Netgedichten

netgedicht (nr. 88.283):

bodems in zinnen

laat ons het vochtig gras verruilen
de tintelingen van het snelle lopen
smuilend inkuilen
in versgespoten sneeuwtoppen

het zweet en de tranen bevriezen
op ijzige banen der milliseconden
de sporters voor ronde plakken
in nog strakkere pakken proppen

maar laat ons nooit verkiezen te stoppen
met zotte bedottende bodems in zinnen
als archeologische grotten te beminnen

kom
wij klimmen zelf omhoog
de Helikon ligt verlaten
droog in de zon
waar een natte vrouwenhand
-of één der piraten?
een daad boven een citaat
verlangt
zonder muzische drang
noch bang te hoeven zijn
voor overspoelende golven
woorden bedolven
onder gevoelloosheid

of voor de wolven
als moderne rovers
uit het woelige struikgewas