Alle inzendingen over strakke rokken

“te vroeg om op te staan, te laat om nog te slapen” alsnog vroeg ze of ik mee wilde gaan terwijl ze wist dat ik wist wat mij te wachten stond dit was geen horror in ochtendstand doch een wildemansrit rond de honderdtachtig per uur wat zij minimaal vroeg van pandjesklanten -zoals zij zei zij droeg die strakke rok tot boven…

dat inzicht kwam te laat de botsing werd een feit bepaald geen goede daad wat heb ik nu een spijt de agente in haar strakke rok vroeg: wilt u even blazen? waarna zij haar conclusie trok dat zijn wel zeven glazen krijg ik hier nu de zwarte piet? ik wil mijn baan niet kwijt want zo erg was het toch niet? en ook nog buiten diensttijd…

billentik ga dan naar de psycholoog die gaarne luistert met rode oortjes of je eens je vrouw bedroog Ruudje, Ruudje Lubbers hoe kón je zoiets doen 'n schouderklop is al gevaarlijk 'n billentik buitensporig onfatsoen natuurlijk was het goed bedoeld zoals een aai over de bol maar net zoals dat meisje Loos lacht zij haar bankrekening straks…

Aandachtig roken is meditatie. Sigaren roken is genieten.…

als ijs straks gaat smelten vormt water voedingsbodem voor nieuw leven als verdriet straks in tranen wordt geuit als louteringsproces leidt dit tot nieuwe levenskansen…

Als ik straks oud ben, ziek en zwak en pijn verjaagt de slaap Als onrust neemt van mij bezit doe dan wat onvermijdelijk is en laat me gaan, een laatste goede daad Beslis voor mij en wees niet bang Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf of uitstel tot het beter past bij een verloren strijd Ik ben niet bang tijdens de laatste gang…

Strak ook. Je ogen blijven me aanstaren. Een andere richting lijkt onmogelijk, niet gepast. Langzaam kom je dichterbij. Totdat je voor me staat. Je blijft me fel aan kijken. Strak. Onverwoestbaar. Je beweegt je zelf niet. Je blijft me aanstaren. Ik open mijn mond, en zeg slecht twee woorden: Ga weg. Je blijft me nog steeds strak aankijken.…

ik zie straks het straks maar later wordt dat anders dan is straks geweest…

ik voel het idee opborrelen de woorden wellen op ach ja, straks ik schrijf ze straks wel op maar straks is weg voor de zoveelste keer ik kan mezelf wel voor de kop slaan maar dat helpt de woorden niet terug straks misschien komen ze straks terug…

Zee De zee ligt vlak en uitgestrekt Golftopjes als kippenvel op haar strakke buik De speelse branding is een kind Dat aan moeders rokken trekt…

Naar wie gaat straks mijn felbegeerd orgaan Daar is nog niet met mij over gesproken Is het er een die stevig door blijft roken Of iemand met een hele domme baan? Alvorens men mijn ribbenkast gaat kraken Wil ik wel even netjes kennismaken.…

Wie roken wil moet zich legitimeren, De fraaie cedar kleur wil men nu weren, Maar de accijns wordt de genadeklap. Wij maken mee dat hét moment straks daar is Dat de sigaar nu ook eens de sigaar is.…

Wellicht loopt het heel tragisch met mij af, Ik die als stugge roker noodgedwongen Voor het behoud van twee gezonde longen De pijp toch maar voorgoed aan Maarten gaf, Ik die het roken dus heb opgegeven Kom strak door longontsteking om het leven.…

Dus als er straks geen conducteurs meer zijn Ga ik weer lekker roken in de trein.…

Vandaag wordt er een datum afgesproken Waarop Saddam Hussein wordt doodgemaakt Denk niet dat het geweld straks wordt gestaakt De puinhoop in Irak zal blijven roken En om het dan mooi af te kunnen ronden Hoop ik dat het wel live wordt uitgezonden…

met grote streken veeg ik de zon uit over de tot dan toe donkere vallei waar bloemen zich niet wilden tonen nu bollen rokken zich op dansen gevleugelden onder een strak blauwe hemel waar geen eind aan lijkt te komen…

muziek doet de rokken bollen de hakken stampen op de vloer lijven glijden langs elkaar heen hun gelaat strak en serieus arm hoog in de lucht de andere hand trekt de rok in de maat terwijl hij om haar heen danst in het zwart, haren gladgestreken voelbaar klinkt de passie door in hun dans, ogen kijken vurig samen bewegen zij innig…

De geblokte vlag wordt straks halfstok gehesen Op Francorchamps stagneert Formule 1 De groenen overtuigden iedereen De banden roken niet meer bij het racen Je kunt niet langer snelle rondjes razen Zonder voorbeeld hoe je kringetjes moet blazen…

De NVD ziet toekomst in de jeugd De club beweert bij hoog en ook bij laag: Ze zoekt een antwoord op de grote vraag En zijn over de scoringskans verheugd De stem des volks is danig van de kook Maar die gaat straks vast op in fijne rook…

De schoorsteen staat gereed op de kapel En die wordt weer gevuld met kardinalen Zij gaan de pauskeus in conclaaf bepalen Een vroom getoonzet schimmig pokerspel Als uit de pijp straks witte rook zal stijgen Zal iedere prelaat krampachtig zwijgen…

de vijfde golf, die wordt het echte werk geloof me maar, ga sparen voor een zerk hoewel, laat die maar lekker waaien ook verbrand maar liever en ga op in rook geen mens kan straks nog bloemen voor je leggen of bij je steen een droevig woordje zeggen…

Straks als wij zullen slapen en onze ogen dicht zijn gevallen zullen ergens in de wereld honderden geweerschoten knallen straks als wij zullen slapen en niks om ons heen meer horen zullen er vele mensen sterven en wordt er nieuw leven geboren straks als wij zullen slapen en niets van dit alles bemerken zijn er overal op de wereld mensen…

Het draaiwerk - naar vermogen - te strak werd opgedraaid, de verlichte wijzerplaat de draaikolk beschrijft waar we ons bevinden en alleen de liefde zich geruisloos door de tijd heenslaat..…

Daarnet dacht ik, ja maar straks moet nog komen dat is weldra nu, misschien schrijf ik straks en wordt het nu. Maar eigenlijk lezen en leven we altijd het verleden. Telkens te laat, alles gaat voorbij zo ook het heden.…

Ik zal raden naar het straks, het verder weg, en ergens in het midden de reden van dit bestaan.…

wanneer 'het straks' nu zal zijn kan niemand zeker weten het einde is niet zonder pijn dat wordt het soms wel verweten 'het straks' is vast niet strak omlijnd niets lijkt bekend daarover wel spreekt men zachtjes en verfijnd 'men rust' - ik vind dát wel wat pover straks komen wij elkaar nog tegen daarboven, want je weet maar nooit…

zij zwaait haar kind uit op de weg die het moet gaan straks zal zij hier staan…

pruik een strakke spijkerbroek wie was die vrouw in wiens lijf ik volwassen werd…

we hoorden haar golven roken reeds de zilte lucht bovenop de laatste duin lag zij daar beneden onstuimig oneindig met de wind strak om ons hoofd renden we haar tegemoet blij gevoel vrij gevoel ruimte en wind geur en golven…

nu ligt tussen straks en zonet tussen heden en wat pas is opgeschreven nu is een niet te formuleren wet nu ligt in mijn armen nu is net neergelegd op en om te kussen nu is als ze mijn hart is aan het verwarmen als ze de tijd voor even heeft weten te blussen nu ligt in het moment dat jij mij ontvangt ondertussen in de eeuwigheid van onze…