Alle inzendingen over Ilse en Waylon

Rijd ik nu alleen, met het noodweer aan de kant licht jij in me op.…

De meesten kijken niet of zien slechts glimpen Te lang, te veel, te kermis of te groot Een spel van politiek en televote Gemaakt om op je schermpje op te schimpen Maar kraakt de kalme storm de vooroordelen Dan gaat het zaterdag pas echt krakelen…

Nederland heeft eindelijk weer visie op Europa EUROVISIE niet door de Nederlandse politiek maar door het samen zingen van een lied dwars door alle Neen´s heen klinkt nu Ja, Ja, Ja, Europa!…

Het gaat noch over muzikaliteit noch rentabiliteit of de verdeling van de dagelijkse logistieke taken Het gaat ordinair om de strijd tussen de seksen die een man niet kan winnen van de vrouw Daarom dat hij steeds op oorlogspad gaat nadat hij zijn vrouw zwanger ´moest´ maken!…

Waylon wint Songfestival voor mij ook al heeft hij niet gewonnen in Lissabon in mei 2018 Hij wint voor mij omdat dit medium niet bang is voor de media visie heeft Eurovisie is!…

Ilse de Lange schenkt met haar glimlachmond slijm in mijn dorre hart...…

Het is - en plein public - a bloody shame Dat Waylon het niet lukte om te zwijgen, Van dat hij hem niet meer omhoog kon krijgen, Gelukkig heb ik daarmee geen probleem. Want staande op de kop (zelfs met een kater) Hang ik hem zo nog in een emmer water.…

Op het naaktstrand bij Domburg propte ik Ilse's slip in haar gitaar...…

De song werd met bedenkingen ontvangen En Common Linnets, wat een rare keus Die vogels heten op zijn Hollands kneus De woordspeling leek in de lucht te hangen Maar nee, het duo toonde zich geen kneuzen Sinds de finale zijn ze ware reuzen…

Lyme Regis, onder aan de heuvel geplakt aan zee, ik wil bij je zijn in het schemerlicht. Laat de zon met okergele strepen nog getuigen van aanwezigheid, ver weg achter de horizon. Je warme kleuren van overdag, geschilderd in pastellen, verbleken met de tijd, als het eeuwig tij dat gaat, bij het vallen van de kille avond, als de eerste lichtjes…

(Gedicht voor mijn kleindochter) Moet je horen moet je horen mijn konijntje heeft twee oren en op elke koek een poot, maar zijn jasje is te groot. En hij kwebbelt en hij kwebbelt je de oren van je kop en daarom moet je horen eten wij hem met kerstmis op.…

llse heeft de verpletterendste glimlach de fijnste snik in haar hoge tonen De appelste koontjes de Twentste oogopslag de minste sterallures en kan het hardste juichen Ilse komt uit een country hooiberg met een naturel dat heel Europa zaterdag in smeltjus verandert Maar een paar bordjes boerenkool met Hema worst en spekjes zouden er wel ingaan…

Ge(b)aardheid was de issue, geef Ilse nog maar gauw een tissue...…

“Que pensent-ils” wel niet in Nederland! Hebben ze “überhaupt” daar wel verstand? Of moet hij “common sense” naar Holland halen. Vertwijfeld trekt hij aan zijn grijze baard, en denkt: is straks mijn sop hun kool wel waard.…

Het Eurovisiefeest wordt alsmaar gekker. Een vrouw met baard, of Viking alt-dot-rock, En nu een loopy girl met kippentok. Een beetje vreemd, al klinkt het liedje lekker. Maar goed, we kunnen heel Europa (t)roasten: De stemmen gingen naar het Midden-Oosten.…

Tes yeux, je ne sais pas où ils vont. Ce sont eux, qui me touchent.…

Het gaat er Vooral niet Koninklijk aan toe Met de royalty’s En zeker niet Met meerdere partijen en belangen Van Duncan, Wouter en Ilse Zo close, compact In het compositie/makingsproces Zo ver af Van eerlijk zaken doen The making of wordt Ik maak je af Zo ver af van het auteursrecht En dus voor de rechter De pijlers onder…

