Alle inzendingen over kibbelen

Bekvechten en kibbelen, het werd dagelijkse kost Een knipoog, een zoentje, zo werd veel opgelost. Eén oogopslag sprak vaak boekdelen Liefde, de stuwende kracht van alle werelddelen.…

ik loop de bekende weg van vijftig jaar geleden langs de kerk naar school nu is daar V&D nog steeds de vrijdagmarkt waar ik vroeger schooide om kaantjes bij de viskraam zo vet en o zo zout de markt is er nog steeds met vertrouwde waar bij een kleinzoon van de visboer koop ik een kibbeling…

Mijn hoofd zit vol. Er is momenteel geen enkele ruimte voor andere dingen. Ik weet even niet wat voor weer ze afgeven of wie er jarig is deze week. Geen idee wat er gisteren op het nieuws was en of er nog afspraken in mijn agenda staan. Ik denk alleen maar aan aankomende vrijdag. Vrijdag weten we eindelijk, na maanden op de wachtlijst te hebben gestaan…

Ik weet niet waarover het ging, dat gesprek tussen man en vrouw al kibbelend over straat. “Als ik niets zeg, wil je het horen, als ik het zeg wil je niet luisteren”, zei ze luid en nogal kwaad. Zijn antwoord ging helaas verloren, ze kozen een andere weg.…

Het ruziemaken, kibbelen, dat is wat mij opvalt als ik grasduin door forums van uiteenlopende schrijverssites. Soms ontaardt een heel onschuldig topic tot hoogoplopende ruzies, met nog net geen verwijten naar elkaar toe. Het is soms zo erg, dat de betrokkenen uiteindelijk niet meer weten waar het oorspronkelijk om te doen was.…

ik droomde hoorde het irritante geluid van ruziemakende vrouwenstemmen met op de achtergrond het uithalend dreinen van een teveel verwend kind een tot de orde schreeuw moest herrie voorkomen maar de gezworenen waren niet van plan er meer aandacht aan te besteden en verhoogden enkel het eigen volume nog werd de herrie niet minder…

Nou vergeet het maar JAN kibbelende gillende kinderen crescenderend gewelds kabaal Ik verplaats me verderop Naar kabbelende babbelende dames Pianissimo kletsend Doch niet slaapverwekkend  Zelfs geen gapie geen gegeeuw Dat zo gewenste slapie Komt wel van Utrecht naar Amsterdam JAN…

Twee partijen kibbelen in een enorme zandbak Ze willen allebei hetzelfde plekje inpikken van die enorme en verder lege zandbak ‘Ik was hier eerst!’ ‘Dat is niet waar! Ikke!’ De een strooit zand in de ander zijn ogen De ander duwt het kasteel van de een om De een heeft gejokt, de ander heeft gelogen ‘Jij bent dom!’ ‘Dat is niet waar!…

VETBOLLETJE Op het bolletje twee kibbelende mussen Vogels maken blij REGENBOOG Drijfnat geregend zag ineens een regenboog Toch een beetje blij BLIJ SPEL Twee keer plankje leeg achter elkaar bij Scrabble geeft een goed gevoel SLAPEN Ik hoor je slapen je bent ver weg en dichtbij Droom je maar heel blij DROMEN Ik zie je dromen…

Altijd als ik naar je luister Tast ik grootscheeps in het duister Je hoort jezelf graag praten en je doet dat veel In zinnen zonder einde en met luide keel Ik ben gestopt met sputteren en stribbelen Heerlijk rustig leven zonder kibbelen Ik heb een zender opgezocht die niemand kent Er is daar ruimte voor nog nooit gehoord talent En voor prachtige…

volgens onzichtbare lijnen vliegen ze, onderdoor de wolken en sterren Suizende vleugels in de kille avond, kibbelende luchtkinderen Ze gaan door de wolken, langs de maan, door de tijd, sierlijk en dierlijk, onmogelijke machines van holle botten en onbewuste wil.…

