Alle inzendingen over Koffie Max

Een charme offensief bij Koffie Max Geert was er in gesprek met Myrna Goossen Al teutend werden ze enorm close en Bekende hij dat ie het liefste straks Eens onbewaakt uit wandelen zou gaan 'N ómmetje, suggestie:Naar de maan. ---- Geert Wilders sprak vanmorgen in KoffieMax, een gezelligheidsprogramma voor senioren…

Woutertje Pieterse En de Max Havelaar Worden gerekend tot Literatuur Dekker schreef niet voor de Espressodrinkenden Want onze koffie die Vond hij te duur…

Max Magazine Gaat mee naar de zon Dan noem ik het Max MagaZON Max Magazine Gaat niet zomaar bij ’t oud papier Pas na nauwkeurig lezen op ’t balkon in de zon En uitknippen van wat ik wil bewaren Max Magazine Is televisie in bladformaat Luchtig leesvoer voor lang of even Max Magazine ’t mega zonnetje onder de gidsen!!…

"; Max, Ned 2, 25-3-14: 23.00 uur…

Koffie ervaren als bevrijde tijd die tijdloos stil gaat staan. Zo ontspant ons koffiedrinken tijdens een verstild moment.…

Wat als Max niet de ziekte-'ALS' zou hebben gehad?; zou hij dan dit jaar nog een marathon hebben gelopen? Wat als Max niet deze spierziekte zou hebben gehad?; had hij dan nog op een langer leven mogen hopen?…

wordt mijn lid iets van maatschap van max? ik weet echt niet waar ik het las maar denk dat ik toch liever pas (...)…

Gekweekte rozen, hebben hun geur verloren. Smakeloze tomaten, smaken naar water. Haastige mensen, zijn hun diepe wortels kwijt. Neem een moment om stil te staan. Vertraag uw moderne klok. Denk aandachtig na. Het is koffietijd.…

Koffie vertraagt de tijd. Koffie brengt geluk. Blij lost koffie op! Koffie schenkt ons vrijheid. Koffie schept weer ruimte, in onze volle koffiekop. Koffie voelt ons aan.…

sport warmt bloedloze tenen zijn hoofd ligt prinselijk op de diamanten raket weelde slaapt zachter zijn kartonnen maat brengt een teug wodka uit zijn winkelkarretje in ruil voor een sjekkie het sneeuwt zo mooi…

Max maakte van blijdschap de koddigste sprongen hij kwispelde, blafte en draaide in 't rond zijn baas nam de halsband en zei, komaan jongen en fluisterde toen iets dat hij niet verstond.…

Het doet me pijn Je zo te zien Ik voel tranen Verlies mijn hoop Jouw einde komt Er is geen misschien Dag maatje van me Trouwe vriend Zo´n roemloos eind In een klotenschuur Zonder zon en licht Had ik je nooit gegund Je had meer verdiend Je gaat nu snel verkassen Naar een mooi en beter oord Waar je heupen niet meer pijn doen Je kunt…

huidje is zo zacht Van die hele kleine handjes jij die naar me lacht Je zult je gaan verbazen Over hele kleine dingen Van de wind die naar je blaast En vlinders die op je springen Je oogjes knijpen toe Bij de eerste zonnestralen En straks rond middernacht Vertelt de maan mooie verhalen Zo kwetsbaar En zo klein Zo welkom Kleine Max…

Waar denkt u aan bij ‘Max’? Vertelt u maar of dit Verstappen is of Havelaar.…

de winst zag jij al hangen in je kraag, al werd tot het eind met hem gevochten; je wist: met Max valt niet te sollen.…

Gelukkig wist Max ongeschonden uit te stappen maar met een onredelijk protest weet hij zich daarna toch nog lelijk pijnlijk te verstappen.…

De wereld gaat aan vlijt ten onder Volgens auteur Max Dendermonde Sure, ze geeft een hoop gedonder En toch... kunnen we niet zonder…

