Alle inzendingen over koppijn

Koppijn koppijn koppijn.... twee bruine oude boterhammen... jankhond hangend aan afgezakte pyjamabroek insulinespuit lekkend, dus twee keer prikken negen verschillende pilletjes, uit doordruk rampverpakking rollen gierend over tafel ...................zucht...................…

de tram halen wolken te vluchtig om hun tranen uit te storten 't vergeten entree-bewijs toch nog op tijd mee gegrist nu alleen nog die verrotte koppijn…

soory als je me haat sorry als ik je pijn doe sorry dat ik je koppijn bezorg sorry dat ik je slapeloze nachten bezorg maar zo ben ik en daar zal je niets aan kunnen veranderen…

Mijn god, wat moet ik met die koppijn aan? Dus, doe me maar een Paracetamol. En gooi ook de benzinetank maar vol.…

nu, avond na avond die vreselijke koppijn door haar in zijn hoofd hij droomt van paracetamol en snorkelt een spookbeeld voorbij, Aruba`s lagunes een dekselse hals draaide Ariëlle toe in een gouden regenton…

Laat Trump eerst maar eens stoppen met bedreigen, Wie zou van zijn gedram geen koppijn krijgen.…

Het kloppen van je hart Kramp in je kuit Stil verdriet Je neus zonder spiegel De warmte van de zon op je huid De bezorgdheid van je moeder Honger voor de middag Gelnagels onder de lamp Een stofje in je oog De koppijn na het drinken De last op je schouders De liefde…

Gromgrauwend mijn gemoed Donkerste gedachten Hoofdbonkend bloed Witflitsen... ogen dicht Onrust in de nachten Maar ook tijdens dagelicht Haatgevoel.. echter machteloos Stop dan toch... ik wil ...stop Koppijn... ondragelijk Migraine.. heet het ... En het zit in mijn kop…

Die stomme koppijn! Ik blijf zó verlangen dat het eens ophoudt, dat ik me moest schamen; maar àls die aanvallen een einde namen, zou ik het hoofd niet langer laten hangen. Ja, buiten spel gezette hetero, daar zit je dan. Ja, kleed je maar weer uit, en ga maar weer naar bed. Alleen. Wel rot.…

Een flauw vermoeden knelt zich opeens groter. Hoofdpijn kan verlammend zijn, en werkt door op het gemoed. Alsof alle weetjes en gesprekken die je ooit opving, besluiten te gaan botsen in je kop. Opeens is er chaos, eentje loopt uit het gelid, waarna anderen verdwalen in de plotse mist. En om ze terug in het gareel te krijgen…

Zijn verstand zei nee Zijn lichaam zei ja Het vlees won en stortte zich in een wilde nacht met de vriendin van haar Het late ochtendlicht bracht hem de kater Koppijn en schuldgevoel tergden zijn hoofd De loden last van een gebroken belofte drukte zwaar op zijn hart Uit liefde voor haar bekent hij zijn schuld en hoopt op vergeving…

De helende steen Die door jouw cellen suist Hij verkwikt de wil Krikt de weerstand op Vult het gebrek ‘Een warm aanbevolen gril’ Is het standpunt van de gek De jeugdbrand wijkt van de wangen De steen scherpt het doofste oor Koppijn is een verdreven klacht Last van haaruitval, een slapeloze nacht?…

Lounge muziek nummer 3 versterkt mijn koppijn linksonder; Het einde van de tweede dag nu bereikt.…

Mijn moeder is een monument van leven van bewegen van geven van zorg van verzorgen van vast houden maar vooral van houden van Niet even maar al heel lang Soms heeft ze er een hard hoofd in niet in mij maar de dingen daar omheen daar krijgt ze soms een punthoofd van krijgt ze hoofdpijn, koppijn van Soms ziet ze er echt geen gat…