Zie ze toch genieten sloffend door de shoppingmalls de retailparadijzen de gekortwiekte vogeltjes softijs in de kuikenknuistjes druipend langs onbeduidende miezemuizige koopjestruitjes achter donkerbruine zuilen over kinderkopjes kibbelend gebakken sticks van visdingen ‘met saus!’…

tot je fluister; De keuken waar ik onze koffie maak en met een broodje rustig ontwaak; Het hollen begint in de hal waar ik straks ook weer thuiskomen zal; Vervolgens door naar de werkkamer, alwaar ik eerst nog wat klusjes doe en dan mediteer voor m’n altaar; Koken in de keuken, met z’n alles samen eten, gezellig kletsen en kibbelen…

ik val als een blok voor de afgelegen Rockall rots in de Atlantische Oceaan solitaire granieten top van een gedoofde vulkaan rots van stavast rots in de branding als opgezweepte golven in de storm haar overspoelen de hebzucht zwemt krioelend onder haar het laat haar koud ze blijft wat ze altijd was: Rockall rots niemandsland…

Ik gaf je flink wat te verduren In een tijdsbestek van 7 jaar We kibbelen nooit meer Toch heb ik soms nog een maar. Ik heb respect Voor die eeuwige moed en liefde van jou Jij hebt mij opgevoed En het is daarom dat ik zoveel van je hou.…

Paling, worst, poffertjes, vlaamse frieten, spekjes, wortels, haring, noga, pepernoten, lolly’s, verse roombroodjes, bruine bonen, gevuld speculaas, kibbeling, druipende kinnen, geopende monden, servetten die mondhoeken schoonvegen, adamsappels die heen en weer bewegen, slokdarmen die peristaltische bewegingen maken, oprispingen die niet worden tegengehouden…

Dan gaan we lekker knuffelen, eten, kibbelen, ademen, zoenen. Genieten van het laatste stukje. Tot God ons weer in het doosje legt.…

wel janken huilen schreeuwen, ben zo triest ik heb geen pit Ben uitgekookt geirriteerd gevoelloos en zo treurig En als ik niet verzieken kan dan ben ik sikkeneurig Als een dombo kan ik grommen brommen brullen ben zo kwaad Wil verstieren en verpesten ben zo triest ik zit vol haat Wie kan ik beflessen welke dombo wil nu pijn Welke pruim wil kibbelen…

Het verbaasde me dat hij om kibbeling vroeg. Hij heeft het gezellig aan de kraam opgegeten. Zou hij dan toch...Na de genante vertoning van gisteren zou hij toch wel moeten doorhebben wat er in dit hoofdje speelt....Of hij heeft het gedicht niet gelezen of hij heeft het niet goed gelezen..jij mag het zeggen.…

water uit tot dansen moeten kleine scheepjes zich in haventjes verschansen zet Vlissing ‘s windorgel bij het Nollestrand een Verlag van Bach naar eigen hand flikkert in de verte een licht Breskens vuurtoren nog net in zicht schuimend meisop op de stranden maken kwallen blauwe veekranden is de wijting een heerlijk ding gauw gemaakt tot kibbeling…

Daar moet dan ook nog voor gewerkt worden en 't enige wat ik ze in de 'kamer' heb zien doen, de goeien niet te na gesproken, is kibbelen, ruzieën, kattekwaad uithalen en elkaar het leven zuur maken. Als ik 't zo bekijk, zit er geen verschil tussen regeren en opvoeden.…

Ze trok zich van 't kibbelend zaakje niets an, Ze was maar een kleine, gebarsten kan.…

Ze gaat tussen de kibbelende echtelieden inzitten en laat Helmut eerst zijn verhaal doen: "Weet u, toen we pas getrouwd waren, was het allemaal nieuw en spannend. Niks was te dol. Het was genieten! Maar toen kwamen de veren!" "Veren?" vraagt Goedele, "Dat kan heel erotisch zijn..." "Ja!" brult Helmut, "Eén veer wel!…