Alle inzendingen over oogschaduw

ik geloof je ogen niet als ze tot mij spreken hun schaduwkleuren leiden af en ook de pennenstreken zetten aan tot muiterij gewapend is mijn hart ik geloof je ogen niet dus sluit ze voor mijn part…

Zwijgtalen spreek ik geen stemtoon gehoord toch een lang gesprek in voering gesteld Oogkijkend naar dat wat men geeft getuigd hersenenslag aan het werk om correctie aan te brengen.…

Die uitblinker in hinderlijk volgen met zijn salpeter en zijn klapperende tanden, zijn oogschaduw, zijn holle kassen en zijn voetafdruk die nooit wordt gevuld. Ik heb het volgende over hem te zeggen. Hij is geen onverlaat maar een spiegel van gene zijde waarop beproevingen een rekensom worden.…

Kan het niet meer tellen Hoe vaak ze heimelijk haar vel afstroopt En ik een nieuwe dochter vind Terwijl het merg woekert Zwelt de holte Ze waggelt nu op hoge hakken Ze knoeit met oogschaduw Ze wil weg uit dit huis dat huivert Ik zie het liever niet Hoe ze de klok opjut tussen haar tanden Dan wil ze briezen naar haar verwekker Haar tedere…

Bij zijn opgedroogde zwarte Styx graaft Charon de veerman, zijn roeispanen klauwen geworden, wachter van de ivoren poorten en oogschaduw; aarde geworden zwijgen de vliegende mythen onder de zilveren gesp van De Dolfijn en Zwaan bij de onderaardse Styx, de boot van gebeente.…

Neem nu mijn gekkentaal, het maakt al dansjes die ik zelf niet meer kan plaatsen, nog even, denk ik, maar dat dacht ik jaren geleden ook, terwijl ik met zwarte oogschaduw en zwarte nagellak toch behoorlijk in de buurt van een doorgeslagen dorpsgek kwam.…

allen gekleed in ’t zwart met oogschaduw en lijntjes diep diep in de ondergrond vervlogen langgerekte haren in ijlige rook meegezogen en rammelden droge koppen staccato-hoogmis-dienende klappen op ‘schmutzige’ vliezen tinnitueuze aanrandingen gehoorverbrandend decibellevel verschroeiende vergroeide baarden en bakkesen grauwgeblakerde…

Ik wil je tanden strelen met mijn tong, je open wonden proeven, snakken naar een beetje geborgenheid onder je rauw aangezette oogschaduw. Je weeïge adem in mijn nek voelen, je stem vanuit het marmerrijk horen galmen. Samen lachen om de kitsch van een bleke sprookjesmetal maan. Huilen.…

Er zat een meisje in het midden, met stijl blond haar en opzichtige oogschaduw. Haar ogen rolden en vonden hem. Hij glunderde een beetje maar ze was te jong en ze kauwde en uit haar oorplugjes spatte het gedempt gekrijs. Een kwelling voor de trommelvliezen. Nee, met deze vamp duiken we niet in de koffer.…