Netgedichten

netgedicht (nr. 85.498):

Een oeuvre no(u)velle

‘La Vie’ is zo kort
dat het de vraag is
of het wel een leven heten mag

zeker als ik haar ogen houdt
tegen de achtergrond
van die hemelsblauwe lucht

Maar ze straalden
als sterren bij daglicht
toen ik het lastig vond

om haar aan te kijken
omdat ik haar gezicht miste
van toen ook zij wilde

en ik haar optilde uit de beeldspraak
van dat filmisch valse moment
als regendruppels als goudwater

De eerstvolgende katerloze ochtend
de stalkende herinnering op de tocht
door de opengesperde ramen

en de ogen van verblinde liefde