Hij ligt als een afgebroken tak.
Geen woede. Geen drank. Richtingloos.
Alleen het sissen van de beademing
die lucht in zijn borst trekt.
Ik sta aan het voeteinde
kijkend naar zijn bleke, stugge voeten.
Zoekend naar de man die pijn deed,
maar vindt slechts dit lichaam.
Een mechanisme van vlees
dat weigert op te geven.
De dokter praat…
Hulp kwam te laat,
nieuwe coping werd geboren.
Overal ogen die me in de gaten hielden
en stemmen uit lege kamers.
Mijn wonder werd een levende pop.
Zwermen kwamen dagelijks,
gesprekken die uitputte.
“Autisme, maar daar wil jij niet aan!”
Nieuwe twijfels geplant, paniek gezaaid.
“Rust,” smeekte ik zacht,
maar ze brachten chaos.…
48
Bezig met laden