Netgedichten over haiku

geiser en vulkaan verhouden zich tot elkaar als water en vuur…

Haar versluierd zicht laat ongezien lentekruid de dans ontspringen…

gras baant zich een weg door een scheur in het asfalt en buigt voor de wind…

Olijven ontpit, scherven stromen welvaart, olie barst uit kruiken. Rivier vergeten, meandert tussen borsten, haar melk wordt honing. Hun godin is in de golven ongebroken, in aarde ongewroken. Onder zand en as geslapen, wel duizend jaar, hij stond op, was klaar. Waait stof langs de kust van zielen en van sterren, kust licht van…

het pad is bezaaid met platgetreden wormen van de populier de zon komt op en droogt het bloedig schouwspel…

De weg is bezaaid met platgereden wormen - populierenkatjes…

water valt maar neer voorzien van uitlaatgassen bovenop je hoofd…

Vloeken in de kerk: niet altijd een zonde, soms een dure plicht…

ongure kerel trapt verbeten fietsend door gure noordooster…

verlaten bospad alleen een vallend herfstblad draagt de stilte weg…

de wereld is stil in de verse sneeuw knerpen mijn nieuwe schoenen…

mannetjesmerel tussen de meidoornknoppen vragend is zijn lied…

met je armen wijd draai je rondjes, stopt en valt de wereld draait door…

zolderkamerraam in zonnestralen dansen wel duizend stofjes…

op een zwart velours duizenden diamanten sterren in de lucht…

geruis geraas en toch hoor ik heel hoog een koolmees zingen…

ik ben nu wel hier maar mogelijkerwijs moet ik nog steeds komen…

Hard licht vult de hangaar tot in alle hoeken. Tussen de winkelenden door loopt een vrouw door Botticelli zelf zo droef en bleek gebootst. Bij elke stap dansen haar lokken een dans van kastanje. Ik laveer mijn wagentje bij haar in de buurt en even zie ik haar ogen: druppels uit de glazen zee. Ik schrik van het stilgevallen kind geklemd tegen…

wurgend de boom heeft zich omhoog gebreid boerka van klimop…

een stampereidans speelt zich af in de wei van sigaardovers waar moet je as heen de vraag nooit uitgesproken moeten we in zee? tweeënzestig mensen doen je uitgeleiden na net zoveel jaar het corps studentes op het balkon in de zon kweelt een nonnenkoor de paarse vogel is eerder bij de maan dan haar schaduw…

naakte zandduinen ontsluiten een thuishaven geborgen liefde…

een spinnenangst en krokodillentranen geperst uit woorden ze bakte voor mij het genot van scharretjes om in te schuilen mijn hete penne korreltjes gerookte zalm koelen snel af over rougette lijnen die samen komen -frans in duitsland van vroeger op school de dorische kroon op dak bijna flessenhals…

trillend als een riet heb je de show gewonnen magere windhond…

zuil van bladeren maakt een rondedans op straat: mini-wervelwind…

naaktslak gaat baden niet de zon maar de regen lokt hem naar buiten…

fikkie in de tuin de stoofpot van de here eet haar evenbeeld op welk moment zaten wij in een trage vagina zonder buidel in het lege huis van de laatste familie demonisch gelach een duivelse lach je ging met de uitverkoop als bruid voor de heer eindelijk regen de angst voor jack de ripper wordt weggespoeld…

dofzwarte stemmen dragen een schuldige nacht blind en hulpeloos…

de ogen open drijvend op de rug naar zee een pop van celluloid…

kanten sneeuwsluier verborgen maskerade dromen verkillen…

Nachten vloeien rond het huis en door vensters je slaapkamer in. Vergeten blad, kleeft op een verlaten pad, dromen maakt het glad. Rode kruiwagens, vernist door regenwater torsen bloesems. Bij gevaar, kruipt de krab alleen maar weg, hij is geen lafaard. Door de wind gestuwd, schaatsen pluizen over gestold water. Ochtendzon…