Hij ligt als een afgebroken tak.
Geen woede. Geen drank. Richtingloos.
Alleen het sissen van de beademing
die lucht in zijn borst trekt.
Ik sta aan het voeteinde
kijkend naar zijn bleke, stugge voeten.
Zoekend naar de man die pijn deed,
maar vindt slechts dit lichaam.
Een mechanisme van vlees
dat weigert op te geven.
De dokter praat…
Ik deed de deur open.
De gang was warm
tegen mijn rug,
alsof de wereld nog bestond.
Binnen,
een kamer
die niets teruggeeft.
Jij lag er al.
Op het bed,
metaal onder je lichaam,
handen gevouwen
zonder adres.
Gedachten
raken elkaar
en vallen weg.
Er speelde muziek.
Te zacht om te horen,
te luid om te negeren.
Je nagels blauw…
’s Nachts draaien de vragen
laag rond mijn hoofd.
Als iets dat niet wil landen.
Je haar valt over je schouders als nacht.
Je stem vult de ruimte
die minuten achterlieten.
Jij bent het enige
dat de stilte tegenhoudt
wanneer ik loslaat.
Kijk me aan—
In mijn ogen
beweegt jouw verdriet.
In mijn glimlach
zit iets van jou.
De oude lagen…
Sleutels snijden in mijn hand.
De drempel ligt voor me
alsof het verschoven is vannacht.
De deur staat op een kier.
Binnen beweegt iets—
jij, misschien.
Ik blijf in de gang staan.
Tocht langs mijn enkels.
Je kamer voelt anders.
Alsof elke stap die je zet
mij verder naar achter duwt.
Ik leg mijn hand op de klink,
en laat los.
Er…
We zaten onder het afdak
terwijl het bleef druppen
langs de rand van wat we hadden gezegd.
Woorden lagen open
tussen ons in—
kapotgeslagen zinnen
waar niemand nog doorheen kon lopen.
Jij keek opzij.
Ik naar de grond
waar water zich verzamelde
zonder te kiezen waarheen.
Iemand verderop lachte
alsof niets verschoven was.
Wij zeiden…
de laatste herinnering aan mezelf
hoe ik ineens
niet meer alleen was
in mijn mogelijkheden
je werd één vrouw
in plaats van veel
hoe dat woord
— hebben —
plots zwaarder werd
in een kroeg
zat ik te vertellen
hoe mooi je was
praten was
een manier
om tijd te vertragen
tot iemand zei:
ga dan naar huis.
het moeilijkst was…
Hulp kwam te laat,
nieuwe coping werd geboren.
Overal ogen die me in de gaten hielden
en stemmen uit lege kamers.
Mijn wonder werd een levende pop.
Zwermen kwamen dagelijks,
gesprekken die uitputte.
“Autisme, maar daar wil jij niet aan!”
Nieuwe twijfels geplant, paniek gezaaid.
“Rust,” smeekte ik zacht,
maar ze brachten chaos.…
336
Bezig met laden