359 resultaten.
Fingerspitzengefühl
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 Fingerspitzengefühl
komt op
en laat niet los
wringt z’n weg
door je buik en je borst
en stroomt tot tussen je oren
- de materniteit waar woorden worden geboren –
die wriemelen en wrikken
wippen en springen
om zo snel als kan langs je handen
in die Fingerspitzen te belanden
en te ontsnappen
te gaan lopen en te gaan vliegen
een lammerendans…
pinot grigio
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.250 je ruikt honing uit je glas
en walst goudslingerend tot de rand
1 2 3
tranen druipen langzaam neer
en sporen uit elkaar – draaddruppelend
klein tot kleiner en tot niets
vloeibaar stro dat fonkelt en schittert
zoals ook jij hebt gedaan – toch
en je denkt
ik drink m’n glas klakzuigend leeg
want wat niet gedronken wordt
verschaalt
deze…
tussen avond en ochtend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 Tussen avond en ochtend ontwaken,
slaapdronken in de badkamer verzeilen
en jezelf verlaten
wanneer je klaterend pist.
Door het raam knuffelen nevelen
van opkomende slierten mist.
Het zijn krullende knevels onaanraakbare
verwaseming
van een droom die nooit meer op je wacht.
Tussen avond en ochtend
veradem je nacht.…
Curriculum Vitae
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
792 Doornroosje
zoals ze reeds een poosje
is.
Laat de dageraad passeren
laat uit de veren
en
steeds mooi moe
haar steengroengrijze oogjes toe.
Gemis
van wat haar leven vertransporteert
door al dat slapen en gegeneerd
CVS-en.
Zingen enkel het refrein
zonder dat anderen
beseffen hoe ze bidt
en hoe ze smeekt
om haar prins te kussen
en…
bewinterde aarde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
458 bewinterde aarde
je versteent alle wereldse geluiden
slechts hier en daar
vallen scherven gekraai
her en der
en woorden vervriezen in de mond
je hardheid
mildert plots het bestaan
er rest nu geen lawaai
als is het leven van overtolligheid ontdaan
stil als steen
zacht het kristallen gras
en bewegingloos alles op zijn plaats gevroren
de ochtenden…
chèsèd
netgedicht
2.4 met 25 stemmen
1.600 chèsèd *
toen ik jou voor de eerste maal voelde
dat onbekende kleine wezen diep in mij
steeds meer ging vermoeden hoe meer zelf je wou zijn
ik je verloste uit die kwellende knelling waarin jij zat te wroeten
en toen ik jou voor het eerst aan mijn beider borsten lei
in beurtrol weliswaar je hoofdje vrij uit het wikkeldoek
dat voor de rest…
De zaak...!
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.597 Als kind groeide ik op
met de boodschap,
mijn zoon later
kom jij werken in de zaak.
Ik deed mijn best
en groeide op tot een zoon
die alles gaf voor de zaak.
Ik werkte mij kapot,
dagen en nachten zonder slaap.
Want alles, alles
was voor de zaak...!
Jaar in jaar uit
werkte ik zonder blijvend resultaat.
Wat overbleef
was een…
auti
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
573 ballon bidon bedot
nee nee hij is niet zot
maar hij kijkt de wereld anders aan
omgekeerd en binnenstebuiten
met scheve neus en snottemond
in grijze wolk tegen de ruiten
’t is tijd nu - de blinden sluiten -
om in zichzelf te rusten te gaan
leven in pakjes dromen gebracht
even niet meer om daarna
weer…
ochtend in een klas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 Ik weet niet hoe ik tellen moet
Van 15 en van 7
Wie niet weg is wordt gezien
Even wordt oneven
Ik snap niet wie er sterven moest
In een volle bus jolijt
Onschuld wordt er niet ontzien
Klein geluk verdreven
Ik begrijp niet hoe begrijpen moet
Als geen greep houvast nog biedt
Ik turf hun namen als voorzien
En denk: "Wie?" En ook nog: "Leven…
DE ELLENDIGEN
poëzie
3.5 met 8 stemmen
2.131 ZIJ zijn de zwervers met de doem geboren
Van eenzaamheid en eindloos-schrijnend leed:
Hun wereld heeft haar diepste schoon verloren
Sedert hun droefheid alles ledig weet.
