Alle inzendingen over eggen

wacht een nieuwe uitdaging een sprong, een draai, sneeuw verstuift het hart dat vrijheid huist, klopt stuimig als de zon dan de hemel kleurt fleurt de après-ski in het dal daar proost ik warm, voldaan, tevreden op Vorarlberg en op Egg in de sneeuw…

Vandaag vangt pas de echte werkweek aan Een doordeweekse alledaagsewaandag Een dinsdag die verwarrend voelt als maandag Die verder wel z'n gangetje zal gaan Ofschoon je zoiets nooit echt in kunt schatten Ook deze dag kan Easter Eggs bevatten…

Ik duur doek in doodstil duister ik ontluister dus houd op met dat blind beleggen ik moet jullie de ogen eggen ik wil hangen zodat ik licht en zicht zal vangen en kan stralen in mijn picturaal verhalen voor de leeuwen wil ik schreeuwen het mag zelfs op de kop maar stop met dat oliedom verrijken ga nu eindelijk eens naar…

Hevige aandrang te eggen of te gieren? Een tractor te kopen? Nuchtere kalveren voor de mesterij? Red één ongeschoren schaap bij nacht en ontij uit de sloot, bekijk het liefste varken op worstkwaliteit, eet twaalf sneeën zelfverbouwd roggebrood. En vergeet niet bij rooien of poten op klompen te lopen en overal bij.…

gekwelde geest: schrijft in alle klanken regels op een blad licht in donker over moord en verderf schrijft de schrift een nieuw hoofdstuk toe…

oog in oog met een nieuwe dag zie ik de zon die uit de kabbelende rode plas opstijgt reigers op één poot loerend naar de kikkers die lente kwaken hoor ik keien kletsen kindergelach zachtjes geween om niets…

even reikten wij samen naar de hemel was er rust een heimelijk verbond namen we afscheid voor heel even…

zittend op het balkonnetje prikken de keien muren mijn hoofd lek de wind neemt mijn leven mee o algarve…

de oceaan kabbelt langs mijn benen om hoog gaan de meeuwen krijsen gedachten weg licht golvend een vlot in de verte de overwinningsvlag gehesen verdrink ik waarlijk…

ik ben geen vuurzee maar fonkelende vlammetjes dicht bij het water een rode gloed waar de passanten in de nacht zich warmen kunnen…

als sluitstuk van het leven gleed je in de dood stil kroop ik even in je hart je nam me mee naar de ondergaande zon de nieuwe dag zal de stad bedekken met nevel hoog gezeten zullen wij licht verstrooien…

zoemt de hommel tastend de struikjes af naar voorjaar vliegt de spreeuw gedreven heen en weer met takjes in de snavel kwetteren de meesjes schel en fiet de nestdrang rond wil ik je naam schrijven in de blauwe lucht mijn lief…

vergeef de zondaar die je aanstaart vanuit een ver verleden een ontmoeting als messteken in hart en buik draait het leven zijn rondjes vallen diep..... verstild de scherven in de tijd…

Wat is natuur want alles is vrucht, alles is zaad, alles is eggen en ploegen naast ook lagen verf en vernis en in de loop der jaren die elasticiteit. Dan denk je weer, de stroom water die langs mij voerde waar is die nu.…

‘t was op ‘n toxisch geglazuurde zonnestraal dat hij op vleugels van gesferoïdiseerde taal tussen pfas-plassen als verstampte muizenissen van easter-eggs met enige mazzel matses vond die hij onder zijn tenenkaasvoeten bond en stond tegenover ’n menigte flink gedaalde pisa-scores en opgeschaalde hoogvliegers in zeer exclusieve externaliseringsmode…