Alle inzendingen over minnestrelen

Maar een beetje minnestreel Heeft de baard toch in de keel!…

Toen ik haar schreef ik wil slechts minnestrelen stond zij zowat op 't punt mijn hart te stelen!…

in harteloos verlangen als schaduwgordijn duistert haar ziel gesloten ogen schuwt zij nachten bij avondval waar ijzig bloed haar passie bekoeld zoekt zij verlossing minnestrelend in liefdesarmen een laatste keer kleuren haar kussen immer rood haar beet vol liefde behelst zijn dood…

Als minnestreel zou ik de liefde in trillertjes snelle loopjes korte nootjes willen bezingen Als spinster zou ik de passie met zachte handen uit zijden draden willen spinnen Als orakel zou ik het vuur van l’amour in mijn glazen bol willen aanwakkeren Als godenkind zou ik de begeerte met magische pijlen willen raken Als poëet zou…

zong een lied van lang geleden toen gebeden nog ten hemel stegen en klokken boeren riepen van het land zij onder bomen rustten met eten uit de mand zij gaarden uit gods hand wat de seizoenen gaven spaarden in gezinsverband ik minnestreel dat leven in mijn lied het raderen gaat tegenkloks in opgefokt en doet zo zeer ik neurie…

de zonnemond kust het avondrood minnestrelend op zachte appelwangen van bevriendheid stroomt warmte dorstig aan de oever van jouw voeten als je stille paden loopt waarop dromen verdelen tussen duizenden zandkorrels rijs jij op als Afrodite blootsvoets één met de golven die je lichaam strelen vriendschap bindt ons samen beroert het…

ik heb de poorten van de hel open zien gaan na een imposante trap omlaag likten vlammen vurige zuilen ik had kabaal verwacht geweeklaag en tandengeknars maar zag een ordelijke rij langs fonteinen flaneren van heksen tot minnestrelen en criminelen moordenaars en ander gespuis ik vroeg hen honderduit het hoe en ook waarom…

ik zag je spelen jij had de lach van duizend minnestrelen in een lieflijke variant een stem met minstens drie octaven die jij heel frequent afwisselend op liet draven ogen die traag loken met tranen van kinderen te vinden op een zigeunerschilderij jouw onhandig bewegen bleek een zegen voor de act die jij van nature speelde…

aan de muren, overlopende asbakken zo ver als ik kon zien mijn netvlies is voor eeuwig met alles wat van jou was en door jou was en bij je hoorde beprint Nooit zal ik dit en dat en hét en jou vergeten Aan de vergeelde en half tot rood getrokken foto in mijn kast kan niemand zien hoe of het was behalve ik Maar de minnestrelen…

beginnen heide cultiveren opveren vederblad ongeschreven nachtelijk verschenen patinakleuren geuren warme dekens doeken placenta goudsbloemen soezen Kirrende geluidjes gniffelen strohalmen weergalmen zuigmondjes in papvormen voelsprietjes impressies onschuldig wezen lichtjes verschenen wit-loofje spruitje herderstasje minnestrelen…

zij weet, dankzij gewenning aan het al te hoge promillage in gebarsten oogad'ren in den blinde de weg te vinden van haar eigen binnenhof Zo niet de egoloze provocateur minnestrelend zinnestrelend die naast zoetelief en rozengeur waar hij maar kon toeters met bellen luid rinklen liet en flink stampijen knuppels in hoenderhokken…

"Ga, naar 't vischje" sprak het vrouwtje, 'k wil wonen in een kasteel, Als een adelijke dame, En luisteren naar muziek van-minnestreel. 63. Zo ging ons ventje schoorvoetend, Naar het vischje van de zee, "Vischje, vischje" riep hij in de golven, "Vischje, vischje" riep hij naar beneé. 64.…