Alle inzendingen over mientje

Toch maakte hij heelwat plezier met Mientje van de Alvleesklier. Want Mientje kon toch wel bij tijen geweldig warm en innig vrijen. Maar vaak bedierf men zijn plezier, dat deed de wandelende nier. Dan greep hij maar naar de jenever en pestte zo ook hart en lever. Hij voelde zich totaal gebroken en was van woede zeer ontstoken.…

Mientje schreeuwde tenminste als een speenvarken". Miriam ziet nu ook tranen in zijn ogen. Maar niet van het huilen. Ze heeft wel gemerkt dat papa Mientje niet zo erg graag mag. Mientje is brutaal. Maar ze is wél haar vriendinnetje. Ze weet niet goed wat ze nu van papa denken moet. "Mientje?.…

Dus noemen wij vandaag wat vaker ‘Mientje’. We halen jou met ons herinneren dichtbij. Jij hoeft niet jarig te zijn zonder mensen: in alles wat je achterliet, ben jij erbij.…

hoort ze hoefgetrappel achter gesloten ruiten trippel trappel Mientje slaapt……

ik hou van jou papa voor altijd xxxjes je dochter mientje…

vannacht al aan de overkant hingen de slingers wie goed luisterde hoorde joop en zijn vrienden zacht nog neuriën mien waar is mijn feestneus mien waar is m'n neus waar toch is m'n feestneus ik zei onze joop ik moet 'm hebben als ik naar dat feesie ga nu het ochtend is jubelt uit de horizon hij zijn mientje zijn woorden…

Mientje van Loon, dat was een spriet, wat voor of achter was, dat zag je niet. De glorie der meiden is lang reeds voorbij en zo ook onze vrijerij. Ze zitten in het ouwen tehuis, net als ik, en wachten daar op Heintje Pik. Prediker 12:5…

Mien zorgt ook voor zijn natje en zijn brood, dus dorst en honger voelt hij nimmer knagen, vandaar denkt hij: ~Ik hoef nog lang niet dood, met Mientje rond de deur heb ik geen klagen.~ En elke avond bidt hij heel devoot ~Ach Lieve Heer toe wilt U mij ontzien een poosje nog, dan hoort U mij niet klagen: als ’t even kan . . . geef mij er honderdtien…

Maar Mientje wilde graag en niet in haar eentje. "We gaan alleen even kijken, we zijn zo weer terug, ze merkt het niet eens!". We belandden in een smal steegje tussen huizen door, daarna nog een straat over, daar had Mientje niks over gezegd, maar het was nu toch al gebeurd.…

Toen de oudste, het krullige Mientje, Veur ielk nòg 'en appeltje vroeg, Gaf ze aonstonds weer 'n hallef dozientje, "Maor nou, zei ze, nou is 't genoeg!" Ze had met die zes wa te stellen: De zurg van 'en moeder is groot...…

'Nu, ik vind het dan al heel indecent, en vooral voor Mientje, die daar altijd onder de cypres zit; zou je niet ...' De dokter hoorde niet, maar was al weg.…

' 'De familie is op de koepel,' was het antwoord, 'behalve juffrouw Mientje, die daar zit te lezen.' Jansje en de heer Bruis, het slingerende paadje volgende kwamen op dit ogenblik aan de waterkant en werkelijk zat daar, onder een klein treurcypresje, op een smal gazonnetje, de oudste dochter van zijn vriend Deluw, op een groene tuinbank,…