Geen helle droom, geen vreugd kan hun behoren,
Liefde is hun nooit een zacht-verwarmend kleed:
Zij pogen slechts het stil verdriet te smoren
Dat rustloos aan hun zieke…
Blablabla
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
911 Verdampte gedachten gepakt
in waardeloze wolken woorden.
Wat spreken wij toch steeds
zonder schaamte en zonder onderscheid
van waarheid en van waan.
Wat praten we maar raak
met losse flodders en met scherp.
Stuifkruit is ons recht.
Onze mening is ons bestaan.
Niemand denkt aan een staakt het vuren.
Niemand vindt woorden die pleiten
voor…
Europese lente
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
570 ik grijp deze wereld niet
bij de knoppenloze stengel
die als gebeente zonder merg
schokschoudert na de eerste oohs en aahs van
mooie tulpen uit Amsterdam, mevrouwtje
en lekkere asperges uit volle Vlaamse grond
en toch wel een rare gast die Breivik
-waar ging deze winter ook weer overheen?-
ik eet van deze wereld niet meer mee
ik heb haar…
de wader
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
525 als het stille zand strandt in de golfslag
en enkel water ooglicht vult
-een behoedzame wader zoekend naar
wat laatste wulkenresten niet te na gesproken -
mengt zich zilte ziel met zee
rouwt ze om haar diep geheim verborgen
waar het wrak dat ooit haar leven was
in de onderstroom tot de bodem is gezakt
zwanger van de heimwee
en zie
de zee…
Ree
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
465 Kijkend naar mijzelf.
Een ree springt op en verdwijnt.
Samen en alleen.…
De eik
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
535 Fier en rechtopstaand.
Takken wachten in stilte.
Wanneer komt de storm?…
De maagd
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.529 Mijn leven streeft, een snel-vlietende stroom,
Naar 't schriklijk eind, de onbekende dood.
Nader, rusteloos nader: en mijn schoot
Droeg nimmer vrucht, mijn zoetste droom bleef droom.
Het baat niet of ik het beseffen schroom,
Het baatte ook niet dat ik de mensen vlood:
Des nachts ga ik van zware smarten groot
En maakt een hete dorst mijn leden…
Geurvreter
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
579 Konijn hupt naar mij
Snuffelend aan mijn voeten
Wat moet ik ruiken?…
De zwerver
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.829 ‘Gevloden zijn de dromen eens bemind,
Verdord de wondre bloemen der gedachten,
De lach der dagen en de lust der nachten
Zij zijn verwaaid als klanken op de wind.
Ik vraag niet meer, mij kan geen vreugd meer wachten
Mijn lijf is wond, mijn ogen zijn verblind, -
Ik dwaal nu tot mijn leed de vrede vindt
Wiens teêre streling alles zal verzachten…
HET NAAKTE MEISJE
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.407 Zij ligt, zo rijk in haar ontroerend naakt,
Zo argeloos, ontdaan van alle kleren:
Een kind niet radend wat het doet ontberen
En toch zo schoon, zo lieflijk en volmaakt.
Stil, als een bloem in schaduwen ontwaakt
Wier broosheid zelfs het zonnelicht zou deren,
Bloeit haar lichaam: mild-rose voor de tere
En diepe grond die somberkleurig…
FAUSTUS
gedicht
4.5 met 2 stemmen
4.174 Er was een man die verzen schreef,
en drie keer duizend had geschreven,
tot er hem niets meer overbleef
om nog te schrijven of te leven.
Hij zat daar, grijs en zwak en ziek,
te mummelen en stil te wenen;
toen hoorde hij wat hoornmuziek,
en rees voor God gauw op zijn benen.
Blijf zitten, zei hem moe de Heer,
Ik kom maar even met je praten…
DE SCHONE HERFST
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.007 Naar deze herfst had ik ontroerd gewacht
Als naar een nacht van zwoel doorgeurde dromen:
Naar 't koele licht en naar de gouden bomen
In grauwe nevel langs de smalle gracht.
De dagen waren vreemd van vege pracht,
Een felle gloed scheen alles te doorstromen:
De bloemen baarden huivrend-zoete aromen
En wrede kleuren, bont en brandend-zacht…
Grijs landschap
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.047 Het landschap ligt, een droom zo onbewogen,
Door't ijle floers van dampen overtogen.