Moeder, 'k ben wel ver van 't land Waar me 't leven werd geschonken, Waar mijn eerste tranen blonken, Waar ik opwies aan uw hand. Waar uw moedertrouw der ziel Van de knaap haar zorgen wijdde, En hem liefdrijk stond terzijde, En hem ophief als hij viel. Schijnbaar scheurde 't lot de banden…

Bugs bunny, zoef de haas en max verstappen Die jakkerden in volle vaart naar huis Op de A1 en doodden per abuis Een kat die ze niet meer op konden lappen Uit max z'n oren kwamen wolken stoom Veel liever reed hij sloom met z'n bolide Tegen een boom die loom weerstand kon bieden In zandvoort, op 't circuitje van z'n oom Enfin…

Zet je onverpoosd bij een bakje troost en breng een toast op Max Havelaar.…

Ben vergroeid Met de natuur En alle schoonheid Die zij meebrengt In het dik pak Sneeuw ben ik Die ene vlok Die onzichtbaar Met de andere Vervlochten is In de felle Regenbui ben ik Die ene druppel Die naamloos met De andere mengen Zal - in de ijsvloer Waarmee het kanaal Voor mijn huis Is toegedekt ben Ik die ene ijskristal…

van Den Haag tot Kinsjasha Het zwarte goud van de wielrennerij Ultieme tovermiddel ze zingen zo blij Ko - of - fie Ko - of - fie een moeilijke fase in een krisisberaad buiten beeld staat de neutrale thermos paraat Ko - of - fie Ko - of - fie waar Armstrong op de maan enkel naar smachten kon wat Caesar node miste aan de Rubicon Bakje Koffie…

Geef me nou toch koffie anders ben ik geen méns! Nou zit hij daar stil te genieten van z'n welverdiende bakkie troost. Koestert de beker, kijkt me over de rand aan en zegt timide PROOST!…

Ze voorziet vele objecten van koffie, thee en chocola, goeie of slechte bestaan in dit verband dan ook niet ze zet simpelweg voor blank, bruin, hoofddoek of kale kop, dat kostbare bruine vocht, en een ding is zeker ze zien d’r graag komen, waar dan ook is een graag geziene gast. Discrimineren nee, daarvan heeft deze dame geen last.…

ze kan het genot nauwelijks aan slurpt genadig vocht uit een beker die leeg moet maar niet te snel lekkende lippen, een zijdelingse beweging over de rand, warme druppels vallen strelend op haar dijen…

Zwevende op wolken watten herinnerend ascorbinezuur verbitterd Staar ik in mijn kop koffie gooi er wat extra suiker bij Gelukkig verleden tijd ik roer met een lepeltje het witte weg…

Maar toch: ’t is een mooie wijze om te gaan op die manier, zo ineens je laatste adem zonder ellende, zonder geklier een laatste zucht na een bakkie koffie mooier kan welhaast toch niet ze zuchtte en ’t was over maar de koffie: Die was lekker!…

nu begrijp ik pas waarom er rijen kerels stonden voor die bruine counter waar haar naam vandaan kwam zoals zij daar stond goed geswanjeerd kop voor kop met schwung tevoorschijn toverde het schuimde en ik sloot mij aan cappuccino baby was het wachten waard © Laurens Windig…

Op een lege van passie afgeruimde tafel koestert het leven een laatste glimpje zon. Oude handen betasten de randen van een rafelig kleed doorweven met verleden. Het kopje leeggeschonken liefde ademt nog de geurige lucht van vroegere gesprekken. De tijd opzij geschoven in kleurrijke verfrommelde tijdschriften herhalen…

Elegant draag je een kopje. Het liefst wit porselein, want dat steekt zo mooi af. Geen suiker en geen melk, maar puur zoals bedoeld. De warme aroma's, kamer vullend. Zo wek je me 's morgens, ontwaken mijn zintuigen. Niets terug verwachtend, laat je je nemen. En ik heb je genomen, ontelbare keren. Je bent bitter, gitzwart, elegant…