Alle inzendingen over bedankt

Ik vind, in alle eerlijkheid dat het maar goed is dat u weet al is 't een trivialiteit dit klein en onbeduidend leed dat ik mij stuurs van taken kwijt verricht wat hier geen mens ooit deed de ei die onder 'ai'klank lijdt daarvan heeft gen z nimmer weet die doet zijn mond steeds wagenwijd een filmster na die kauwgom beet waarmee het…

Vrij tussen wolken vindt een vogel zonder kaart steeds een eigen weg Zo vrij als de ochtend, zo licht als een gedachte, verschijnt een vogel boven het veld. Zijn uitgespreide vleugels drijven op de adem van de lucht, cirkelend tussen wind en verte. Als stille reiziger draagt hij dromen mee, verhalen die geen woorden vragen. Gedragen…

Donkerblauwe lucht boven stille boomtoppen nacht ademt zacht Onder de brede avondhemel waar het blauw zich langzaam verdiept, valt de stilte in mij open en ontvouwt mijn aandacht zich naar het licht. In de koele laag die zich tussen silhouetten van bomen verzamelt, beweegt iets zachts door mijn lichaam, een trilling zonder vraag of richting…

De gure wind van maart sloeg tegen de ruiten, een gitzwart bos, de wereld ver daarbuiten. Geen luxe stof of dure kant die telde, toen in de kou de twijfel langzaam smolt. Bij het knapperend vuur, de vlammen op de wanden, vonden wij rust in elkaars warme handen. Geen sprake meer van afstand of van schijn, slechts puur geluk om simpelweg te zijn…

Oude vensterbank het stof vangt evenveel licht als de ochtend Laatste trein weg ik hoor mijn voetstap nog iets langzamer Aanvankelijk zoek ik haar waar het licht blijft hangen, op de rand van de ochtend, in een verre horizon. Alsof schoonheid zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen. Maar gaandeweg vertraagt…

"Ik raakte 't spoor haast bijster in de hoop dat ik mijn mollebonen zonder n op de markt die ik van vroeger ken aan groote griet en aan de drie gezusters als semichimpansee mag presenteren" aldus de half-aap bonobo in nood ontsnapt onder een direct intercity van mokum naar zijn oude vlam, so pretty de chimp die hem hun liefdesbaby bood…

Laten we hopen dat andere lezers dichteressen en minnaressen vrienden en -innen van het lang vervlogen woord zich evenzo en evenzeer zullen hullen in een sfeer die weliswaar voorbij is maar zich nog niet ten leste heeft gekeerd... dat zij hun kennis, hun wetenswaardigheden uit hun archief, en hun actief herinneringsvermogen…

Ik was bang om in zijn huis te logeren als hij er niet was Ik dacht, dan ga ik nog meer van hem houden En ja hoor, door zijn boeken, zijn foto s aan de muur zijn planten zijn muziekinstrumenten de orde al het fruit dat ik op moest maken En dan het krijsen van de meeuwen Tenslotte het ‘slaap lekker’ dat ik ‘s morgens vond…

Hoi Ik ken Mike van instagram En weet aardig wat over hem Je kan hem daar zien en volgen En wacht je op wat ie weer uit zend morgen Hij neemt je mee in een gedeelte van zijn leven En geeft hij heel even Een lach op je mond En om te zien is het heel gezond En dat je lekker ook kan denken Ik ga Mike dit gedicht schenken Dus Mike…

Een polychroom amalgaam van veelvormige aonenoude aardse fenomenen, edelstenen, getoucheerd door een onyx-meteoriet... Wat is het dat zij, de edelste onder de stenen, verzamelen? Zijn zij de ongepolijste juwelen van het hoogste schone goede en ware, de liefde, gekleurd in hemelsblauw?…

Ik lag op die hete dag onder de wilg Ze noemen hem treurwilg Ik wil dat hij Fleurwilg gaat heten Zijn blad waait speels Hoeveel blaadjes hij heeft?, vroeg ik, ik dacht een miljoen Jij honderdduizend Lang hem bekijkend zag ik steeds meer licht op hem schijnen als diamanten alsof hij nat en druppels glinsterden Maar ‘t was…

En terwijl er een kano in de gracht beneden voorbij dobberde vertelde je over je zussen Er voer een sloep, oma, opa, jongelui eten op plateautje Nu ging het over onze ouders, wij als ouders hoe zij ons hadden zien opgroeien, wij onze kinderen ‘op een mooie Pinksterdag’ kwam bij ons naar boven Het was na de film over iemand die…

De doos ging open, de tijd stond even stil bij het zien van die bladzijden, broos en grijs het was de liefde, intens en grillig in haar wil een herinnering aan onze gezamenlijke reis ik weet nog hoe de waanzin teder regeerde in nachten waarin de wereld om ons heen verdween hoe de zoete ernst ons telkens weer bezeerde maar we zochten troost,…

Hij zag het water, rook de aarde, voelde de koelte van de wind die vanuit het woud der sparren naar hem toe kwam als een kind. Met zulke eenvoudige woorden zette hij zijn eerste schreden op de groene-zeep-baan der poëzie, vijf Venuscycli geleden. In die vergane tijd vocht hij het uit met een keur aan klassieke goden, innemende nimfen en…