Het koudste seizoen weerspiegelt onze liefde, warmen we nog op?…

Mijn hobbybuurman hield een heel betoog, Zo’n passie bij modelbouw zie je zelden. Van scheepjes in een fles wist hij te melden: “Die mast trek ik met touwtjes recht omhoog.” Al hoor ik nog niet bij de oudste oudjes, “In godsnaam, buurman, waar koop jij die touwtjes?”…

Voor Ilse Starkenburg 1963-2019 Nu jij ook bent overgegaan ik dat pas na weken heb gezien het besef dat nu pas bezonken is Jij weet wel hoe ik ben altijd op de vlucht Hoe we samen genoten van een broodje kaas met mosterd in een tramhuisje Daarna verloren we elkaar uit het oog maar niet het hart Het regent in december verlangen naar…

ze zeggen dat je ze zo kan eten de zachte zwammen uit het bos ik geef toe, ik zou ’t niet weten pluk je verkeerd, ben je de klos wat zijn ze mooi van vorm en kleur in miljoenen variaties en dan die toch aparte geur in ontelbare gradaties onzichtbaar trekken ze in ’t bos geruisloos en doordacht hun sporen slim verscholen onder blad en…

de bladeren vallen in ontelbare kleuren vormen en getallen van bomen naar benee zij dwarrelen gedwee, nemen de zomer mee kleuren met hun kleed de grijze aarden wallen de tak, het blad, de steel, de nerf wurmen zich weemoedig in de aarde ondergaan het ondergronds bederf om verder nog dan ver te gaan in waarde vergaan, verlaten…

Een sluier werpt zich, over zonlicht en dag. Gedachten die dansen, jij die naar mij lacht. Hoofd in de wolken, een waas verandert kleur. Van een wereld vol verhalen, roze, het mag. Van een hak op een tak, aan de stam van een boom. Bomen die buigen, voor een takje op een troon. Niets is onmogelijk, je kent iedereen. Angstig of verdrietig, meestal…

Alsof een bloem, verweg hiervandaan, ophoudt met bloeien, zomaar stopt, zonder dat je het door hebt... Alsof een bloem, die je zelden ziet, uitsterft... Alsof die éné bloem, jou doet huilen... En je tevreden laat zijn, met alles wat je nog op deze aarde hebt...…

jij bent mijn straaltje zon in mn donkere bestaan jij bent mijn ster bij een heldere maan jij bent mijn schouder om op te huilen jij bent mijn thuis om in te schuilen jij bent mijn steun mijn toeverlaat jij bent mijn vriend mijn kameraad…

Ik heb een oogje op jou en misschien voel jij ook wel iets voor mij maar je bent helaas niet vrij Ik lig te dromen hopend dat je vanavond zal komen in mijn dromen zie ik je voor me staan waarom was het toch zo vlug gedaan Ik weet niet wat ik beteken voor jou maar wel dat ik een beetje van je hou misschien komt er ooit wel eens een nacht…

eindeloos is de weg die loopt naar jou eindeloos ver toch kom ik naar je toe eindeloze dagen leeg en donker toch heb ik hoop ooit op een dag zal ik bij je zijn dit geeft me de moed om verder te gaan verder en dichter naar jou…

Zag je liggen. Daar alleen. Kil en ongeschonden. Ik wilde je horen. Meer dan ooit tevoren. Zag je liggen. Zal het nooit vergeten. Hoe je toen zo diep sliep.…

Wanhopig ben ik op zoek Naar iemand die mij Licht in mijn leven Kan geven Wanhopig ben ik op zoek Naar iemand die mij De weg wijst naar het geluk Want verdriet Maakt mijn dromen stuk Wanhopig ben ik op zoek Naar een troostende blik Naar iemand die mij Aanvaardt als mijn gewone “ik” Wanhopig ben ik op zoek Naar zon in mijn bestaan…

Ga nu maar Praten heeft geen zin Alles is voorbij Tranen helpen evenmin Ga nu maar Het is gedaan Maar mijn liefde voor jou Zal nooit overgaan Ga nu maar En laat me hier alleen Het vuur is geblust Onze liefde is gesust Ga nu maar Tot een volgende keer Ooit op een dag Zien we elkaar weer…