Alle inzendingen over 2026

Hij is uitgereikt de MOOI EN MIETERSE WISSEL TROPHY 2026 ingesteld door het Jordaan Cultuur Comité op 1 januari 2026 en op 15 januari uitgereikt aan de 'CEO' Mevrouw Ingrid Leijten van de MARIUS MEIJBOOM woonhuis voor mensen met beperking op Amsterdam-IJburg…

Het  nieuwe jaar 2026 ja, ja, een nieuw jaar maar nieuw, nieuw? vernieuwend, vernieuwend? innovatief, innovatief?…

Het nieuwe jaar is nu wel echt begonnen. Had u veel goede voornemens dit keer? Ach, ik probeer het alle jaren weer maar geef me na een dag of twee gewonnen … Eén ding heb ik weer bovenaan gezet Ik plaats hier elke week een snelsonnet…

Van liefst driehonderdvijfenzestig dagen Staat deze dag – met stip – op nummer één. Ik wil ook niet om een nieuwjaarswens heen: “Dat alles wat u doet dit jaar mag slagen.” Ziezo, dat wou ik even aan u kwijt, Gaan wij nu over tot de werk’lijkheid....…

'Ik haal 2026.' Is ondertussen gebeurd.…

16 januari 2026 Kempen: een lenteweertje. In de lichtbewolkte lucht het luie geronk van een zomers traag vliegtuigje. Bij de buren van op de grond het aarzelende gekraai van een jonge haan. Milde geluiden verbinden hoopgevend hemel en aarde.…

MAART 2026 (1) De palmboom heeft zich aangepast Hij is gewend aan Simonshaven De kerkklok luidt, de berk, hij tast Naar groen, om zich alvast te laven Zon zegt nog even wachten tot Ik warmer ben en je kan helpen Ik haal je katjes heus van slot Dan is ook jouw bloei niet te stelpen Het is een voorjaarsparadijs Met bijen, vlinders en…

Ruud Gullit ziet het zitten met oranje Met Memphis en Van Dijk in het verschiet Zijn ze voor hem zeker een favoriet Ontkurk alvast uw beste fles champagne Ik vind het iets teveel een goednieuwsshow Hij slikt vast bovenmatig Vitaepro…

Dit is jouw realiteit zolang ik stil blijf staan in wat niet echt mag heten als meest plausibele tijd [maar verdwenen is mijn dagpijn] Nabijheid vervliegt uit gedachten jij zwijgt bij de stilstand in de goot blindelings volg je jouw teruggekeerde ongeduld is groot [noch komen hier je verwachtingen tot stand] Kennelijk aarzel jij mijn…

Het lag er aan of hij er tegen kon hoe lang de stilte nu weer zou bestaan Hij wilde regen én de zon als bodembedekker geslagen in de orde der kameleons Zijn ironische tronie in oneindige gladheid standvastig zo gestreken dat zij hem onderschatte De bekende woorden die zouden vallen voordat zij de deuren wederom liet…

Daar werd met zoute lippen gezoend gericht op zijn geketende lijf die jaren van smuilen en buigen vervreemd in de gedeelde leegte bleven de wrede kauwtabletten weg van rustgevend bladgeritsel stuitte zij op zijn verharde huid Zij wierp alles met verve van zich af de afschuwwekkende werkelijkheid met vulgaire viswijventrekjes daar stond…

De wereld ontvouwde zich voor jou in wat vrijheid heten mag ik voorvoelde jouw gaan overmoedig zelfvoldaan Toen op vaste bodem – invoelend een simpel mens onverhoopte dromen Eén herinnering voedt nu eenzaam vuur waar verbinding gezocht wordt Wij zijn nergens meer te bekennen nooit meer als licht wat wel schijnen zal Jij zit klem…

Juist als ik de hemel wil betreden staat mijn verleden te trappelen mijn vastgeroeste ziel en zaligheid de weidsheid van eeuwig sappelen. Reeds lang komt wijsheid van buiten in gevangenschap, een muur van het blijvende of ik sta stil in de woorden en betekenis, wat ik nalaat is de leugen van die ene waarheid. Vluchtig als hemelse leegte…

Hij verzette zich destijds fel tegen mij zoals bijna elke keer, datzelfde liedje zeker, het zal wel weer blijven hangen niks niet chillen, heart warming feesten of daten, nooit meer op z’n Grieks of Farsi als vogelnest voor eeuwig vleugellam in beginsel blijft hij tegendraads De nudistenbegrafenis viel dood op z’n Fries de Brabantse stervensdichter…

De vrije tijd heeft hij kennelijk benut op alle dagen die hij verspeelde Natuurlijk is hij op zijn best in de realiteit met zingeving waar hij niet uittreden zal om voor eeuwig hemels te leven - hij wordt gek van wachten Nu zijn ze eindelijk de hort op hij en z’n ongebreidelde fantasie afgezaagd kiezen tussen spareribs of vis want het…

voor aanvang van zijn afstomping vervaagde in afstandelijk groen haar opgeloste stoffelijkheid in de ochtendlucht iedere leugen blijkt echt zij zal nooit wederkeren, verdomme noch in dode lijve en hij wankelt in saaie stilte na haar lichtvertoon die haat houdt hem in leven zij doet wat zij wil met of zonder kleren voor zichzelf…

