inloggen
dichtwoordenboek

tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 3877):

XXXIV

dit de landschappen verenigt in een wil: het mij wenken.
kende dan ik de myriaden ogen van hun gelatene?
op het bereik waarvan ik mij in verdichtsels hulde,
al voedsel verzamelend onder maar een voorwendsel
:weggaan, uit mijn as treden, uitruimen de urn.
of zo: vochten uit mijn slijm tredend, zwemen verspelend.
maar zo, dat dit mij lokte als een voeder of oxigenium.
zo ik naar willekeur van welluidendheid wisselde,
of wespen inademde maar bijen uitsprak'

*) myriade: tienduizendtal of ontelbare menigte
*) oxygenium: zuurstof

----------------------------------------
uit: Alle gedichten tot dusver', 2002.

Schrijver: Kees Ouwens
Inzender: lr, 29 mrt. 2012


Geplaatst in de categorie: mystiek

1,8 met 5 stemmen 2.588



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:mobar
Datum:29 mrt. 2012
Bericht:Fijn een gedicht van Kees Ouwens te lezen!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)