Alle inzendingen over beukenbos

door het beukenbos Zwerf ik kalm en onbevreesd En hoor de bomen fluisteren Hij is terug van weggeweest…

In het stadsplantsoen drukt het verre beukenbos zijn vingertoppen: binnen 't oude gras glanzen groepjes bosanemonen.…

het was bomen bloeiden berken stonden in blad weilanden leken op een uitgestrekt groen tapijt waarop de zon gul en warm haar licht strooide bovenop de heuvel van het beukenbos schitterde een uitbundige eik haar bladerdak was een troostende moeder die bescherming en verkoeling bood aan wie geborgenheid zocht het werd het beukenbos…

Nu heel het beukenbos is omgebracht blazen duivelzwammen sporen over heel dit continent. Er wacht het hoge leven een koude nacht. Schimmels grijpen, vreten, boren. Uw beeld waart in mijn bestaan als een wrede schimmel rond. Ik weet gij hebt dit gedaan. In de vroege morgen vond ik U.…

twee oorkussens voor ons hoofd zocht ik om vannacht te dromen ik vond ze in het groene mos onder de stilte van een beukenbos bladstil hangt het licht zacht lispelt de wind het groene dak koestert mild de rust van oeroude bomen wij liggen naast elkaar wachten tot de avond komt dromen voor de nacht heb ik voor je meegebracht een holte…

Het beukenbos is bruin als oud-geroest ijzer en er staat een eik vol gouden munt, de bewaasde vijver ligt vol puin van blâren gelijk in mijn hart 't verdriet van de dag. En er zit een mus eenzaam op een tak zoals ik-zelf woon in dit land. O mijn hersens, verkankerd van 't verdriet, en mijn bloed verouderd in mijn lijf...…

bij ochtendschemer kuierend in een poëtisch uitgemolken beukenbos kil, verlaten en leeg of ligt dat aan mij?…

In het beukenbos staan kale bomen stram, geduldig en neerslachtig te wachten. Wie zal hun kil waaiende gedachten met zorg en wijsheid tegemoet komen? Uit zware wolken dalen ademstromen, beuren grauwheid op, dankzij weefkrachten: groene luchtige tapijten verzachten harde grond met hun groeiende zomen.…

Ik wenste toen een oudgraaflijk kasteel, In 't midden van hoog beukenbos met uilen En grafruïne, zwartbegroeid de zuilen, Scheef elke schacht, gebarsten 't kapiteel; Twee leeuwen, door oud mos vaalgroen en geel, Spalkten naast de ophaalbrug hun drakenmuilen, En uit het maanlicht kwam de herfststorm huilen Door puin van gang, vol rits'lend…

Goudbruin gevlamde hond, snel, gracieus, energiek, trekt haar heftig voort langs speels fonkelende plekken, van het rode beukenbos.…