De weg naar triomf -
netgedicht
4.0 met 52 stemmen
562 Stijl boven drukke elementen
klinkt het grootse applaus
op indrukwekkende wijze.
Ziet de talrijke complimenten
met snelheid als doel
voor koppelmomenten
om stand te houden
in leegstaande pauze.
Verdriet
spit reeds enkele onderdelen
op de weg naar triomf
naar boven
hergefineerd met goudlaag overtrokken
de tellers zijn al bijna te oud…
- Harder dan diamant -
netgedicht
4.1 met 52 stemmen
738 Verandering van staal,
trekt het smidse aambeeld verblindt
het gebeitel ongeloofwaardig
betrouwbaar de hamer.
Een grote kracht duwt omver,
slijpt gierig diepe fijne gravures
bijhorigheden onschatbaar veel
harder dan ruwe diamant.
Zie dan de kracht
van natuurlijke paarden
vele malen sterker
met hun wilde ondiepe glans.
Sterker…
- Geboren uit overwinning -
netgedicht
4.3 met 54 stemmen
571 Het antwoord schuilt
en de vraag
geeft overwinning uit handen.
De betekenis van een hymne,
vol glorie en geloof, dat
de mens groots zal kunnen zijn
"overwinning" laat weten wat strijd is,
waar victorie
geboren in het rampenlicht.
Geboren uit overwinning
na vele jaren
ter veroordeling van verdragen
toch verslagen toen men opstond.…
- De nacht was het kind -
hartenkreet
3.6 met 31 stemmen
934 In het park onder het licht
wonderlijke grond
straalt een straatlantaarn
duidelijk ritueel de dag
werd verbijsterd, stond,
bezorgt onderdak.
De nacht perfekt,
achtergelaten stoffig
vindt vrede getekend
in behoefte aan verlichting
was als kind 'teruggekeerd'
onaangeraakt net als wij.
Geboren om te gaan
bevangen geesten
wintermensen…
- De bron werpt de steen -
netgedicht
4.3 met 48 stemmen
605 Reizen met de blik
van middeleeuwse historische ogen..
handgeschilderde randdecoraties
als bron
grenzen
bestaan uit een aantal
ongeschreven regels.
Bronnen, moraliserende getuigen
Metamorfosen
blijken zich te weerspiegelen
vluchten weg in fantasie
non-verbaal.
De bron van het leven
illustreert zijn waar gelaat.
Aankijken,…
- Exodus, tijd belooft niets anders -
netgedicht
4.8 met 66 stemmen
1.309 Een bijzonder moment
naar de aard van de dingen
in herinnering gebracht.
Herinneren mag,
wie vergeten verstaat als passie,
liefde met zijn eeuwenoude cultuur
die in onwetendheid verloren is gegaan.
De tijd belooft niets anders,
de enige aanknoping verbrak haar schakels,
ketsende stenen, lonken naar de kringen
die een rondedans ronder maken…
- AlS FoUt beSchoUwD –
netgedicht
3.8 met 66 stemmen
625 Ergens de grond geraakt,
verlamd door een foute beslissing
allerlei belemmeringen
stil afwachtend
gekoesterd
het verbannen woord is
toonloos, loodzwaar, gevallen.
De bestempelde fout,
die nooit een fout wilde zijn
hij stierf zo eerloos en zo anders,
door angst
viel voor verkeerde keuze.
Vicieuze cirkels blijven,
draaien denkend,
dat…
- Aan het eind van het alledaagse -
hartenkreet
3.7 met 33 stemmen
938 De weg van het alledaagse
blijft vruchtbaar zoeken
naar een onbekende vreemde,
in mij
de wereld rouwig gehuld
in geheimzinnig glazig zwijgen,
meer rechtbanken als wetten.
Teruggekeerd,
verdwaald, waarheidzoekend
als de zucht, een cynische leugen.
De weg van voortgang,
van gouden avondlucht
prees zich mooi ..
de sterkste positie
valt…
- Het Hogere -
netgedicht
4.1 met 49 stemmen
527 Is de macht in volmaaktheid?
Bestaat ijdel volledig begrip,
"gelijk zijn" aan vrijheid, "het zijn",
de bijzondere toekomst zoals
enkel wij ze kunnen begrijpen?
Parallelle ontwikkeling,
wekt het hogere nieuwsgierige.
Wortels van de reine geest,
die geopend zijn,
bloeien lijk ontluikende bloemen,
knospen als het toekomstige zelf,…
- Schild van het Westen -
netgedicht
4.1 met 47 stemmen
613 Schild van het Westen,
beschaving is je naam,
westerse mogendheden,
open was je geest en ver reikt je arm.
Jij voedde met woede,
verdraaide woorden gebruikt,
om ander land te verwoesten,
dat jouw illusie voortbracht,
de barbaarse dingen deden pijn in je buik.
