De moerbeitoppen ruisen boven wilgen
die treuren bij het dodenveld waar
wortels de aarde vastklemmen onder
hoge bomen die streng hun kracht
slaan uit het geel gebladert.
Kom terug naar de graven waar wind
het blad drijft en de morgen wekt
wie sluimert tussen de moerbeitoppen.…
De moerbeitoppen ruisten;
God ging voorbij;
Neen, niet voorbij, hij toefde;
Hij wist wat ik behoefde,
En sprak tot mij;
Sprak tot mij in de stille,
De stille nacht;
Gedachten, die mij kwelden,
Vervolgden en ontstelden,
Verdreef hij zacht.…
Spaar ons in de hof waar winter heerst
en moerbeitoppen zwijgen.
Zo lang al weten wij van sluipende
oorzaken wurgende herhalingen.
Ons vlees en bloed zien wij met gesloten ogen
voorbij de altijd open deur hinken.
Wat zoekt het toch in het uitgesleten
labyrinth onder de gedoofde luchter?…
Gedichten zijn geen fluistergalerijen
Waar enkel stilte heerst en
zoete dromen
Slechts bossen ruisen, als zoemende bijen
Doch wie goed luistert hoort
soms meer dan bomen
De moerbeitoppen ruischten;’
God ging voorbij;
Neen, niet voorbij, hij toefde;
wist wat ik behoefde,
sprak tot mij
den stillen nacht;
Gedachten die mij kwelden,
Vervolgden…
stil
de moerbeitoppen ruisten even
alsof iemand naast je ademde
en bleef
zacht
water droeg het lichaam verder
niet wild meer
een zachte stroom met witte bloemen
chrysanten nog geurend
orchideeën half open
langs de boeg schuimde het wit
alsof de herfstwind de wolken
alléén verdreef en jij
op de boot lag te slapen
nabij
in de stille…
4
Bezig met laden