Alle inzendingen over verdichtsels

De wind vertelt me verhalen meegereisd van verre oorden lispelen bladeren voorzichtig zodat er geen woord verloren gaat Omarmt door de zon wieg ik zachtjes al reizend val ik in een wereld die nog nooit de mijne was…

het helpt, niet geraakt te worden door schimpscheuten in het woud van verdichtsels het helpt, niet geraakt te worden door de wanklanken van een knapuil het helpt, niet geraakt te worden…

Onthutst smaakt hij die hapt het rot van huichel en verlak omsluierd door een schil van ijdele woorden en theatraal verdichtsel. Voor de bühne blaast het kat- en muisorkest vrolijk valse noten. Gevoel van nattigheid dringt langzaam door tot het ontstemd publiek.…

op het bereik waarvan ik mij in verdichtsels hulde, al voedsel verzamelend onder maar een voorwendsel: weggaan, uit mijn as treden, uitruimen de urn. of zo: vochten uit mijn slijm tredend, zwemen verspelend. maar zo, dat dit mij lokte als een voeder of oxigenium.…

Zij zien de anderen met fouten weven, maar kennen zelf onvoldoende het ambacht om zonder verdichtsels te leven…

mijn verdichtsels dat bent u!…

Haar waarheid werd niet gehoord, Hij nam steeds het laatste woord, Hij sprak luid, hij sprak met kracht, Hij markeerde ermee zijn macht. Zijn leugens en ongerijmdheden Vormden een schril contrast Met de woorden die zij sprak, Door zijn gebral ondersneeuwden. Vox populi praat naar de mond Van de macht van Die populist met de grote mond…

Taalkunstenaars zijn meesters in het verkrachten van eenden ontluizen van kamelen met zere hoofden het krabben van katten en krullen zetten bij kaalgeplukte kikkers het opnieuw insteken van veren in de kont van het paard Zij vreten zich vol met letterbrij van opgeklopte verhalen en verdichtsels vol ongezouten klappermansnoten om…

Een zonnegod zendt vergeefs zijn zonnestralen, waar Hades zijn duistere verdichtsel reeds eerder begon. Tussen hemel en hel voltrekt zich het eeuwigdurend tegenspel. Het tegenspel tussen het goed en het kwaad, dat een sereniteit van de muzen overstemt en luistert naar Wodans dictaat.…

Want ik, ogen staren wijd uit, ik ben bang, bang me te verwonden aan het witte marmer van het beeld dat ik van je had gehouwen uit de verdichtsels van m’n verwondering. Schuchter was ik, jouw beeld te breken, bloedend aan stenen vingers, ijspegels die gaan smelten in de zoutige midwinterzon.…