Netgedichten

netgedicht (nr. 89.032):

Stolpende dans

Sleutels snijden in mijn hand.
De drempel ligt voor me
alsof het verschoven is vannacht.

De deur staat op een kier.
Binnen beweegt iets—
jij, misschien.

Ik blijf in de gang staan.
Tocht langs mijn enkels.

Je kamer voelt anders.
Alsof elke stap die je zet
mij verder naar achter duwt.

Ik leg mijn hand op de klink,
en laat los.
Er zit iets op slot
dat niet met sleutels opent.

Ik probeer me te herinneren
hoe we bewogen.
Welke kant eerst.
Wie leidde.
Mijn voeten blijven stil.

Hopelijk wordt het lichter
als ik uit beeld stap.
Als mijn schaduw
de vloer niet meer raakt.

Iemand zegt iets.
Of is het de stilte
die anders klinkt zonder mij erin.
De woorden blijven steken
achter mijn tanden.

In de gang blijft iets hangen.
Jouw naam,
of wat ervan overblijft.

Ik zet een stap.
Dan nog één.
De pas klopt niet.
De maat is weg.

Ik stap achteruit.
De drempel weer onder mijn voet.
De deur sluit tussen twee tellen.
Binnen blijft alles bewegen.

Buiten—
leer ik opnieuw
hoe stilstand voelt.