Netgedichten

netgedicht (nr. 88.406):

Corrigerende tik

Nadat zij weer een aanval hebben gedaan,
omdat de ingezonden zinnen nergens op slaan,
mogen zij dit snel vergeten.
Dat is beter;
zij hoeven jullie niet per sé
met huid & haar op te vreten.

Een gedicht zou artistiek kunnen,
nee, moeten!,
worden weergegeven,
dat zou zeker fijn zijn,
dan doet een foutje hier en daar
niet zo’n pijn aan de lezersogen.

Maar die noten,
die vaak worden voorgeschoteld,
lukraak neergekwakt,
als zijnde een interpretatie
van den dichters’ creatie,
l’art pour l’art,
is niet meer dan
wat de Engelsen een ‘fart’ noemen.

Het maakt hen niet uit
of je nou bij ABN-Amro,
of bij die aso’s van de Rabobank,
je stinkende onvermogen hebt gestald;

om tussen regels door te kunnen lezen,
moet daar wel iets wezen-
lijk te vinden zijn,
anders verdrinken zij,
aandachtige lezers,
in loosheid.

Dan kun je boos zijn
omdat intelligentie niet eerlijk verdeeld is,
maar je zou ook iets kunnen leren
van die veel grotere vissen,
in plaats van hen met lauwe pis
de maag om te keren.

Voor ware creativiteit,
zeldzame originaliteit,
hebben zij oprechte aandacht
en nemen zij zeeën vol zeefruit
en tijd mee;
de sterretjes en complimenten
vliegen je dan om de ongeschoren oren.

En, alsjeblief,
doe hen een lief gedicht,
sticht een liefdesfabriek
in de zoetste woorden,
bouw een lift
naar de versuikerde maan,
voor hun part
in basale kleutertaal,
maar blijf van dat zilver
en goud vandaan,
want je wanen spatten
in veel te platte gedaanten
soppend van leegte
van het scherm.