Alle inzendingen over Quirien van Haelen

- Volkskrant noemde poetry slam de poëzieversie van Idols - Quirien van Haelen staat op 15 mei in de landelijke poetry slam finale…

Er is in Duitsland nu een crèche voor mannen Die niet de stad in willen met hun vrouw Ze krijgen bier, een maaltijd en knowhow Of kunnen bij een voetbalmatch ontspannen Een goed idee, al lijkt het me wat triest Wanneer je vrouw het bonnetje verliest...…

Een watersnood nam al mijn manuscripten Mijn klaagwerk droop als kwam het uit de zee Vanochtend wéér, nu door twee koppen thee Die door een beving uit mijn handen glipten De aard van mijn geklaag bleek weer gegrond Voor dichters blijft het lijden in Roermond…

Het lichte vers slaat danig aan het hakken Een volrijm hamert op een halfrijm in De vage titel ligt daar zwaargewond Het schema neemt het vele wit te pakken Een zin bestookt een afgebroken zin Een paradox ligt bloedend op de grond En humor snijdt een tweede laag in plakken De muze Terpsichore verroert geen vin De volta ramt bezeten in het…

'Ik ben een commando, man, ik ben geslaagd' Vertelde laatst een kennis bij het stappen 'Van harte dan,' zei ik vrij afgezaagd Toen heb ik naar zijn kundigheid gevraagd Zijn antwoord wil ik graag aan u verklappen 'Ik laat mijn vijand eerst naar adem happen Voordat hij van de aardkloot wordt gevaagd Ik kan een bovenbeen doormidden trappen Heb…

Reeds tien jaar leggen dichters er hun ei Da’s reden voor een feestelijk van harte Bedankt, Quirien, dat jij die website startte! De vaste versvorm spint er garen bij Stek voor light verse, mét forum, klare taal Dus geen ‘Minerva’s uil’ noch ‘boreaal’…

Een handelaar uit het Limburgse Haelen Handelde zijn hele leven al in meerpalen. Tot hij op een dag Een bestelling zag Voor meer palen.…

Sei totten cnape: "hael mi terstont din moeders herte voor minen hont." Hi ging en sloech sin moeder doot en vluchtte mettet herte root. Mer twijl hi loopt, stuict oppen steen en valt, -dat arme hert meteen.…

Sei totten cnape: "hael mi terstond din moeders herte voor minen hont." Hi ging en sloech sin moeder doot en vluchtte mettet herte root. Mer twijl hi loopt, stuict oppen steen en valt, -dat arme hert meteen.…

Sei totten cnape: 'hael mi terstont din moeders herte voor minen hont.' Hi ging en sloech sin moeder doot en vluchtte mettet herte root. Mer twyl hi loopt, stuict oppen steen en valt, - dat erme hert meteen.…

wakker worden is geen probleem, Als je pen voldoende nat is en het schilderij zichzelf schetst. Slapen gaan is geen probleem, Als je voldaan terug kan keren en wederom een oorlog hebt gewonnen Alleen daar tussenin, Lui-, of verliefdheid? Kies maar, en ik ontken het.…

Zeg ben jij niet de vrouw van man van kind van zus of broer van die of die vertel eens wie ben je wie buiten elke andere categorie dat opgelegde rollenpatroon doet pijn want er is niemand die je echt kent als jij jezelf niet kunt zijn…

Schoonheid ademt grootsheid En smeekt mijn blik weg Van velden leeg en wijd Totdat ik in amen kijk De stilte spant zich als een boog Een zucht snijdt als zonde Door deze holle monoloog Een trein, een dag, een wonder…

Langs het puntdraad van mijn verleden staar jij zwijgend. Kalmte daalt neer, als ochtenddauw in mijn tuin. Vingers glijden over gerijpt groen, vormen druppels van smaragd, smelten - in een gulden straal, blijven hangen tussen regels van een stil verhaal. De echo van een kauw splijt elke herinnering. In mijn spiegelbeeld zie ik…

Nerveuze vegen over een doorleefd schort. De geur van kruidnagel; Kruitdampen stijgen op uit rode kool. Haar gedachte krult, terwijl mijn lichaam deinst. Mijn ogen prikken. 'k lust geen rode kool. Stil jij! Smakalak étan!…

zie ik mijn grond — Droogte heeft bezit genomen. De lucht paars. Kruid buigt,
 het hoofd omlaag. Trillingen passeren de tijd, als verloren gewaanden. Rimpels zinderen in het stof. Spiegel, muze:
 Smijt wijsheid voor uw voeten. Vertrap de logica -
 Onzin zal u voeden. Ruggengraat klampt zich - nonchalant gebogen,
 om onwrikbare…

