Alle inzendingen over overig

Als mijn verlangen moe wordt, begint mijn hoop -- het te verzorgen.…

Sporen en sokken, de schat ergens in het veld: stilaan verdwenen.…

Heel de nacht wakker sinds ik de deurbel hoorde -- Zoekt er iemand hulp?…

Ik zag een zwangere vrouw Maar meer nog zag ik een kind Ik zag het in haar ogen De glinstering van het kind Ik zag het in haar ogen Het kind wordt nu al bemind…

Mijn ruimtereizen zijn tragisch, ik ga zo ver -- en kom nergens aan.…

We hebben het druk en missen jou extra door -- jou niet te missen.…

Is er nog wel plaats voor wat weer te voorschijn komt -- nadat het kwijt was?…

ik was een rijk man ik bezat een huis met veel en ruime kamers het voetpad en de straat zijn de loper waarover ik van de ene naar de andere kamer ga de lantaarnpalen zijn de schemerlampen aan de wand en de blauwe lucht is het plafond van de gang de hal van het ziekenhuis was mijn woonkamer, de refter van de universiteit mijn…

Piepje: ze antwoordt me met een emoticon -- alsof ze niet zwijgt.…

De bril is koud, gelukkig zo, een warmte zou mij niet bekoor. Het is mijn troon, mijn stille plek, waar ik even rust mag zoeken. Hier hoor ik niets, behalve mij, geen stemmen, geen geluid, geen krijs. Alleen het water dat zachtjes stroomt, en mijn gedachten die vrij rondzoemen. De tegels koud, de deur op slot, hier ben ik even wie ik ben…

Ze klemt een beetje, zoals jij soms iets voor je houdt tot het niet anders kan dan vallen. Een kort, scharnierend zuchten — het huis lijkt te ademen op een vreemde plek. En daar — op de mat — een omhelzing in papier. Vouwen vol handschrift, vol adem tussen de regels. Ik hurk, raak het aan zoals je iets aanraakt dat vanbinnen brandt…

Onder de struiken schemeren treden, een trap -- Ooit voor toeristen.…

In smalle stegen klitten de mensen samen -- verlost van de zon.…

Geluk is een woord van volwassenen, het staat -- geluk in de weg.…

Geluk is nooit iets blijvends, maar het duurt heel lang -- als herinnering.…

Ik houd hem niet bij, zo snel loopt hij, een lichaam -- gemaakt voor krukken.…

Afvallen: zeven draken bevechten, zeven -- soorten van honger.…

Wie dicht de dijken Vecht met tranen Wacht op een herinnering Verzwijgt de bestemming? Wil iemand de ander vervoeren Verstenen in dromen Wachten op de ware Vergeten de vele vergeefse doden? Wie wil het leven kneden Verstijven onder het verveloze verhaal Wapenen met loze woorden Verstaan waar leugens zich verbergen? Wil iemand de woorden…

Als niemand je troost doe je het zelf: Münchhausen -- heeft het voorgedaan.…

De wind om het huis is onrustig, ik lig stil -- maar ben onrustig.…

Tachtig of tachtig? Hun tachtig is oud, maar ik -- hoor daar echt niet bij.…

Een huis krijgt altijd mankementen, wij leven -- daar gewoon omheen.…

de druppel holt een steen uit met de kracht van de tijd de wind slijt bergen met de kracht van de tijd de zee verslindt het land met de kracht van de tijd een klein vonkje kan zomaar een bos verschroeien met de kracht van de tijd diepe trauma’s vervlakken ook al raak je ze nooit helemaal kwijt zelfs niet met de kracht van de tijd…

Je bent boos. Echt niet. Wel! Je zoekt ruzie, alweer -- spreek je me tegen!…

Mijn geboorteplaats is een bed, ik weet wel waar -- ergens op aarde.…

De toekomst verbergt zich als een kameleon -- in het zwartste zwart.…

Het zwijgen dat zonder oogopslag over de tafel kruipt Het tafellinnen dat krimpt onder een omgevallen glas De gekalkte muur die zonder klacht een huisvlieg ondergaat De robuuste tafel die gelaten dit stilleven draagt…

Als op stille vleugels, heel rustig beweeg ik voort als een veertje zo licht speels, zacht zoet zwevend Zonnestralen, teder als dons blazen voorzichtig met warme adem de scherpe kantjes van het leven genieten, met volle teugen, al is het maar even Donkere wolken verdwijnen diepe verlangens van warmte, genegenheid.. tijden van vreugde…

Zouden de pitjes van de appel in mijn buik -- wortel gaan schieten?…

Ik wierp mijn koffer in de kuil en sprong hem na -- terug mijn jeugd in.…