biografie: Stoker

Want ook de toehoorders van dat toen ervoeren door de heldere koorwoorden of hij schroeven met hamers bleef slaan wat hem exact, gevoelsmatig motiveerde om nog verder te gaan – zelfs al deed hij niks meer waar de wereld incluis alles van vinden mocht mits men daar de vorm taal en toon van het gejoel mee liet rijmen Afhankelijk…

Simpel gezegd begon de ellende bij de Rubiks Kubus (met apostrof) die in een stoffige hoek is beland uit zicht van de buffelende bende waarna keer op keer het bal opende met het vervolg op de val van goden door een wraakzuchtige dode verteld – en wat de struiken nog meer aanboden echter wordt dat bord ochtenddrab telkens enkel wortelloos…

Hij haalt beter zijn hand open aan de randjes van het onpeilbare dan dat hij één zin verbrandt aan afgezaagde nieuwspraak of zweert bij overleden taal Hij zal neodraken roasten maar de oudjes niet ijskoud wegzetten daar hij voetveegjes nodig heeft die op papier immer gepikeerde kwakzalvers die zeuren over het gebrek aan de erkenning die…

Ach, al die goden die boven de wolken de hemelen zouden bevolken, zij wanen zich veilig, maar vergissen zich in het scherpe venijn van de werkelijkheid De werkelijkheid is niet bang voor hun nutteloze gedrang rondom een eigen waarheidje, hij weet al heel erg lang vele malen beter dan dat Zij die geloven dat er meer is tussen hemel…

Wat een opwinding zeg! Ik struikelde over een berg naakte vrouwen, naar aller en ieders gading, met een niet mis te verstane erotische lading, toen ik de schilderijen van die specifieke Paul bekeek Dat is wat kunst kan doen met-een-schuin-oog-kijkende toeschouwer die zijn onderbuik prima op orde heeft, die projecteert in eerste instantie…

Zonder zekeringen, noch met zekerheden, behalve dat hij nooit terugkeren zou naar dat leven met zijn verleden, daalde hij af in diepe duisternis. Een vreemde duizeling, buitelend als een prooi, vliegensvlug grijpend naar de beugels die daar ontbraken; hij maakte vaart met zijn berekening, zonder aantekening, en terwijl hij nog viel, strijdbaar…

Als stoker van warmte, zo nodig ook de hittebronnen zelf handig opporrend, wist hij mij te wel vinden, in vuurvorm en vlammen, voor dat gloeiendhete verhaal op zijn aangebrande lippen en een afgebladderde tong. Over de hel en de hemel. Of, zoals hij zei, dat wat allebei niet bestaat, tenzij: als je er bent, went het nimmer…

Wij hebben een nieuw kind besteld dat bij geboorte al voldoet aan ons verfijnde schoonheidsideaal dat kost een kapitaal maar als je bedenkt wat wij daar allemaal mee besparen die corrigerende beugel en overige ingrepen op- en aanvullende vormen of uit te zuigen overdaad bijpassende oog- en haarkleur niet vergeten heupen in de juiste…

Wij zijn ons er niet bewust van dat wij de kleren van schapen dragen, want niemand vraagt ooit of wij dat wollige af zouden kunnen werpen. Alle zintuigen werken toch naar behoren, zoals iedereen van wolven verwachten zou, maar wij blijven hangen in herkauwen; de oprispingen door dat gras verrassen ons immer nog keer op keer…

ook ik kan naar mijn handen loeren en de conclusies vroegtijdig trekken maar ik laat liever woorden broeien alsof ik zo’n weerslag laat uitlekken de kaarsen blijven toch wel branden terwijl de uilen hun kuikens roepen beelden die door dit denken landen zich overwegend waardevol voelen ik hoef zulks niet weer uit te leggen in die hoedanigheid…

Ik switch van Twitch naar Roblox en weer door voor de highscore van dit Fortnite-seizoen; en ik heb nog meer te mijnen in mijn Minecraftwereld, alsook op de server, iedereen vliegt er als roze schaap rond. Voor één seconde van GTA-VI ontploft Discord zelfs, de moderators kunnen het niet aan, zij exploderen: wat het goed zou doen als meme…

tegen alle eentonige mannenkoortjes die klinken uit wankele ratelmondjes alsook enkele raspende bessenkeeltjes de verloren gewaande dwaallichtjes evenals de heldere ontvallen sterretjes wellicht de overgewaaide miezerwolkjes wie dan ook hier verschijnen wil of wou uit een grauwe, hoogstpersoonlijke gril of uit poëtische overweging misschien…

vanachter de dikke muur die ik zelf niet opgetrokken heb die ik zelfs onwenselijk acht word ik bekogeld met stilte ik probeer gaten te slaan in de verblindende woede om schijnbare tegenstellingen die in elke leegte ontstaan alsof meningen uit duimen komen van gebogen nekken die bedorven of verzuurd zijn door het ritme van de tekens…

laten we eerst eens even stilstaan bij de loopgraven [..] voordat we bij de bomen komen die we ook al niet geplant hadden of de misbruikte vleesdieren die we bleven consumeren al die onmisbare vliegvakanties die ons zo wereldwijs gemaakt zouden hebben met voetafdrukken als goddelijke reuzen beukten we door op de planeet wat…

als wij er voor zouden gaan zitten dan kon het nog wel eens wat worden met ons, met gebruik van de juiste woorden die het doel ook daad- werkelijk bereiken dan daar- voor moeten wij er voor waken dat wij niet vervallen in overstijg- ende reflecties zaken projecteren die enkel mist oproepen of gordijnen sluiten danwel…