De dag is stil en fijne regen leekt
Wiens zoete ruising vage treurnis kweekt.
De bomen staan ontloverd en gebogen,
Hun zwarte takken grillig voor de hoge
En strakke hemel die, tot grijs verbleekt,
Geen milde zon of troost van blauwte breekt.
En hier…
Het Lichte Beeld
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.151 Als wij, na nachten loom van liefde, ontwaken
En onze droom verkwijnt in 't morgenlicht
Zal, lief, mijn hand uw naaktheid strelend raken,
Uw zachte leden en uw aangezicht.
En al de dagen naar wier stil genaken
Zo lang ons droef verbeiden was gericht
Zullen wij samen zoete vreugden smaken
En fluistrend gaan of mijmren, de ogen dicht.…
De eenzame
poëzie
4.0 met 3 stemmen
926 Moeder, hebt gij dees foltring dan gewild,
Moet ik om u de barre nacht vervloeken?
Ik vind geen rust zelfs in de schoonste boeken,
Niets is er dat mijn dof gekerm nog stilt.
Gij smaaddet haar: toch was zij lief en mild...
Gij deed ons de onherbergzame oorden zoeken
Waar ze eindlijk stierf. - Moeder, zal ik u vloeken
Nu weer mijn droom…
Dood
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.176 Mijn peinzen kan de vreemde dood niet loven
Die me u welhaast voor steeds genomen had:
Uw lichaam dat mijn droom ontroerd bezat,
Uw bleek gelaat welks lach mijn smart kan doven.
Dan had ik u nooit bevend meer omvat,
Nooit meer uw haar gestreeld, zijn geur gesnoven,
Met u nooit meer door zomers blijde hoven
Gedwaald of laat door de avondlichte…
Herinnering
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.671 Velen die 'k noodde in mijner dromen woon
en die er 's levens wondre beelden zagen
hoorde ik elkander met verwondring vragen:
‘Hij roemde zo, is dit dan al zijn schoon?’
En andren lachten luid: ‘Hoe ongewoon!
Hoe vreemd, hoe dwaas: hoe kan hem dat behagen!’
en keerden weer naar de eigen grijze dagen.
Doch geen van hen gaf mij 't verwachte…
De vreemde dood.
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.298 Mijn peinzen kan de vreemde dood nìet loven
Die me u welhaast voor steeds genomen had:
Uw lichaam dat mijn droom ontroerd bezat,
Uw bleek gelaat welks lach mijn smart kan doven.
Dan had ik u nooit bevend meer omvat,
Nooit meer uw haar gestreeld, zijn geur gesnoven,
Met u nooit meer door zomers blijde hoven
Gedwaald of laat door de avondlichte…
DE VERLOREN VROUW
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.009 Een grauw verdriet is in mijn ziel begonnen,
De dag is triest en vol onduldbaar wee...
Ik weet het nu: 'k heb mij te laat bezonnen,
Geen deelt mij ooit meer van zijn deernis mee.
Vroeger ben ik mijn eigen zelf ontronnen,
Wellust verkoor ik boven zoele vreê.
En thans, helaas! ik geef mij laf verwonnen:
Ik ben een wrak op zwalpend-zwarte zee…
DE GESLAGENE
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.085 Eens was ik jong: 'k begeerde een heerlijk leven,
Een leven als geen ander ooit bezat,
Een kleurig kleed. Nog heugt mij hoe ik bad,
Hoe blij 'k mijn wondre wijl begon te weven.
De tijd vervlood en 't werd een kostbre schat!
Maareens zag ik vlammen opwaarts beven
En in hun gloed mijn zere weefsel sneven, -
Niets bleef van wat ik zo had liefgehad…
DE LEEGTE
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.924 Eenmaal hebt gij mijn stil vertrek gewijd
Met even uw ontroerde aanwezigheid,
Met toverklank van zoet-gesproken woorden
En tedere gebaren die bekoorden.
Ik had dat uur in zaligheid verbeid,
Met vreugd gevuld de al te lange tijd, -
En nu: in troeble bitterheid versmoorden
De dromen die me in eenzaamheid behoorden.
Uw afzijn pijnt mij als…