Zij dorst het niet hardop te zeggen, mijn schattebout, mignon Vooruit zei ik, in godsnaam dan, maar zeg het niet te luid (Barst eigenlijk van de koppijn maar dat laat ik haar niet blijken 't Is ons eerste maandje samen vergat m'n paracetamol...)…

Al die praatprogramma’s rondom tien, die ziekenhuisseries als Spoed en Ie-Aar en Ivo Niehe met zijn gevoelige snaar, ik kijk niet meer, ik heb het wel gezien… Weet je waarvan ik koppijn krijg?…

verlaten" en dan in mei als de zon lekker gaat stralen, het voorjaar lacht de Diepbeleefde Doden Herdenking op de Dam, ook zo'n alliteratie 'Oh Dood die waarheid zijt, nader tot u' de doden-tekst van wijlen Gerard Reve uit 'NADER TOT U', 1966 dan natuurlijk de naderende dood voor ons allen, allemaal ik heb levendige doch dodelijke koppijn…

Ik zit te mokken mieren melken, altijd weer dat rot humeur Steeds maar zeveren zeiken zaniken zwetsen ziemelen en gezeur Ik heb koppijn ben chagrijnig heb een kater ben niet fit Kan wel janken huilen schreeuwen, ben zo triest ik heb geen pit Ben uitgekookt geirriteerd gevoelloos en zo treurig En als ik niet verzieken kan dan ben ik sikkeneurig…

gelooft geen hond Maar iedereen heeft smakelijk gelachen om die pont Je moet als Europese voorzitter tenslotte wat En heb je echt geen flauw benul, nou ja dan roep je dat Een uitgelezen staaltje van oer-Hollands cabaret En was er geen Prins Carnaval dan werd Mark Rutte het Ik krijg van dit soort kansloze ideeën elke keer Een knetterende koppijn…

Vijf uur later zat ik met gillende koppijn in de trein met een tas vol bonbons trots te zijn op mezelf. Ik had me niet laten verleiden tot zondigen. Nog geen half uur thuis bleek het “that time of the month”, nog geen uur later had ik de gehele doos bonbons leeggegeten en een overheerlijke cappucino ter begeleiding gedronken.…

Ik barst van de koppijn, zweet me een ongeluk en snotter een pakhuis tempo-zakdoekjes vol. Maar mijn dag kan niet meer kapot, ik ben vrij, ik maak er wat van en heb een prettige dag verder, toch?…

Ik krijg er koppijn van. Muffe zooi, man.” “Nou, nou, is dat het enige dat belangrijk is, die parfum? Is ze aardig, legt ze het werk goed uit? Daar gaat het om, die parfum is maar bijzaak.” Mijn dochter schudde haar hoofd. “Pap, je snapt er geen reet van. Ik blijf ver uit haar buurt. Hoe kan ik dan weten of ze aardig is?”…

koniginnensoep prisessenboontjes en ijs een vorstelijk maal de brandweerman dronk het allerliefst spuitwater uit een groot brandglas hij wou reukwater H2O de cologne zei de chemicus de buikspreker wou nog ruggenspraak houden met een dijenkletser de gevallen vrouw kreeg medische hulp van een ongevallen arts de spits met koppijn…

Pas als hij dagelijks met koppijn rond het middaguur opstaat, waarna hij zijn blaas uit haar lijden verlost in de wasbak, kijkt hij anders tegen de voor sommigen perfect georganiseerde wereld aan.…

Ik weet niets, behalve van de stekende koppijn die ik voel bij elke beweging die ik maak en het verschrikkelijke besef dat zij er niet meer is. Niet voor mij althans. Ik heb dorst. Heel veel dorst, maar ik ben te misselijk om water te drinken. Ik heb teveel hoofdpijn om te bewegen.…

Nee, helemaal helder was hij niet meer en hij had een barstende koppijn, hij wist echter nog net genoeg van de wereld om te weten dat er iets in de garderobe niet helemaal klopte.…