Al wat je gezien hebt, van het oudste beeld, de onderkant van de boot, één groene waas, tot verbazing die nooit meer genezen werd; de verdwazing die volgde bij die geleerde heren die ooit geraadpleegd zijn, en hun onmacht om de simpele puzzel te leggen. Nu is het makkelijk praten, klagen dat het een schande is, waar men zelf ook in spiegels…

Alleen de oldskool insiders weten dat je niet op Bataafse aarde wezen moet voor de gaafste boomgaarden, echter in Leomerike - of all places [waar wellicht nog een limerick over geschreven zal worden door deze of gene] en laten wij iedereen de les lezen door uit te leggen dat de Rijn niet bij Lobith, maar bij Spijk de grens over komt…

Als de volle maan geen rol meer speelt in het bewustzijn van een nachtverdichter dé bloeiwijzer der strijd om verveling voor wie tijd een grootse oplichter is en iele stemmen der generaties geen zicht meer hebben willen op sagen of mythen, fabels, kennisinflatie negeren bij antwoorden én vragen wanneer het doek valt, de sluizen sluiten…

Dagelijks struin ik door dit park van woorden waarvan de meeste bedjes netjes aangeharkt staan in voorspelbare rijtjes, alle basisgeuren en -kleuren, tot in den treure herhaald. Vaak zijn er verlepte exemplaren en vale stinkende opgekomen, of, om ondoorgrondelijke redenen door de plantsoenendienst geplant in de nacht. Hier wordt niet gesnoeid…

Zij de woordverspillers onttrekkers aan semantiek die als de negende kop van de Hydra onverslaanbaar geacht boven de valreep uit willen stijgen treden, niet onopgemerkt in de voetsporen van de jonge Ploutus voor wie in één wenk het volmaakte werelds en het gewone briljant werd Wie van de wachtenden de nakomelingen van Gogo en Didi…

Deze eeuw hoef je niet eens meer in de pen te klimmen, de deur nog uit nadat je die wrange postzegel had gelikt, of nog te wachten op de volgende dag waarop gewerkt zou moeten kunnen worden. Je kán ieder moment van elke nieuwe dag je commentaar geven of leveren, zonder gezicht of naam kun je compleet los gaan, over allemans grenzen…

ik heb altijd moeite voeten te zien in de lucht alles verglijdt vanzelf buiten mijn zicht om zoals ook mijn adem steeds weer eindigt in een zucht tekent mijn brein zich rond maar nooit andersom niks is krom krom is niks wat ik nimmer met mijn handen pakken zal is dit niet dat is niet wat ik immers voor mijn ogen krijg…

Deze slaperige verschijning leeft in stilte voor de rust wat op elk moment ontvangen wordt als vanzelfsprekend waken wat dus dieper ontstemt dan mineur als luchtmelodie hem afdalen doet in niks maar ook uitbundig uit de duizelingen ontspruiten Nooit bieden zijn zinnen de nooduitgang die voorbij de gestolde stilte gaan slopend door…

gespiegelde en geprojecteerde c.q. omgekeerde schijntegenstellingen weerkaatsen tegen een reflectieve hemel berekenen de hoek van leven met die soscastoa-truc om gelukkiger te sterven de wolken blijven hoe dan ook breken en de zon zinken in de zee daar zijn geen boeken voor nodig sowieso zou het beter zijn als we terug naar de steppe…

Het momentum dat je aan zag komen waarop je wachten kon wat te verwachten viel De beslissing die je nam als een strafschop in de gekozen hoek met het doel voor ogen Er valt geen spot te drijven met grammaticale regels (en logica) zolang wij elkaar willen begrijpen kunnen en verschillen kennen De norma-líter gevulde kannen en in alle…

Ik wil niet meer weten wat ze in Friesland en Groningen wel wollen, maar waar de rest van het land slechts wallen van krijgt. Die wollige taal uit gewillige monden, dat walgelijke wat op de wal keert; welwillend in het walhalla van wol. En om de Walen niet met de Vlamingen te verwarren, alsook niet in de wielen te wollen rijden…

Het vooruitzicht is nu juist het hangijzer dat te lang in deze veel te hete zon is blijven liggen waar je alleen maar je vingers aan kunt branden Een zekere mate van zelfkastijding is mij echter als geboren antitheïst niet vreemd wel vreemd zijn de grote hoeveelheden zoete trivialiteiten die hier almaar geslikt worden of genegeerd zonder…

een flinke scheut met schoonheid van Aphrodite en niet te zuinig met de geleerdheid van Pallas Athena luchtig opgeklopt met de kracht van Nike Maät wordt nog daadkrachtig toegevoegd voor de zoete doeltreffendheid Themis blijft waarachtig een smaakmaker die de rechtvaardigheid versterkt en Freya met haar romige liefde is de…

Hij vraagt aan ons om binnen te komen in een minimalistisch beeld van een beperkte kamer een stoel en tafel zonder details en één glas met een door mij gehalveerde inhoud – zegt hij Waar hij vervolgens de liefde op plakt in een tijd die plotseling verlopen zou zijn Ik weet dat ik niet gedronken heb want ik heb nog altijd dorst…

De zon is fel zoals de werkelijkheid zijn kan en elk geluid moet zwoegen in deze golf van hitte Straks kook ik eieren in mijn hersenpan en verstop me dan in het bos als een witte wolf Het is de genadige aarde die mij verkoeling brengt de bla’ren van de struik de schaduwen vormen mijn blik op deze wereld welbewust verengt en ik…