Alle inzendingen, met trefwoord proza

Ik sta hier, mijn krakende botten geleund tegen een marmeren pilaar op een eeuwenoud plein aan de rand van de boulevard ten dode vermoeid maar niet opgegeven na een dagen- en nachtenlange gevaarlijke passage door onstuimige woelige baren, zwaar en kortademig onbedaarlijk mijn krachten niet sparend met enkel de schikgodinnen voor ogen met…

je lach haalde de scherpste medeklinkers uit je woorden terwijl klinkers de melodie van je tekst zacht uitrolden met de stemming van je album die met uitvoeringen uit de diverse hotspots het hemelse van de geplaveide weg was wil melker…

vandaag was ik er niet. ik was er niet bij. daar waar woorden gewisseld werden. in intiem verband. mijn gedachten wilden iets verwachten van meerdere spiegelende zielen. Ik was er niet bij. mijn proza, van oude gedichten naar een nieuwe uitbeelding, verbeelding en verdeling de woorden met hun geboorterijpe inhoud rusten verder op mijn papier, in…

De eerste preekstoel was een steen die amper was weggerold afgedaald van boven zat er een Engel op hield daar zijn preek op Gods gezag zijn stem klonk zacht eerst waren het vrouwen die juist uit angst nog waren weggehold zij mochten luisteren naar die Goddelijke woorden die klonken op deze eerste dag als muziek accoorden…

zoals het enige katje dat na 't verdrinken van de andere twee leert leven vol beste moed de emmers, de bezems en de tuinslang met hand en tand te lijf te gaan opgewonden sprongen en nijdige halen met nog buigbare klauwtjes bieden het hoofd aan de opwindend wereld: er op af de achterbakse aanvallen van dweilen en het klierend gekonkel…

ik ben als een slinger van het uurwerk, onder het stof staande naast de stolp het tikt nog in mijn hoofd al is het een eeuwigheid gelee ik zie haar nog met open mond de middag inluiden mijn hand voelt het tafeltapijt waaraan ik wegdroom in mijn schoolse werk mij ontgaat de zware maag ook niet en denk ook nog eens aan alles dat geen algebra…

De Poëzie zit in de geest. Voor hem Die aan wat is niets van het zijne toe kan voegen, Is heel de wereld dof en zonder stem; Hij moet zich met haar proza vergenoegen.…

In gewone taal geschreven Beschrijf je de belevenissen van je leven. Hoe je door pech overmand Belandt aan de rand, Er haast overheen wordt gedreven. Dan stap je brak Van proza naar Prozac.…

Ik ben niet zo goed in dichten Ik schrijf liever proza Rijmen is voor gekke wichten Proza is waar ik voor ga Ik kan niet goed iets zeggen en zorgen dat het klopt (Hoe moet ik dit nu uitleggen? O ja. Dat dichten altijd flopt). Nou ja, bij mij tenminste.…

Velen van onze oudere generatie hebben soms al snel een oordeel klaar als het gaat over ''de jeugd van tegenwoordig''. Het is niet aan mij om uit te maken of het altijd terecht of onterecht is. Uiteindelijk waren ook wij ooit eens jong. Ik weet bijvoorbeeld van mezelf niet eens meer precies wat mij toen bezig hield en hoe ik dacht over de belevingswereld…

Neen, dit gaat niet over plaatselijke wielerronden. Wel over of je geplaatst wordt of niet, of de redactie dronken is of gecharmeerd van je hersenkronkels. Vaak dacht ik het gat te kunnen dichten, stuurde ik een hartenkreet in die vervolgens afgeserveerd werd vanwege een te laag of geen dichtgehalte. Erg vreemd, want als ik een netgedicht instuurde…

Voordeel, de wind die er staat vind ik fijn. Dit is in ons polderlandje wel eens anders. Ik heb geen rijwind, ik rij dan ook hooguit 12, 13 kilometer per uur. Zoals je onder het wandelen ook geen wandelwind hebt. Als ik ga staan springt mijn teller op 15 kilometer per uur. Mooi, dat schiet op. Een groententuin, zweefvliegen, musea bezoeken; dat…

