Netgedichten

netgedicht (nr. 88.032):

polyfoon

afgeschermd van het lawaai
het chagrijn dat terugtrekt
de gedachte wenkt
de lege leegte verlost

dit moet verdwijnen
zelfs als het
wild groeit
levend
door de polyfonie
van de wereld

lichter door de liefde
vreugde verspreidt zich
meer dan onbekende delen
samen kunnen zijn

dit zal verheffen
wat behouden blijft
geconserveerd en wel
als de vaste grond
voor belemmeraars
van voortgang

leven moet ademen
opbloeien, vergroeien
ik stuiter door
geluiden
de wolken
voor liefde
om het herboren hart
dit opengebroken zicht

botte voorspelbaarheid
is een moeras
tegen kracht
voor longen die willen barsten
uit mijn borst

mijn kern scherp gefocust
op het heden
mijn treden
op geslepen zin
en onzin
dat alles altijd goed komt

omdat er geen hemel wacht
kan ik volhouden
op kennis
tegen verveling

iets sterkers
was nog nooit
bewezen