Alle inzendingen over natuurbegraafplaats

Als de dood een sluier trekt en je kijkt in het gezicht van het iets of niets dan heb ik bij leven geregeld op te gaan in het groen als laatste wens, testament Wel zo wenselijk voor het milieu ons milieu Mijn kIst wordt gedragen door mooie mannen jonge mooie mannen zo mooi als ikzelf was en de mensen die komen kijken ervaren…

Kijk over de stilte van het water, de zon tegenmoet Zie een kerk, haar klok, het is weer later, maar hetgeen ik voel dat doet me goed. Luister naar het fluisteren van de wind, gedrapeerd liggen bloemen in een kleurig lint. Steek mijn hand op voor een laatste groet, denk aan vroeger, denk aan morgen, put hieruit……nieuwe moed.…

Een merel duikt op uit de braamstruik en kringelt blij over graven.…

verlichtten en verwarmden in die dagen die kwamen en gingen zich vullend met vrede en verdriet ontmoeting en afscheid droom en verlangen beweging en stilstand schreef ik mijn leven weefde draden samen met jullie die ik liefheb °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° Dit gedicht is geschreven voor een gedenkzuil op de Natuurbegraafplaats…

Ergens in het woud van Brabants Langstraat straalt vol jonge levenskracht een ruim rijk van heideveldjes tussen den, beuk en eik, dat door bloesem verblijd de Lente in gaat. Om een kleine wei beschermt een groene dijk van gekapte takken opkomend zaad tegen elke aansluipende veelvraat: haas en ree dubben even, nemen de wijk. Voorjaarszucht…

Een klein wit en rood paleis schouwt waakzaam over licht, ruim bos vol lieve weiden, waar bloem en heide geurig bestaan lijden, bescherming genieten van strenge braam. De wilde hof bergt menig mensenlichaam onder zijn pracht. Na leven van strijden wil het voldane gebeente zich wijden aan vrije ruigte met bloeiende faam. Hier mogen dieren…

Ik las dat je ook op een natuurbegraafplaats wilt worden begraven, net als mijn dierbare vader, die ook zo dol op lekker eten was. Je was altijd een lieve en gulle man, een engelachtige ziel, ik bedoel, ik hoop dat je dit nog even meekrijgt, voordat je dit ondermaanse verlaat en alle gerechten in Le Garage aangebrand raken.…

Nu rust hij op een Drentse natuurbegraafplaats en kan ik blindelings zijn kei vinden. Een mens krijgt nooit teveel te verwerken, het is allemaal exact uitgemeten door de godenwereld. Ik weet dat er dingen zijn, die hij nooit had kunnen verwerken, maar die helaas ontstonden.…