Het was zondag geloof ik, helemaal alleen was ik, en dat geeft me altijd een speciaal gevoel, dan raak ik opeens beïnvloedbaar voor allerlei gevoelens die dan ineens op me af stormen en die ik op andere momenten niet zomaar zou voelen. Een soort van besef komt dan over mij, zo van "ik wil wel zo graag de beste Nederlandstalige dichter na Bilderdijk…

op oudejaarsavond sprak een zeer wel sporende enigszins ontremde buurtgenoot mij uit voor prozak ‘mijn broek zakt af van je geprozak in de ruimte schrijf nou gewoon eens iets normaals wat ergens over gaat’ dat heb ik als licht explosief in mijn zak gestoken…

We hangen hier al jaren rond. Universeler dan dit vind je niet in opiniepeilingen. We zíjn de statistiek, en het Planbureau zou door ons bedacht zijn als we eerder geboren waren. Wie we zijn zie je vanzelf. En anders voel je het wel. Je voelt jezelf terwijl je kijkt. Hoe we zitten. Met onze evenzo geïnspireerde als arrogante uitstraling. We kleden ons…

De daad is proza, maar de klacht, De traan is poëzie.…

Veroorloof mij, hoogwaardige beheerders dezer site, dat ik mij in mijn volle vermetelheid tot U wend met een prangend proza-probleem dat geen uitstel dienen kan. Immers, de inspiratie is als het gras, hooggewaardeerde beheerders, en daarom wend ik mij tot U met deze lamentabele kwestie die zich onledig houdt met het sparen van dit tere bloempje der…

Ik wilde wel dat onze knappe jonge dichters zich mijn simpele definitie van proza en poëzie eens herinnerden; namelijk proza = woorden in hun beste rangschikking; poëzie = de beste woorden in de beste rangschikking.…

Bastiaan, ook wel Bas genoemd, was een graag geziene gast in café Reve dat beter bekend stond onder de naam “de Bieb”, vanwege het grote aantal boeken dat er in de loop der tijd achtergelaten was. Uit eerbetoon voor de literatuur en het vrije woord maar in het geval van enkele gasten ook vanuit een verregaande hang naar snobisme. In het laatste geval…

Na ongeveer drie uur te hebben gelopen door het heuvelachtige terrein, hield ik halt bij een huis aan een modderige landweg. Er stonden twee grote paarden en wat schapen in het veldje naast het huis. De rook die mij uit de schoorsteen tegemoet kwam mengde zich met de mist en herinnerden me aan de gebraden kalkoen van mijn grootmoeder. Het had de…

Tijdens de hevigste donderbui in het najaar van 1988 sloeg de bliksem in het kruis van de kerktoren aan ons pleintje. We zaten net aan tafel, mijn broer schepte op maar ik hield niet van witlof. Rachmaninov speelde die avond in onze huiskamer. Dat deed hij wel vaker als het onweerde. Mijn broer en ik liepen naar buiten, mijn vader kwam er achteraan.…

Poëzie is proza met veel te korte alineaatjes.…

Vervelen in deze tijd hoef je je niet speciaal, voor elk moment van de dag is er wel wat te doen. In de vorm van lezen, schrijven, tekenen, 'n spelletje, al dan niet op de computer en dan niet te vergeten t.v. kijken, radio luisteren, bellen met vrienden of familie, kortom teveel om op te noemen. Een dag kan net zo 'gevuld' zijn als je dat zelf…

Misschien wel het meest essentiële verschil tussen proza en poëzie is, dat je proza kunt navertellen en poëzie niet.…

Ik houd van het proza, dat als een man op mij toekomt, met schitterende ogen, met een luide stem, ademend, en met grote gebaren van handen. Ik wil de schrijver er in zien lachen en schreien, horen fluisteren en roepen, voelen zuchten en hijgen. Ik wil, dat zijn taal als een tastbaar en klinkend organisme voor mij opdoeme, ik wil dat, als ik hem lees…

Ik houd van een man, die als een stuk proza op mij afkomt.…