De nacht staat. In de rij, rug aan rug gebogen. Zandkorrels trillen, schreeuwen het uit waar hitte golft. Smeulende droomresten; gekromde spijkers gloeien na in de schachten van mijn dag. Langs de loopgraaf plant ik mijn stok, de doorweekte sloop, geknoopt. Met rechte rug til ik mijn hoofd. Overgave bouwt op de kracht van…

Tussen te veel dood en te weinig leven. Verstild wachtend om te worden opgetild. Een zwart-wit drama vergeeld door de tand des tijds. Als kruimels weggeveegd voorbij de pagina’s van een beduimeld schoolboek. Scroll scroll scroll die boot. Drifting down the stream.…

Men neme een paal, het wiel van een heekrif, en een bos verse twijgen om van een ladder nog maar te zwijgen nestdrager bouten en moeren niet te vergeten een technisch oog bij elke sport die ik betreed klim ik trager en trager omhoog terwijl de wind om mijn oren fluit, kleppert een rode bek mij in de nek ‘Schiet es op — kom…

mijn hand omklemt het bezwete zilver bang dat het valt tranen vloeien joelen, zingen, onmetelijk diep – maar ik spring voor haar de deur staat op een kier voorzichtig gluurt je zorgzaam hart een zonnestraal raakt jouw neus kriebelt je ruikt, je niest beter niet dan dit wordt het niet…

Ach, weemoed overspoelt Eb haalt adem Rollende dromen waarin wij bestormden razen langs mijn rust Langs onze kuiten danst schuim de wereld uit…

Krijgen goden een naam dalen ze uit de wens mist te grijpen dansen op strepen neus tegen het raam krijgen een gezicht in je handen ligt een gedicht dat zich laat lezen – waar tekens staan.…

Een donkerblonde krul kruipt langs de rand van zijn kraag - daagt mijn vinger uit. Ik sta in de rij en wacht, spelend met mijn drang. Hij draait en plant het beurtbalkje tussen zijn sixpack en mijn bevroren pizza. Dankjewel. Fijne avond.…

Binnen mijn cocon stort mijn ego in daalt oerstof op het nachtkastje Op een zachte adem zie ik in het ochtendlicht duizend woorden dwarrelen Opgewarmd in de middagzon ontkreuken de vleugels fladder ik fragiel de wereld in…

een broddellap ligt uitgestrekt in roze geweld aan het schemer ontsnapt een trage ijsbeer fluistert duizend stiltes zwart verfrommelde krullen schuren tegen vlijmscherpe wilgentenen kriskras hongerig druk ik mijn wereld tegen jouw oor zuig ik je warmte op…

Oude ogen spatten zilvergoud spuwen met gespreide armen. In akkoorden sterven klanken van verloren moedergrond. Valrijpe tsavoriet hangt aan een vezel in de tijd slechts één vinger duwt de wijzer voort. Ik klamp me vast aan kettingen van ijzer om mijn enkels sterven stenen op de kade laaf ik mij aan de hoogste poort. Kalmte danst…

Door het oog van de naald zie ik mijn moeder. Haar lippen geperst duim en wijsvinger dansen om elkaar. Dwars en weerbarstig meer was ik niet.…

Door mensenhanden uitgehold strijders en bataafse boeren neem wat onontkoombaar is maar laat mijn kinderen Gods wil. Als kiezels verweerd en uitgerold druppels ingesleten rondjes draaien voelt de eeuwigheid een tel daar zal geen haan naar kraaien. Waar gletsjers smelten, morenen traag vooruitgeschoven zullen holbewoners nietsontziend…

Stop mij te onderzoeken terwijl rottende geuren uit een Haast’s arend kadaver dat bloot is komen te liggen op de zuidelijke insula mijn bulbus prikkelt. Klem ik me op je rug, lift mee, beklim ik de 380 KV met bungelende verrekijker, tuur naar het wassen van zoete aardappelen op het andere eiland, terwijl de honderdste aap al bezig is…

Als ik het moment probeer te grijpen waarop dikke mist tussen mijn vingers in een zeldzaam niets verdwijnt dan denk ik aan jou pak mijn fiets druk mijn kin in mijn kraag het nat op het zadel veeg ik met de rand van mijn mouw in één gebaar weg. Hoop dat ik op tijd kom.…