Alle inzendingen over uitzichtpunt

aan één stuk door schijnt onze zon een grijze dag daarna de nacht ik wou dat ik het geloven kon de aarde draait de zon dus niet opkomen en ondergaan is wat de mens slechts ziet…

Soms zijn er die dagen Schijnbaar door de zon gespreid Oneffenheid zelfs kan men kwijt Dan is de heimwee niet te dragen Altijd wenkt het zolderkabinet Gebotteld per termijn In ragfijn mijn en dijn Met de kneedbaarheid der wet Een tijdloos verschiet Is mogelijk een uitzichtpunt Dat perspectieven biedt Maar zelfs dit onzinnig lied Weloverwogen…

wachten in de trein op 't moment van rijden in het raam schuift een wagon voorbij gaan wij, zij of beiden ploeterend en knarsend verbaasd de bergen door scheef staan alle huizen de trein beklimt het spoor…

Herschimmen als molenstenen om mijn nek daarmee is het nog een lange weg om naar mijn eigen uitzichtpunt te klimmen. En de maalsteen van de tijd niet te houden blijkt en bergafwaarts in een afgrond rolt, dien ik op eigen inzicht te vertrouwen om de stenen naar boven te moeten sjouwen.…

Na de rondleiding loop ik nog wat verder de berg op, om precies te zijn tot het uitzichtpunt waar vandaan je het gehele complex in ogenschouw kunt nemen. Het is vooral op deze plek dat ik aan de Machu Picchu moet denken. Het gevoel dat ik ervaar is ook min of meer hetzelfde.…