obligate olievaten

Komt u allen naar binnen,
loop de deur maar plat,
wij gaan prat op onze gastvrijheid,
vrijheid en blijheid is er zat;

verwijdt de taal hoe het u blieft,
het interesseert ons niet echt wat
u wel of niet te melden heeft,
niemand hier geeft daar überhaupt om.

Wij doen gewoon alsof en geven
de grootste prutser het liefste complimentje,
anders is het zo zielig voor dat ventje,
en da’s nie’ tof. Toch?!

En onze vrouwen dan. Waar je altijd
je fikken van af moet houden, want
net als bij dien gene van wien Hen Gender
en/of Dien Sekse ergens tussenin is blijven steken:

of ze nou wat zinnigs schrijven, leken te zeggen,
duidelijk dan wel onverstaanbaar spreken,
wellicht gewoon dom je oren krom ouwehoeren,
je kunt het op je stoere vingers natellen

dat je voorzeker je klauwen er aan brandt
als je mens genoeg bent om de lat ook voor hen
wat hoger te leggen. Maar ieder heeft evenveel
spreekrecht, menen de lekenpreek(f)luisteraars

en overige kluizenaars onder eeuwenoude stenen.
Wat waterige steken aan het vervuilde oppervlak
doet wel degelijk wat andere toonaarden aanslaan
als de boodschap terecht is gekomen en ingedaald.

’t Is wat ’t is.

Het is geen schande om te lezen, de taal juist
te leren, te bezigen, noch om je bewust te zijn
van keuzes; je hebt niks te vrezen voor je eigen
ontwikkeling, je gaat er niet dood aan, hooguit

zie je het dal waar je vandaan quam, - dat dit ooit
correct gespeld was. Van waaruit je nu ook staart,
misschien wel kwijlt, naar den voordichters' vaart,
wellicht kun je om jezelf wat licht te gunnen:

nóg langer naar de wolken kijken; wat gedichten
van anderen lezen, internet staat er vol mee;
in gedachte de zee inlopen en wachten op de hoge
golvende zinnen waarin ook wij (ver)gezichten zien;

niet uitglijden over de gladheid, je snijden aan
je gebrek aan gevatheid; begrijpen dat al die
zogenaamd vrije of vernieuwende taal meer is
dan wat eenvoudig kabaal van obligate olievaten.