Netgedichten

netgedicht (nr. 88.524):

zing voor mij, Lorelei

Mijn handen verdwijnen na elk woord,
de lamp flikkert boven de kooi,
maar blijft storend branden;
pantalon en colbert half los,
op het nachtkastje wacht
wankelend een waterglas;
zing voor mij, Lorelei,
voor de dag zacht door de boeg breekt,
maar net krachtig genoeg.

De panden strak gestreken,
mijn luik op een kier, toch
bleken jouw zoektochten nooit hier te stranden;
morgen lag altijd klaar op de stoel,
mijn rokkostuum hangt er nu maar bij
als een lichaam zonder doel.

Dus wek mij niet bij het ochtendlicht,
laat het oorlogsfront weten dat ik
niet de plicht voel op te staan;
geen bloemen of schone lakens,
maar dit bezoedelde matras
wat mijn eenzame vorm afbakent,
door moet zingen zonder te lekken,
want als dat niet meer gaat,
kan ik de tijd niet langer rekken.