Alle inzendingen over monotonie

Monotonie wordt steeds profetischer. Hoe plotseling, onontkoombaar en desastreus zal haar val zijn.…

Het is de weg die tot mij spreekt, in monotonie van witgestreepte morse trekt hij banen in mijn hoofd als eigen stem door velden galmt. Van dat alles herhaling is zonder einde. Reizen zonder bestemming. Bewegen zonder doel. We draaien de klok op maar missen de sleutel…

Het is de weg die tot mij spreekt, in monotonie van witgestreepte morse trekt hij banen in mijn hoofd als eigen stem door velden galmt. Van dat alles herhaling is zonder einde. Reizen zonder bestemming. Bewegen zonder doel. We draaien de klok op maar hebben geen sleutel, en waarheid woont waar wij net waren.…

Loos bestaan, monotonie. Geen schreeuw, geen emotie. Geluiden verstommen zacht. Het verval van pijn in de leegheid van de kilte. Enkel woorden, voor het verval van het zijn.…

Een wittig rif van gevaar tekent zich kraakhelder af in de verte flitst een schel licht meedogenloos spookachtig schijnsel röntgennegatieven van rimpelende vellen in donker fatale massa van een staartloze komeet schiet lood in lichtjaren prognose in maanden minder exact galactische heupen haardunne breuken gestage monotonie…

Krekels beginnen hun meditatie, kikkers zingen een fuga van hypnotiserende monotonie. Een fluisterende stem waarschuwt voor dreigend gevaar maar zwijgt opeens als de koude van schaduwen op de flinterdunne wanden valt.…

Veilig in de monotonie van mijn hoofd. Geen geluk dat oplicht. Geen verdriet dat explodeert. Alleen het trage tikken van wat ik al ken. Laat me liggen waar niets verandert. Verandering is wreed voor wie geleerd heeft te overleven in stilstand. De wereld mag breken, verrotten, verschroeien. Ik beweeg niet. Ik luister niet.…

net geteld zestien maanden alcoholvrij geleefd weliswaar ook tegenslagen geteisterd; alle lichtkracht ontbrak duistere obscure hemelen zo hol, geen schitterend hoopgevend sterretje te bespeuren mezelf constant moeizaam tot nodige actie dwingend leuke belevenisjes steeds maar schaarser, monotonie maakte bokkensprongen dromen luid galmend in gruizelementen…

Een stilte die er echter niet is en er nooit komt, want altijd de ruisende monotonie van regen, die gestaag valt, soms wreed tegen de ruiten slaat, altijd verkeer, razend langs overvolle wegen. En dan het eeuwige zingen van de branding, laarzen, zuigend wegzinkend in vette klei, in de stormwind krakende zolderbalken.…