Alle inzendingen over wasbak

Een grote vierkante wasbak ergens in een boerenhoeve. Ik draai de kraan open. Het is een wonder dat hij het toelaat hij die altijd alles heeft bepaald de kapitein van een wrakke boot in vreemde wateren. Nu zwemt hij in die wasbak.…

kan ik nu eigenlijk nog wel in de wasbak pissen? - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: Verzamelde Gedichten, Amsterdam 1985…

Toen een elleboog, niet expres, van zusterlief, tand in wasbak en in mijn mond een gapend gat.…

met dank aan Léo Ferré een belegen porseleinen wasbak aan de straat gezet voorzien van nikkelen kranen waardoor geen water meer zal stromen...…

twee katjes in een wasbak dat is zo'n mooi gezicht ze zijn zo lief en o zo mak zacht snorrend in het keukenlicht. ik wil graag water in mijn glas mag ik er even bij? en als ik nu mijn handen was? blijf je dan liggen zij aan zij? oké ik ben al weg ik zoek een ander kraantje hoezo...waarom heb ik nu pech?…

Mijn biologische vader Masturbus plaste mij in de wasbak, een (h)eiloze wereld ik ontsnapte aan de afvoerput, gleed in de spiegel, groeide op tot spiegelgeest. Als massaloze geest verplaats ik mij oneindig snel en ben overal tegelijk kijkt U in de spiegel en U bent niet geheel U zelf dan kijkt U in mijn ogen.…

Ik sta op schuif het gordijn opzij een ster schijnt mij flauwtjes toe Het blauwe uur daarna de zon, de dag, de zaak ik ben nu al gaar Bij de wasbak tref ik mijn gezicht een verse wal is in de maak ik zie een mens, eiwit belicht een onsje wil op liters water Maar ook spiegels zijn gevormd metaal en zand, meer is het niet - veredeld…

Haar hoofd hing over de wasbak, haar lijf stulpte weerloos de billen. Het moment leek bestemd voor de slag, een sobere nekslag, zonder gestribbel. Even streek hij met plagende vinger. De huid trok strak als een vlies op de melk. Zijn lust verhardde. Hij trachtte te willen. Zij kirde verleidelijk: is dit het moment?…

Toen je die bloedneus had weet je nog wel, dat het niet meer ophield, je zat bij de wasbak, hoofd voorovergevouwen, 'loop ik nou helemaal leeg?…

kwijt Blauw pak melk in de koelkast ruim twee weken over tijd Stinkende vuilnisbak in de keuken puilt zeer vreselijk uit Vieze vingers vers afgedrukt op de beslagen keukenruit Halfopen waterkraan niet dicht kan al uren doelloos lopen Knie kapot, dat takkekastdeurtje stond weer eens half open Restjes tandpasta stralend wit in de ultralege wasbak…

dan de geur van oude mensen, opoe met haar kousen, zwarte jurk en het bloemetjesschort, aan haar voeten hingen de sloffen van haar man de keuken: het kleine aanrechtblad met kastjes die de vaalheid teniet deden drie bakjes, dofgroen: zand, zeep en soda en boven de wasbak een kraan met een hevel het portaal en de woonkamer, allebei gelegen…

Pas als hij dagelijks met koppijn rond het middaguur opstaat, waarna hij zijn blaas uit haar lijden verlost in de wasbak, kijkt hij anders tegen de voor sommigen perfect georganiseerde wereld aan.…

Alleen bij het voeteneind was een smalle opening waar een plastic pijpje uitstak dat in verbinding stond met de pvc-afvoerbuis vlak boven de vloer onder de wasbak. Een vondst van Klaas: al haar lichaamsvochten vloeiden door het pijpje de pvc-buis binnen en spoelden uiteindelijk door het riool weg. De wasbak stond vol water -- als stankafsluiter.…

Toen herinnerde ik mij de verbijsterde gezichten van de meisjes bij de wasbakken. Wat kon toch mij toch een hemelse nachtmerrie hebben bezorgd? Eindelijk vond ik de aanleiding. Al enige jaren voer ik een onregelmatige correspondentie met een hoogbejaarde collega – classici plegen heel oud te worden.…

Klaas Nieboer, die zijn krant zat te lezen in het kleine, afgetimmerde vertrek, legde zijn pijp op de rand van de wasbak vanwaar deze erin kletterde, en hij liet de krant voor zijn voeten op de vloer vallen. Met kleine dribbelpasjes liep hij op de lange student toe.…

Als door een onzichtbare hand gestuurd liep hij vijf ruime passen naar de wasbak en nam de lampetkan op om water te halen op het platje van de kleine altijd donkere binnenplaats, stevig vastgemetseld tussen de hoge muren van een Delfts rijtjeshuis.…