Denkend aan vijf maal vijf honderd poëmen zie ik sedert niet eens vijftien maanden geleden pioniers erudiet van de tongriem gesneden onvermoeibaar olympische hoogten betreden het luchtruim verkennend al strooiend met namen van de ouden die voorgingen uit een grijs en vervlogen eeuwenoud verleden in sturm und drang het forum…

Droomland Is met geen pen te beschrijven In dat land wil ik dolgraag blijven Het land van mijn dromen Ik weet alleen niet hoe ik er moet komen Droomland Voor altijd in mijn gedachten Ik zal alleen heel lang moeten wachten…

Schrik niet, heb geen angst voor vreemdsoortig aandoende zinswendingen, beste lezer, die worden hier immers dagelijks ten tonele gevoerd... Door een ingeving van hogerhand werd mij de kans geboden om de inzendingen in de eerste week van deze 'zomermaand' van deze en gene alhier dooreen te mixen in een potpourri en tot een culinair-poëtische…

Je maakt foto‘s van beelden op bruggen, in parken moeder en kind vind je de mooiste Je schildert een dikke buik op een paasei Je schildert embryo‘s, maakt een collage: geboorte gerelateerd Je gaat naar een 40 jarig huwelijksfeest in ‘t groen, zingt over hun dochter die ze groot hebben gebracht En dan ineens zie je jezelf lopen…

Ik kan hier met 1001 varianten op het multipliceren van hooguit unieke door 'n monnik gekopieerde folianten van kennis en onderzoek naar olifanten tot vondel en bredero's klucht van de koe en kostbare zeeroutekaarten en hoe een vorst van macchiavelli kon leren hoe hij zijn land en zijn volk moest regeren bestemd voor bevoorrechte getalenteerden…

Vandaag is het wereldmoederdag, niet voor Gaia, moeder aarde, maar degene die ons baarde... In de koelte van haar vaste onafscheidelijke huisvriend de wonderboy, die nooit luisterde naar de naam Toshiba omdat iedereen hem altijd wel ergens zag staan vertrouwde zij, wanneer zij niet de benen had genomen naar de binnenlanden van Brunei…

Nesten vol zwaluwkuikens bekken oranje en geel simultaan, keek ik bewonderend aan. Daar begon mijn stil verhaal zocht ik bijen in bubbels geliefden op kribben in opwaartse stromen, Ik leerde van slopen doorweekt en troostende woorden balancerend op koorden, waaide het flink – slechts een vinger stopte de tijd. Ook leerde ik gnomen…

Je hoeft niet veel te hebben om de zon te zien: alleen maar goede ogen en een bril misschien maar weet dat toch de diepste dingen gratis zijn en dat ze soms ook groeien dwars doorheen de pijn. Dus maak je zorgen maar niet al te groot en wees tevreden met het dagelijkse brood.…

In het diepe duister met de dood haast in de ogen op een haartje na de staart van de chinese olifant... elimia de pimia, ijskoningin zonder furore, in '81 djalal abad in kyrgistan geboren en achttien jaren later gesneuveld in boltini's tent ach was het maar madurodam kindparadijs bij wassenaar...…

Er drijven rode rozen in de vijver ik weet niet hoe ze daar gekomen zijn een kind misschien in klein plezier een moment van onachtzaamheid samengekomen in toeval en tijd daar drijven rozen en nu sta ik hier naast die vijver waar ik wil verpozen wat is het vreemd om hier te zijn bij het water met die drijvende rozen.…

Ik hoor in de verte Destiny's Child de keerzij van chaos en waanzinsirenen maar in twee hemisferen laat de ene de ander als Nereus' dochters in holle vaten tot op de bodem creperen zij koesteren Sympathy for the devil zij kennen geen tijd in de troggen van te diepe zeedemonen…

Nog groene sprinkhaan op open paardenbloem zacht de wind houdt zich stil Ochtend komt aan in stilte die nog ademt, licht dat zich uitspreidt over zachte grond, alles lijkt even te wachten zonder haast, alsof de wereld zichzelf weer wil voelen. Een sprinkhaan rust op een open bloem, klein aanwezig in het gewichtloze nu, zonder drang om…

Toch huist er achter het struikrovershelmgras een vreselijk oorlog-en- vredelievende mooie stad achter Indische duinen waarachter bezuiden de grote rivieren tompoucen in moppendozen met pisangtaarten zich vermommen als reuzen in monumentale kathedralen gelijk de nazaten van djenghis khan waar el kader atollah benali zich king…

Ik reed tussen gele koolzaadstroken daarachter lagen bollenvelden roze, rode, paarse, wit-gebroken, boven mij de blauwe lucht en alle auto s, welk merk dan ook, anticipeerden op elkaar, wat een weelde tussen het groeiende, bloeiende het tjilpende en zoemende…

neem mijn hond slaapt zij Als ze wakker is geeft haar lichaamstaal hoe haar stemming is zij volgt wie haar voedt een zoet volgster is van A,H,J,en Z haar alfabet schooiend zoeken naar een terloopse aan over haar kop…

waar lijnen elkaar net niet raken en geen bodem vinden verdichten wou ik dit graag, waar spiegels mist vervormen zou ik graag, heldere blikken gooien op een kermisbal grijpen wat ik boven mijn vleugels zou verbergen buitendraads mijn pallet vertekend schilderen, maar dan wil ik graag wat kneedgum lenen…