Alle inzendingen over stervensmoed

geef mij die beiden: Levenslust en stervensmoed. ------------------------------------- uit: Eerste Gedichten (1849)…

“Tot morgen,” zegt hij elke keer, tot stervensmoede mensen… En: “Slaap nu maar,” zegt hij. “Tot morgen.”…

En als dit minnend hart moet scheiden, als de waaier eindelijk raakt, bid ik om dat hogere vuur: vaste, kalme stervensmoed. Laat mij sterven zoals ik leefde – brommend, ontwijkend, onvermoeibaar gonzen tot het allerlaatste ogenblik, levenslust die stoort en stervensmoed die blijft zoemen als alles zwijgt.…

Een klein vonkje springt uit de vredige gloed, zweeft langs de mensen, brandt op ieders voorhoofd, schenkt herboren levens- en stervensmoed, zendt ons manend heen: "Hoe men ook gelooft, vol vertrouwen het duister tegemoet, zélf vuur zijn. Laaien? Smeulen? Nooit gedoofd!"…

't Is, of een ongekend verlangen naar wijder stilten haar doortrekt, of zij van weemoed werd bevangen, een droefheid in haar werd gewekt, - en stervensmoede, en als geruster bij het aanvaarden van de nacht, bezwijmt ze in de armen van haar zuster, de zwartgelokte, die haar wacht en met zich voert, de vlakten over, het onbegrensde tegemoet…

Levenslust, lust is leven, ware leven, lieflijk goed, goed lachend, aards weelde, overvloed, geen dwaze zinnen, zinnen beminnen, nee, kracht, levenskracht, strijden vrolijk, hopend lijden, lijden geduldig, kinderlijk verblijden, Hemel tegenlacht, tegenlacht met gloed, hoger gloed, vrome borst blakend, stervensmoed, vaste moed, kalme moed…