Je lachen is mogelijk gedwongen,
heeft vlak achter kunst een 'schild' opgebouwd…
- De vraag naar meer -
netgedicht
4.2 met 53 stemmen
717 Nieuwe dieptepunten,
bleven warm gehuisvest hopen,
tot het laatste restje
ongewijzigd verlangen bleef.
Het bekende werd zeldzamer
en verdoofd,
gunde het de dorre vlakte geen vocht.
Steppebewoner,
het naakt gaf zich bloot,
filterloos in de zoog.
De draaikolk volgde,
de rest van de stervende zomer.…
- Mijlenver -
netgedicht
4.1 met 54 stemmen
592 Mijlenver zal de zee de zoutige liefde dragen
in de branding van mijn gedachten,
terwijl de klippen beslissen wat zij raken
en de eb op de vloed zou willen wachten.
Mijlenver draagt het vermogen mijn verdriet
een verzameling herinneringen spoelt de schelpen weg,
voelt de wind mijn ruisende zorgen niet,
opgebouwde spanning, ze weert het leven…
- De grote lijnen -
netgedicht
3.9 met 46 stemmen
593 De grote lijnen,
die men dagelijks niet voorziet, schuwt,
zweven in avontuurlijke kringen,
herkennen het verhaal,
lanceerden een virale campagne
één van de touwtjes trekt scheef
op deze manier,
meters diep ingegraven dwarsbalken,
die de kraan mocht tillen
trachten gebruikt 'besmet'
allerleukste prijzen te winnen
heeft het totale gewicht…
- Vergeten Verlichting-
netgedicht
4.3 met 44 stemmen
548 Oude dienstbaarheid in vergeelde zinnen,
wordt egocentrisch beproeft,
bekoelt in deze barre tijden
angstig van onder het stof gehaald,
aan onbaatzuchtige liefde veel gebrek,
gedood, omdat mysterie in waarheid leefde
armoede te overleven wenst, onzelfzuchtig
engelachtige geesten voeden het universum,
ze herkennen altruïstisch vergeten niet…
- Vertel de zon -
hartenkreet
3.7 met 33 stemmen
838 Vertel de zon,
die binnenkort verdwijnt,
ik herinner mij
hoe groot de planeten zijn
vertel de zon,
van dunne gouden draden
gesponnen op aarde, flinterend
daar waar de zon doorheen schijnt
en hoe ik besloot om goudsmid te worden?
Dat ik eenzaam alle stralen wilde vangen,
verder smeden tot het gouden geluk,
als kleistaven in de hand van…
- De kracht van het zwijgen -
netgedicht
4.1 met 43 stemmen
670 Rozengeur trekt door het huis,
geruisloos, als een stille getuige,
de begonnen reis van rust, van peace
van mededogen en innerlijke vrede,
waarmee lijden getrotseerd lijkt te worden.
De stem van het zwijgen dekt mij toe,
het zuiverende juweel van de lotus
vanuit het universum opgevangen
bevat waarheid in het hart in de vorm van lessen,…
- Transformatie -
netgedicht
3.9 met 34 stemmen
510 Zo ver het oog straalt,
weg van elke weg,
wij als mensheid zoeken hulpeloos
een oordeelsvrije, liefdevolle plek
aarzelend en gekwetst
stromen de sprankelende watervallen
als woelige rivieren
in tranendalen over onze ziel
een constante observatie van de geest
onveilig en opgejaagd,
met een toenemend gevoel van liefde,
verkwikken ze…
- Gedragen door het zand -
netgedicht
4.1 met 35 stemmen
506 Slechts gesluierd hopen wordt
alleen gedragen door het zonnenlicht.…
- Onbarmhartig -
netgedicht
4.7 met 29 stemmen
540 Onbarmhartig slaat de klok,
consequent volgehouden de slag,
stil klinkt het tikken van de wijzer
hardvochtig verdronk het geluid..
zuchtend, haast onverdraaglijk stiller
het maatwerk dat gelijke kansen biedt
schaamteloosheid kwelde de tijd,
die hardnekkig ervoor gaat....
met een ijzig zwijgen ging zij voort.
Onverbiddelijk streng en…
- Onzichtbare dag -
netgedicht
4.2 met 36 stemmen
592 Hij wilde verrassing brengen,
een andere uitdaging ...
niet zeurderig in het leven staan
en parallel lopen,
weerhouden van het laatste streepje licht,
vlekkeloos en zonder charme.
Hield niet van luchtaanvallen,
van kleine onzichtbare dingen,
een leven naast het tastbare,
wat men meeneemt als men gaat.
De dag hij ging, hij schoof met…
- Impertinent -
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
557 Impertinent zijn de vragen
niet zuiver, want ze ontwijken
onbeschaamd en onbeschoft,
willen de toegeschreven imperfectie
in geschreven woorden weten.
Impertinent beledigend,
ironisch, in zijn onschuldige vraag
wenst het leven te achterhalen
denkt vriendschap aan om uit te wijken,
beloond met het tegengestelde,
brutaal komt het hardnekkig…