Alle inzendingen over Sofie

Zo leidde ze het grootste deel van haar bestaan een dubbel leven, Soms Sofie dan weer Harry, niemand kende haar, zelfs niet even.…

Op dat moment begint een grote scherf boven Sofie's hoofd vervaarlijk te wankelen... en valt.…

Als het menselijk brein zo eenvoudig was dat we het konden begrijpen, zouden we zo dom zijn dat we het toch niet zouden begrijpen..…

Als iedereen kon lezen en niemand meer las, en dommen aan slimmen leerden en iedereen elkaar de les las, dan was het licht waar ik was: een verlaten bibliotheek in de nacht. Daar houd ik de wacht, en wou dat ik kon lezen.…

Contact heeft het blondje Sofie met veel mannen - per dag minstens drie - en algauw wordt ze dik. D'r verklaring luidt: 'Ik ben behept met contactallergie.'…

Hij schreef Sofie een liefdesbrief: 'M'n schat, je bent m'n hartendief' en uiteraard nog meer. De man gebruikte vel na vel. Er kwam geen eind aan, leek het wel. 't Kwam op een aanzoek neer. Tenslotte schreef-ie: 'Trouw met mij, dan maak je mij ontzettend blij, omdat ik van je hou.'…

vader zit als een blok hout voor de haard ook nu hij met tranen het vuur in staart zie je geen reflexie in zijn ogen maar de frustratie van houterig onvermogen…

Storm in mijn benen Door jouw aanwezigheid Ze schudden en trillen Stil staat de tijd Orkaan in mijn aderen Bloed blaast door mijn hart Vuur aan mijn vingers dat jou met warmte wast Vrij vlammen met me Regen op mijn ribben Hagel op mijn borst Vrij vlammen met me In de tornado Houdt mij vast…

geef je over geef je aan geef je over aan 't bestaan laat je strelen door de lucht laat je dragen door je adem slaak bij vlagen een diepe zucht laat je vallen in de armen van de adem die je omgeeft laat je vallen geef je over want dan weet je dat je leeft…

Getrokken uit de modder, is zij een boerenmeid Worstelend met de varkens, levert zij dagelijks strijd Zij wil ontsnappen van de beesten, de riek en het hooi Weg van die mesthoop, de beer en zijn kooi Zij gillen en trappen, die vette beesten Ze snuiven en spugen, tenminste de meesten Terwijl zij op klompen door de stallen loopt En met iedere…

Kou kruipt langs mijn mouw omhoog En grijpt me bij mijn nek Versteend sta ‘k in mijn jas op straat De tegels, de stoep, het hek Hier was het, waar hij mij greep Hij hield mij in zijn macht De kilte, angst, mijn hart Mijn lippen, witte streep Ik was zo klein, begreep het niet Ik hield mijn adem in Zijn jas was vies, zijn handen hard ‘k…

daar op het balkon waar wij in ’t donker zaten waar jij in stilte rookte en ik in stilte dacht daar waar de avond de geluiden van de binnentuin verwaaide daar ontvouwde zich voor jou de hemel toen de wolkjes van je gezicht wegdraaiden daar was het waar je met glinsterende ogen aan mij zei oneindig zacht misschien is die ster mijn…

Verblindende liefde stroomt door haar bloed Geeft haar kersenkinderen een witrode gloed Door haar sap mengen dromen, geheimen, verhalen Er vaart een klein meisje in mee In haar kruin ruisen duizend talen En verlangen naar de zee Langs haar stam waait een eeuwenoude wijsheid Langs groen en knoesten en mos Door haar bladeren huilt het afscheid…

De maan is een lijk En ligt wit en bloot Onder een laken op het zwarte Plastic van het rijdend bed Ik snijd in de nacht Mijn metalen scalpel zoekt Wanhopig naar het warme ochtendrood…

Terwijl jouw handen het leven afsluiten Tel ik de rimpels die de jaren hebben ingesleten Die rimpels zijn je herinnering Jouw getuigen, dagboek en geweten Ze vertellen van een broze, sterke vrouw Met een kinderloze zoektocht Naar religie, gerechtigheid en geluk Van een mens dat voldoening In het simpele zocht Kleine eigenaardigheden WCblokjes…

