appels bollen wangen
ogen blozend
net wat minder flauw
peren buiken onder
een geringe borstomvang
de beet een beetje ronder
maar op jou
bijt ik mijn tanden stuk
ik proef de wrangheid
van ontveld geluk
~~~…
Buiten de proporties
is de nacht mijn minnaar
aan wie ‘k dacht en desnoods
mij gaf in alle beelden
die verwoord konden worden
ik kende geen andere duister
dan die ene met dat zwaard
en felle ogen zonder wit
bebaard en toch vrouw
zij was een ruiter zonder paard
doch koetsierde
zij in alle wrangheden
van haar te kort bestaan
waar ze…
zich verdiept
tot de onuitputtelijkheid van de bron
van beleving tot gevoelens
zich begeven in de omgeving
van de hand die mij wel
degelijk vastpakt
meteen herpak ik mij
zelf
met één voet boven de
goot
als wolk
blijven zweven
zonder te vergeten
zonder de zinnen
te leggen als tegels
in sentimentele strakheid
de ware wrangheid…
Wacht dagelijks op die vrijheid
de vlucht uit de stramme verborgenheid
die me vasthoudt in een levensgroot web
wil terug naar het open licht
De hoop schaalt met wrangheid
het geloof gegeseld met wrede tegenslagen
de streken waar verdriet en pijn ronddoolt
verban ik naar verre oorden
Zomin als God ooit nederdaalt
’t geluk tovert uit gouden…
de oude en moegestreden huid
dat vuil over de dekens kruipt
wijst af tot voorbij de laatste snik
wanneer de wilskracht ’t vertikt
laat de wrangheid van ’t chagrijn
neerdalen als ’n snotterig venijn
want niet weten verschoont ’t verstand
de vrucht verdroogd, ’t vel verbrand
’n nacht losgeslagen in de tijd
de zon verbaast wat zij benijdt
als…