Dat hij vertrok hij ‘gewoon eventjes’ wegging met voorbedachte rade dat verzweeg hij Maar nu nu wil hij terug Haar zal dat niet ‘gewoon eventjes’ overkomen Haar zal dat na zijn daden nooit meer gebeuren Maar zij zij kneedde beelden uit zwarte gaten liet de wereld los pakte de laatste nachten in ondergronds verkocht ze als oplossing…

Smelt het zand in je handen geef de eilanden overvloed verlang naar vuur eer het struikgewas walmt vulkanen in slaap vallen onder de gordel ‘t ijzigste die maan missende raket of een gemaakte sweater voor de leegte van de eilanden de ander zijn ledematen verbranden in de zichtlijn van zo’n verreizende bron…

Hier lig ik, leeggetrokken grond die doorgeploegd werd wachtend op weer nieuwe zaden. Ik ben in mijzelf gekeerd luchtig omgedraaid in verhelderend licht zonder rancune onder het oppervlak. Mijn bodem is behoorlijk bereikt wat groeien wil bezwijkt hier op en in mij waardoor kunstmatige shit stromen moet uit die spuiten van de mens.…

Hallo vijand. Alles is gewoon verontrustend als niemand anders bestaat in een wijde omtrek. Vrijwel geen vervroegde nalatenschap die luidruchtig is vergaan. Hallo tegenpool. Zij verdween ongeveer omtrent vóór of nadat jij te zien was in werkelijkheid. Het lawaai is onverstaanbaar uit haar handen geglipt. Niet herinneringswaardig…

Niks loopt weg bij haar in dit huidige heden van volle schijnwerpers en letterlijke rancune door gedachten van macht waar voor haar dood precies op het einde de rivier opdoemt alsof zij nimmer een enkeltje krijgt Vanuit haar toen doorgepakt en voldaan ligt niets ongedaan voor eeuwig te wachten al daalt geen besef in met de ramen…

Gelukkig is zij niet geblokkeerd geraakt door het ‘nigrum finem’ verstijfd, guur en vertroebeld voorspelbaar als arme grond enkel nijdige duisternis jaagt wervelwinden rond vanuit haar hoofd als gigantische hagelstenen stuiterend in Duitse Radler die wat later smelten of breken tussen witte tanden - met de kater op fotoshoot Vals en…

Verdwaal door levende deelname verblind met rode peper vastklampend aan dood staal verlies zonder bewijs van gevoeld te zijn Verdwijn door het nietszeggende kabaal haar luisteren als felle terugtrekking bungelend onder een wankele constitutie een afgeleide van een polisdekking om alles kwijt te raken En dan homeopathisch eenrichtingsverkeer…

Ik tracht illusies te temperen als bronnen van een kaalslag de afschuwelijke consequentie de kern van alle dingen raken Ik delete sixpacks van haantjes verwijder lijken tegelijkertijd ontmantel enkelvoudig beeld nog los van het sterfteverloop Ik blijf bij onbegonnen drama van een kleurenoorlog in spe en zwijg tegen de voorouders om…

de 4e mei 2026 maandag, dodenherdenking ik vond het een loodzware dag een doodzware een noodzware want de nood is hoog 81 jaar in vrede maar voor hoelang nog dinsdag 5 mei bevrijdingsdag een vrijheidsmaaltijd in de kerk in de Wester van Amsterdam ik ga, ik houd de moed er in en bovendien ik heb trek heel veel trek in blijvende…

‘La Vie’ is zo kort dat het de vraag is of het wel een leven heten mag zeker als ik haar ogen houdt tegen de achtergrond van die hemelsblauwe lucht Maar ze straalden als sterren bij daglicht toen ik het lastig vond om haar aan te kijken omdat ik haar gezicht miste van toen ook zij wilde en ik haar optilde uit de beeldspraak van…

Ach wat een blijdschap Wanneer onbedoeld toch blijkt Dat mooie verhalen als Ongeëvenaarde bronnen van Inspiratie zorgen voor Een onmetelijke hoeveelheid aan Nieuwe inzichten en Onnavolgbare uitgangspunten…

Na die eerste jaren hebben ze hem voor een tweede periode genomen en nu blaft hij veel meer Vooruit, we zijn de beroerdste buren niet en gooien hem een bal toe Ojee, hij heeft hem al en met veel lawaai dwingt hij ons om opnieuw zijn zin te doen Hij verveelt zich gauw en kan er niet tegen om genegeerd te worden, dus trekken we om…

Requiescat In Pace Jan Timman (14 dec. 1951 - 18 feb. 2026) Een schaakgod was hij in het diepst het diepst van zijn gedachten Maar jonge honden werden goden pc's die om hem lachten De Meester van het Eindspel is thans niet meer bij machte zijn schaakgrootmeesterschap te tonen want hij is niet meer dan een die met Max Euwe…

die hem steunen bovenal want zij besmeuren wereld en heelal hun steun maakt dat het hem steeds lukt geschiedenis herhaalt zich niet maar rijmt verdomde vaak dát zichtbaar maken is mijn taak want er zijn velen die zien het niet dus vraag je af: hoe zou het toch komen dat we zuchten onder financiële gnomen Jan Woordenaar Bontje 4-2-2026…