Op een rotsblok vol mos Stond hij met de handen los Schrapend naar de laatste stappen tot Zich overgeven aan een duizelingwekkend lot Toen daar een adelaar van boven Een duikeling maakte op de wind Hij kon zijn ogen niet geloven Die buitelende vrijheid als van een kind Sierlijk gleden vleugels langs de stenen En scheerden ijlings langs de…

waarom dit afscheid zo koud ik hoor het je zeggen dat je niet meer van mij houd een leven vol liefde veranderde snel je ziet geen toekomst meer waarom ik dan nog wel ik hoor de klok tikken precies duizend keer sinds jij ging je liet mijn hart vallen waarna niemand het ving verspreid over de vloer zie ik nu alle stukken…

Weer neergeschoten door het verleden Lig ik verlamd met een berg Herinneringen op mijn borst Te zwaar om mij te keren naar het heden Een gapend gat in de rug Eens zal je leren Wat je achter je laat Komt toch weer terug Kou langs de graat Verstilt het hart…

Heel hard fietste ik en De huizen, auto’s en mensen Vlogen als streepjes aan mij voorbij Ineens was daar jouw gezicht Het was net een waterval waarin een blad was gevallen het dook mee de diepte in en borrelde pas tellen later weer op Zo kwam jouw gezicht Ineens uit die streepjes Alles eromheen was al weggespoeld En de hele weg naar…

door regen en zon onzekere regenboog snel vervagend beeld…

Kleine tenen zoeken de aarde verdriet langs de steentjes in sijpelend water…

En nu: met die hele lange en nare pandemie, waar geen einde aan komt krijgen we er een nummer bij, een code eveneens terwijl er nooit bij je geboorte geschreven stond: dit is een nummer, een Sofie, een digid, je had een naam, daar deed je ‘t mee. Maar in deze tijd van digitalisatie, zijn we echt verbannen naar: een nieuwe natie!…

afgelopen met Bram luvs Jantje Jantje hartje Sofie kalverbast bloedt, goed! ze druipen liefde? 't is agonie!…

bij de laatste groepsmeeting was ik aanwezig in delen ik luisterde naar Bob zijn verhaal over slechte keuzes die zich blijven herhalen de vuisten gespannen het lichaam dat meedeed met elk woord toen Sofie begon was mijn aandacht al weg ik oefende mijn beurt hoe weinig het betekende naast wat ik al vooruit schreef zeg iets Nathan…

door de nacht mezzo, niet matig maar zachtjes deinend op de golven van een wiegelied een diva in jeans en slobbertrui met de verfrissende glimlach van een dauwdruppel en een stem die ontroert als een zachte bries na abba en the beatles hoor ik Offenbach in zijde zingen het staat je ook als een ster °cd: For the stars: Anne Sofie…

Mijn wens had ik te lang uitgesteld dus liep ik eindelijk met twee van mijn allergrootste schatten de pannenkoekboerderij binnen ik neem er één met chocola riep Ella, Sofie natuurlijk ook toen nog met schone handen het feest kon gaan beginnen dicht bij ons de wensvijver tussen het goud van de vissen blonk geld uit alle landen…

Ik aarzel niet het lijkt wel of de zee mij roept kom maar ga maar mee Met brandende ogen kijk ik naar de branding vertel de zee iets in vertrouwen en denk ook ik ben verdwaald mijn manier van verwerken Sofie! zeg maar dag zee blij gaat ze met me mee dag zee!…

Eén moment waren mijn hart en ziel compleet tot mijn leeftijd roet in het eten smeet. Nu een jaar later, ik hou nog steeds van hem wat een flater, aan de andere kant blijft het stil…

Mijn blik dwaalt naar buiten. Jij bent niet bij me, maar ik zie je buiten. Ik zie je in de fladderende vogels. Ik zie je in de stralende zon, misschien ook in de wolken. Ik zie je in de ritselende bomen. Jij bent niet bij me, maar ik voel je.…

een gescheurd blaadje van een roos, duizend mensen ooit gekend, nu enkel nog een fotodoos duizend mensen omgekomen, ik mag dan nog in leven zijn, de zin ervan is weggenomen duizenden onschuldig dood, duizenden vermoord, toch ben ik het die de pijn verwoord waar kan een oorlog goed voor zijn, waar kan dat toe dienen, al die mensen…